Afbeeldingen

Soms

Soms is het leven gewoon even te overweldigend. Ik merk dat ik in een periode van mijn leven zit waar zoveel gebeurt en waar het soms  als een soort tornado raast in mijn hart. Af en toe kan ik me even vasthouden aan een voorbij komende boom die goed geworteld is maar tussendoor word ik heen en weer geslingerd en zijn er dagen dat ik gewoonweg overleef. Dit is gelukkig soms. 

Toen ik de keuze maakte om te breken met controle en manipulatie en dat ik durfde te kijken in de spiegel van mijn ziel kwamen er best woeste golven op me af. Soms dacht ik zelfs bijna te verdrinken. Oude overlevingsstrategieen die ik vaarwel gezegd had leken niet meer te werken. En ik had niets om er tegenover te gebruiken dus leek het soms alsof ik viel in de diepte die oneindig leek. 

Nu schets ik het een beetje zwaar, maar weet je als ik eerlijk ben zijn sommige dagen ook gewoon zwaar en raak ik soms bijna in paniek. Maar gelukkig heb ik een heerlijke nuchtere man die me helpt de zaken weer even te ordenen. 

Ook heb ik een tijd geleden besloten niet meer te vechten tegen adhd. Ik ben namelijk iedere dag heel druk met name in mijn hoofd. Het is er vaak oorlog en ik moet dan ook geregeld optreden als een soort generaal die de gelederen weer even bijeen roept. Gedachten die denken te kunnen freestylen door mijn mind en me de kop haast gek kunnen maken. Duh echt niet. Ik sta dit niet meer toe. Soms even, maar dan pak ik mezelf weer even beet en zoek ik naar hulplijnen die me weer op die plek van vrede kunnen brengen waar ik mijn rust en vrede weer in lijfelijke aanwezigheid ontmoet, daar waar Jezus is, mijn Rots en Vriend. 

Want wat kan ik er zelf een puinhoop van maken, wat ben ik goed in mezelf naar beneden halen en mezelf betitelen als nietsnut, als zie je wel dat je het niet kan, soms dan want gelukkig zijn dit nog maar enkele momenten, maar ze zijn er wel. 

En daar blijf ik eerlijk over want ik ben zo moe van het perfecte plaatje voor te houden wat er helemaal niet is.

Vroeger had ik trucjes om te vermijden en niet te voelen, bijvoorbeeld door te automutileren en te dissocieren. Als ik daaraan denk was dat wel veilig maar zo destructief, echter een overleving voor mij en het had een functie. En ik kan er dan ook op terugkijken met een liefdevolle bewogenheid naar een meisje wat pijn had en zo graag gezien en geliefd wilde worden. 

Het automutileren doe ik soms trouwens nog en het is een teken voor mij dat ik weer even aandacht aan mezelf mag besteden, dat er plekken zijn die aandacht nodig hebben. Wel handig dat ik er zo naar kan kijken want het helpt me om niet over de grens te gaan en mijn energie te levelen. 

Gelukkig is het nu vaak zo anders. Ik mag de stevige grond onder mijn voeten iedere dag ervaren en naar mezelf kijken op een liefdevolle manier (nog niet altijd hoor haha) maar ik weet met mijn mind dat ik waardevol ben en kostbaar en die zekerheid helpt me steeds terug te gaan naar die plek. 

Mijn journey is zo leuk en interessant en af en toe best pittig, maar zo de moeite waard. God is zo lief voor mij dat Hij me begeleidt hierin en ben dan ook iedere dag dankbaar voor mijn leven, met mijn ups en downs. 

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik weet dat er veel mensen zijn voor wie het leven overweldigend is, voor wie de maskers te zwaar zijn om steeds weer op te zetten en voor hen die zo op zoek zijn naar rust en vrede. Mijn zoektocht naar vrede is nog niet ten einde maar is wel tot een punt gekomen dat ik snap hoe ik steeds weer op die plek kan komen van vrede en wat er voor nodig is. 

Zo is vandaag ook weer zo’n dag dat alles me overweldigd en ik denk te verdrinken maar gelukkig weet ik dat het niet zo is, en dat mijn gevoel weer even tot rust gebracht mag worden en ik mag zeggen: het komt goed lieverd, je hebt voor hetere vuren gestaan. Jij kan dit. Er is hoop!!!!

En die hoop daar wil ik over blijven spreken, daar wil ik over blijven jubelen, ik wil het uitschreeuwen want die hoop hebben we zo enorm nodig in deze tijd, van hopelooosheid, angst, en uitzichtloosheid, waarop de leugen regeert. 

Hoop die zich uit in liefde en een weten dat er een God is Die voor me zorgt, Die me kent en Die me steeds weer bemoedigt en me zegt: samen gaan we dit doen, of eigenlijk zegt Hij: jij hoeft nikst te doen, jij mag bij Mij schuilen, laat alles maar los. 

En dat loslaten was een van de moeilijkste dingen in mijn leven. Ik moest eerst in een dikke burnout geraken voordat ik dit kon en nog vind ik het soms lastig maar ik weet dat dit mijn enige escape is om te leven in volle vrijheid. 

Dus ook vandaag kies ik weer om alles los te laten en tijd met God door te brengen, me te laten vullen met Zijn aanwezigheid, met te verblijden over alles wat ik heb, mijn zegeningen te tellen en de liefde van Jezus in te drinken. En dan……..

Dan gaat de zon weer schijnen, dan zie ik de dingen weer door een roze bril en bruist er weer energie op plekken die ik niet kende, voel ik het bloed weer stromen door mijn aderen en leg ik mijn hoofd neer en geniet ik en strek ik mijn handen naar de hemel en pluk ik de dag.