Too much…


Heb je dat soms ook dat alles je teveel wordt. Dat je het nieuws niet meer kan verdragen, de heftige horrorvoorspellimgen niet meer kan horen en de regeringskwesties niet meer kan velen. Dat je het liefst je oren dicht wil doen voor al die ellende, gewoon omdat het teveel is. Dat je door alle herrie de vogeltjes niet meer hoort fluiten. Nou ik heb dat geregeld.

Het is een intensieve en heftige tijd waarin ik me nu bevind. Een tijd die eigenlijk leuk had moeten zijn maar waar me de energie ontbreekt om iedere dag mijn vreugde te vinden en te behouden.
Sinds oktober zit ik in een lichamelijke burnout die na een flinke val van de trap met als gevolg een hersenschudding naar boven kwam. Een geluk bij een ongeluk, anders had ik nooit gestopt met het jachtige leven waarin ik me bevond.
Maar nu komt het: we hebben een nieuw huis gevonden in het mooie friesland en over 3,5 maand is het zover. Alle reden tot paniek omdat mijn energielevel haast nul is.

Echter ik gebruik deze turbulente toestand om iets moois te creeren, zowel geestelijk als lichamelijk en daarom is dit wel een interessante tijd.

Menselijk gezien zou ik nu onder de slaappillen en netflix kijkend mijn dagen door moeten komen, in bed uitrustend en hijsend van de ene dag naar de andere.
En soms heb ik die neiging en geef ik toe aan mijn vlees. Maar gelukkig dien ik een God Die door mijn zwakheid iets geweldigs kan formeren en ontvang ik genade voor iedere dag.

Nu is het zo dat deze verhuizing niet zomaar een klus is, maar een rigoreuze verandering van lifestijl en denkpatroon. We wonen namelijk in een gigantisch huis met 11 slaapkamers en iedere kamer was en is vol met spullen. Interessant is hoe die spullen er gekomen zijn maar nog belangrijker is hoe krijg ik ze in vredesnaam weg. Ons nieuwe huis is namelijk ( gelukkig) veel kleiner dan dit huis.

Spullen waren jarenlang mijn veiligheid en misschien wel een stukje identiteit. Ik stroopte rommelmarkten af om de mooiste dingen te bemachtigen en de goedkoopste koopjes te vinden. Iets in mij had een hekel aan die drang maar ik ontkende en ontweek het aan alle kanten. Ik had de ruimte en ach het zijn maar spullen.

In de loop der jaren ging ik er last van krijgen en vermoeide het me enorm. Ik denk in plaatjes en die plaatjes moeten kloppen. Maar steeds zoveel spullen in die plaatjes maakte me moe en uitgeput. En door mijn chaotische denken kreeg ik het niet voor elkaar om dingen te dumpen, ook omdat ik bij ieder ding een emotie heb, heel vermoeiend.

Soms hoopte ik dat de boel zou afbranden zodat alles in één keer opgelost zou zijn maar dan waren ook mijn mooie herinneringen weg dus duwde ik die gedachte gauw weg.
Het probleem bleef tot het moment dat ik er zo zat van was en zo moe en dat ik zei: genoeg is genoeg. Ik ben niet meer een vergaarbak van spullen waar iedereen altijd van alles kan dumpen omdat ik het kan gebruiken, ik ben meer dan dat en ik wil dit niet meer. En toen kwam het plan te verhuizen en zag ik dit als een prachtige gelegendheid om te dumpen. En ik had het allemaal mooi geregeld totdat ik van de trap viel en alles in duigen viel.

Met mijn rug tegen de muur en mijn handen naar de hemel riep ik: Heer U moet me helpen, ik kan het niet. En toen kwam er rust en vrede en zei God: laat maar los lieverd, Ik regel het wel.

En nu ben ik al van een heleboel spullen af, kan ik ze met een gerust hart loslaten of wegdoen en hangt de emotie niet langer aan wat ik heb maar aan wie ik ben.
En ik weet dat dit proces, verhuizen in een burnout me iets heel kostbaars gaat opleveren.

En als ik het even niet meer zie of trek ga ik naar die plek waar ik samen met Jezus op het bankje ga zitten genieten en alles loslaat en nieuwe energie opdoe voor de volgende dag.
Ik ben zo dankbaar Hem te mogen kennen en me te laten helpen door Hem die me zo goed kent.

Dus verhuizing kom maar op. Ik hoef het niet alleen te doen, heb prachtige sterke kinderen ( die zeggen allemaal verhinderd te zijn op de dag van de verhuizing haha). Ik heb geleerd hulp te vragen en ik kies ervoor om van dit proces van vernieuwing en een nieuwe start optimaal te gaan genieten, samen met mijn tekortkomingen. Friesland here we come. En ik ben dankbaar dat God iedere stap bevestigt en leidt.

2 gedachten over “Too much…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.