Geen slaaf van angst maar een kind van God

We leven in roerige tijden en er is veel onrust om ons heen. We hoeven de tv maar aan te zetten en we worden overspoeld door de onheilstijdingen die voorbij vliegen. Vluchtelingen ontheemd van huis en haard, oorlogsdreiging, wetteloosheid, armoede, werkeloosheid, haat, onrecht, zedeloosheid. Tjonge je zou er bang van worden, en eerlijk gezegd klampt de angst me dan af en toe ook aan en zou ik het liefst me verstoppen en wachten tot het voorbij is. Ik heb geleerd dit van me af te schudden en alles in de handen van God te leggen. Hij heeft me volmaakt lief en volmaakte liefde drijft iedere angst uit. Al deze ellende last me echter niet onberoerd. Soms huil ik om het leed wat voorbij komt en denk ik Heer hoelang nog?

Maar al deze dingen zijn niet nieuw, God spreekt erover in Zijn woord en vroeger was niet anders dan nu, hoewel ik denk dat dingen tot een eind lopen. Eindtijd noemen we dat, en eigenlijk willen we daar niet over spreken, het heeft iets negatiefs, iets angstigs, en dat willen we niet. Om me heen hoor ik dan ook veel verschillende stemmen, de een roept: Jezus komt terug, bekeer je, het gaat vreselijk worden en deze stemmen zaaien angst waar mensen verre van willen blijven, en de ander zegt met zoveel woorden vrede, vrede, en laten we ons niet gek maken, het komt wel goed, ik wil me hier niet mee bezig houden, want Jezus is Overwinnaar. Het zijn 2 geluiden die allebei waar zijn, en het een kan niet zonder het ander denk ik.

Ik geloof dat Jezus mijn vaste burcht is, Mijn Redder in angstige tijden en Verlosser. Ik houd me hieraan vast.
En toch is er die andere kant die de realiteit voor ogen houdt dat deze wereld in barensnood is en dat er dingen gebeuren in de geestelijke wereld, waarvan velen het besef niet eens hebben. Hebben we in de gaten wat er zich afspeelt in Amerika, het Vaticaan, Syrië , waarom al deze vluchtelingen opeens hierheen komen, begrijpen we de profetieën die de bijbel ons geeft? Kijken we naar Israël? Achter de schermen speelt van alles en ik zeg dit niet om angst te zaaien, maar de bijbel leert ons dat we waakzaam moeten zijn, enerzijds moeten we zorgen voor genoeg olie in onze lamp en anderzijds moeten we uitkijken op de muur en de tekenen van deze tijd in de gaten houden. Ook zegt de bijbel dat we tot Jezus terugkomt gewoon moeten blijven doen wat we doen.

Wat kan het verwarrend zijn en angstig als je niet je vrede en veiligheid in Jezus Christus hebt. Hij leert ons dat we geen angst hoeven hebben, dat wie Hem aanvaard hebben als Redder en Verlosser, veilig in Zijn hand zijn. Dit sterkt me, maar baart me ook zorgen als ik de vele mensen om me heen zie die Hem nog niet kennen, die in angst en onzekerheid door het leven gaan, of verblind er maar op los leven en alles doen wat God verboden heeft. Ook van deze mensen houdt God en gaat Zijn hart uit. Ook zij hebben een keus, met Hem de eeuwigheid door te brengen.

Ik houd van mensen, van alle mensen, zelfs mijn vijanden heb ik geleerd lief te hebben en de mensen die mij onrecht hebben aangedaan, dit was een proces maar dit heeft me zoveel rust en vrede gebracht, ik kon vergeven en loslaten. En juist omdat ik van mensen houd ben ik bewogen. Maar wat gaan we dan communiceren? Vroeger toen ik me nog liet leiden door angst sprak ik alleen maar over al die ellende die plaatsvond en probeerde ik mijn omgeving paniekerig te waarschuwen om zich vooral te bekeren, want Jezus kwam spoedig terug. Daarna heb ik een periode gehad waarin ik me nestelde in genade en vrede en in een status van passiviteit en egoïsme bevond waarin ik steeds meer gericht raakte om mijn eigen kleine omgeving, als ik en mijn gezin het maar goed hadden. En nu nu merk ik dat de last van Jezus, de liefde van God voor deze wereld die ten ondergaat me dringt om niet langer te zwijgen maar de grote daden Gods te verkondigen enerzijds, me te drenken in Zijn genade en vanuit Zijn intimiteit in beweging te komen, en anderzijds ook de realiteit te vertellen dat er zonder Jezus geen leven is maar een toekomst die vreselijk is, namelijk de hel.
Ik begeef me hiermee op glad ijs, maar ik kan de bijbel niet verloochenen en geloof niet in eenzijdigheid.

Wel geloof ik met heel mijn hart dat er een grote opwekking gaat komen, die zo groot is en dat er veel arbeiders nodig zijn. Zijn we klaar voor de oogst? Of zitten we nog teveel in onze eigen veilige koninkrijkjes waar we af en toe verward raken en door de bomen het bos niet meer zien.
Ik wil me inzetten alleen als Hij me roept en ga geen dingen meer doen omdat het moet, maar ga luisteren naar de zachte stem van Gods Geest. Ik heb tegen God gezegd, zend mij waar U wilt dat ik ga, en niets is me weer waard dan in Uw aanwezigheid te zijn. En dan hoef ik geen angst te hebben, bij Hem ben ik altijd veilig en weet ik me geborgen. Jij ook?

I am no longer a slave to fear, I am a child of God

Jij bent lief

 
Vanmorgen tijdens het bijbellezen had ik gezellig een kaarsje aangestoken en op het potje stond: jij bent lief. Wow die kwam binnen, opeens pakte ik het en voelde ik het in mijn hart. Voor het eerst in jaren drong dit door en kwamen er allerlei gedachtenspinsels in mijn hoofd. Maar er kwam ook rust.
Veel mensen hebben tegen me gezegd dat ik lief ben, met name mijn man en kinderen, soms wel meerdere keren per dag, vooral als ik ze weer eens verwend had maar ook spontaan komen ze naar me toe en zeggen dit tegen me. Ik accepteer het en het voelt goed, maar doordringen deed het niet echt. Vaak heb ik mezelf veroordeeld dat ik vooral niet lief was of deed en na de zoveelste domme aktie of impulsief woord pakte ik mezelf bijeen en maakte het in orde, maar diep van binnen kon ik het niet goed aanvaarden  dat de mensen die tegen me zeiden dat ik lief was het ook echt meenden.
Hierdoor ben ik in de loop der jaren allerlei patronen gaan ontwikkelen waardoor ik lief gevonden zou worden. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen, we hebben ons huis opengezet voor pleegzorg, ik deed werkelijk alles voor mijn kinderen op natuurlijk en financieel vlak. Ik luisterde altijd naar ze als ze weer hun ei kwijt moesten, en ik deed dit ook vol overgave, maar vaak wel ten koste van mezelf, Ik bracht ze naar de bus, terwijl ze eigenlijk best konden fietsen, ik leende mijn auto uit kocht voor ieder kind dat lekkers wat ze zo graag lustten. Ik kocht kleding, wat later ongedragen naar het leger des Heils ging, ik vroeg hen namelijk niet of ze het wilden nam het gewoon mee, en ga zo maar door. Dit alles deed ik toen ze al volwassen waren en zo nu en dan hier bivakkeerden. In mijn gedachten en handelingen was ik altijd bezig met het zorgen voor en pleasen, want dat is het, van die ander. Ik probeerde steeds weer lief te zijn, zodat ze mij ook daadwerkelijk lief zouden vinden. En wat werd ik er moe van. Want ik hoefde dit helemaal niet te doen, want mijn kinderen houden toch wel van me, wat ik ook doe of geef. Daarbij komt dat ik steeds dingen voor hen oploste, want zo moet je toch handelen als ‘lieve ‘ moeder, ze hadden vaak zelfs geen keus want ik drong het ze op. Een van mijn zonen attendeerde me er laatst op en zei, mam ik vind je heel lief, maar je lost al dingen voor me op voordat ik de kans krijg ze zelf op te lossen, au die kwam aan, maar wat had hij gelijk, dit moest stoppen. Ik had allerlei manieren en gewoonten die ik mezelf had aangeleerd om maar lief gevonden te worden, geen rekening houden met de ander of ze dit ook echt wel op prijs stelden. Ik heb hier spijt van en wil me ervan bekeren. Dus tijd om oude patronen af te leggen en in vrijheid te gaan genieten van wie ik ben. Ik ben namelijk lief, ik doe niet altijd lief maar ik ben het wel. Ik ben zo enorm geliefd ook en dat voelde ik opeens heel diep.
God heeft mij zo lief, ik weet dat maar ervaar dit niet altijd. Ik ben een emotiekip en heb het af en toe nodig om dingen te ervaren, God weet dit, want Hij maakte me en daarom vind ik het zo ontzettend lief van Hem dat Hij me dit af en toe zo bewust laat voelen. Vaak heb ik gehoord, in God moet je geloven en niet willen voelen, nou mijn kinderen vinden het heerlijk een knuffel of een bemoedigend woord van hun vader te krijgen, dus zou het met God anders zijn? Ik geloof het niet. Hij wil ons juist Zijn liefde en aandacht laten voelen, en ik geloof in Hem met heel mijn hart, ook al voel ik het niet altijd. Hoe heerlijk is dit.
Ik ben lief en dit betekent dat ik ook wat liever voor mezelf mag zijn. Ik mag luisteren naar die stille Stem in mij Die me roept en aanwijzingen geeft, en ik mag wat minder rennen om lief gevonden te worden, dit is niet nodig. Wat heerlijk eigenlijk. En ik weet als ik dit los kan laten er weer ruimte gaat komen voor nieuwe dingen, misschien wel die dingen waar ik werkelijk voor bestemd ben, maar waar ik nooit genoeg tijd voor had om erbij stil te staan. Zo was ik bijvoorbeeld altijd maar aan het rennen en vliegen om goed te zijn en te doen, want dan ben ik een goed christen, wow wat een verspilling.
Psalm 84 vers 11 raakt me en inspireert me: Één dag in Uw huis is me beter dan duizend waar dan ook.
Dat is wat ik wil!
In Zijn aanwezigheid krijg ik kracht en inspiratie en visie en liefde voor de mensen en de wereld om me heen, ik draaide het altijd om, maar gelukkig ben ik nooit te oud om te leren en zie ik uit wat God voor me heeft. Zijn liefde is constant, ik weet me zo geliefd, ik ben Zijn dochter en Hij kneed en vormt mij, en ik geloof echt dat ik dan nog liever ga worden 😉

Herfst

 

image

Ieder jaar omstreeks deze tijd kijk ik reikhalzend uit naar het moment dat ik het ruik. In de lucht, die geur, dat speciale heerlijke gevoel wat er voor zorgt dat er energie vrijkomt, waardoor ik zin krijg om dingen te doen en ondernemen op wel vlak dan ook. Het is een loslaten van de zomer en het omarmen van de eerste tekenen van de herfst.
Ik houd van de herfst, niet alleen vanwege de prachtige kleuren die verschijnen aan de bomen, maar de dynamiek van dit seizoen intrigeert me enorm. Ik krijg er inspiratie door en begin me langzaam te nestelen en voor te bereiden op een periode van rust.
Net zoals de natuur dingen loslaat en de kleuren en geuren veranderen kies ik er ook voor om in dit seizoen dingen los te laten, en sta ik toe dat er kleur komt die misschien voor anderen niets toe te voegen heeft, velen hebben een hekel aan de herfst en associeren het met dood, maar voor mij is het van grote waarde.
Ik ben een mens wat voortdurend haar eigen leven onder de loep neemt en zoals de bijbel leert, vraag ik aan God of er heilloze wegen in mijn leven zijn. Of ik dingen mag veranderen of aanpassen, of misschien dat er gebieden zijn waar ik aan mag sterven. In de herfst wordt er veel gesnoeid en ook mijn leven stel ik open voor de Landman om liefdevol de takken en ranken weg te snoeien die mijn groei belemmeren en zelfs soms onmogelijk maken, dit doet zeer maar schept zoveel ruimte.
God sprak van de week heel duidelijk tot mij dat ik alles in Zijn hand mocht leggen en Hij de dingen waar ik momenteel mee worstel zou oplossen. Dit raakte me diep in mijn hart, want dit betekent dat ik het niet langer hoef te dragen en mag genieten van het vrijzijn. Een hele omschakeling voor iemand als ik, die heel haar leven gewend is op verschillende manieren altijd maar weer voor anderen te zorgen. Ik besef trouwens dat het zorgen voor anderen ook een naar trekje kan hebben. Het is een mooie manier om je te verschuilen en niet de confrontatie aangaan met jezelf, want daar heb je dan de tijd en energie niet voor.
Ik heb mijn stuur weer in handen van mijn hemelse Vader gegeven en kies ervoor los te laten. Net als al die bladeren die bij een flinke storm ineens op de grond dwarrelen en hulpeloos op de grond liggen, geef ik mijn leven weer in handen van Hem die weet wat ik nodig heb. Met dat verschil dat ik niet hulpeloos op de grond blijf liggen maar opsta en ga genieten van alles wat me gegeven is op deze aarde.
Ik ben onder de indruk, steeds maar weer van Gods Meesterplan voor mijn leven, steeds dichter kom ik bij Zijn hart en ervaar ik Zijn diepe rust en vrede. En dit is mijn fundament, niet meer jagen vliegen, en dingen doen voor anderen maar vanuit Zijn intimiteit bewegen en doen wat Hij deed. Betekent dit dat ik niets meer doe? Misschien, misschien ook niet, het maakt me namelijk niet uit, als ik maar in Zijn wil ben. Mijn identiteit is niet langer doen, maar zijn, en dat geeft rust.
Kom maar op herfst ik geniet van je met volle teugen.

Minimaliseren

Ken je dat gevoel, dat je overweldigd wordt door de spullen om je heen, je niet weet waar je moet beginnen met opruimen, dat je spullen tegenkomt waarvan je het bestaan niet eens meer wist. Dat je niet weet waar de kop en de staart is van al de plannen die je ooit hebt uitgedacht, het schilderen van dat leuke kastje, en het inplakkenimage van die kostbare kaartjes die je kreeg toen je ziek was. Misschien zeg je, daar heb ik geen last van, nou dan ben je een gezegend mens, voor mij is het een jarenlange worsteling van het steeds weer proberen te reduceren van mijn overtollige spullen waar ik eigenlijk geen afstand van kan doen omdat er emotionele waarde aan zit.

Na het zien van een aantal programma’s op tv over mensen die de chaos niet meer de baas waren, en na erover gelezen te hebben, was ik enigszins geshoqueerd. Ik had en heb een probleem, ik hang namelijk aan spullen, en als er iets is wat ik niet wil is het afhankelijk zijn van spullen. Ook merkte ik dat ik door minder spullen om me heen te hebben, rust creëer in mijn hoofd en hart. Ik ging op zoek en betrok God erin, want zelf had ik al zo vaak geprobeerd mijn spullen te verminderen. Ik ging driftig aan de gang en aan de voorkant bracht ik spullen weg naar de kringloop maar aan de achterkant haalde ik ze weer binnen door die leuke rommelmarkt , waar ik zulke goede koopjes had gevonden. Ook was ik een soort verzamelpunt geworden van de overtollige spullen van anderen, bij alma kan je alles brengen. Dit moest en moet anders, en ik heb daarom besloten dat ik niet meer afhankelijk wil zijn van spullen. Dit is een hele klus want jarenlang heb ik of een of andere manier troost gezocht in spullen. Ik dacht dat ik er gelukkig van werd, maar niets is minder waar, het bracht me zoveel onrust en schuldgevoel.

Door er met God over te spreken heb ik of een of andere manier een knop om kunnen zetten en vind ik het niet moeilijk meer om afstand te doen van spullen, ook niet van de spullen die ik al jarenlang in huis heb. Ik heb geleerd dat spullen niet gelukkig maken en dat Jezus mij vrede geeft. Wat een rust. Dit betekent dat ik aan de slag moest en sinds een paar weken ben ik bezig om dingen te verwijderen uit mijn leven. Ook vandaag heb ik samen met mijn dochter de kamer onder handen genomen en heb ik spullen waaraan ik gehecht was verwijderd. Het resultaat is rust en ruimte en ik heb de smaak te pakken, dus de kringloop zal me nog vaak zien denk ik. Het minimaliseren is nodig op veel terreinen in mijn leven, mijn mailbox, mijn koelkast, mijn bewaarde papieren, mijn voorraadkast, mijn kleding alles zal eraan moeten geloven. En misschien is het minimaliseren van mijn gedachten nog wel de grootste uitdaging;) ik weet dat ik met God alles kan overwinnen dus ik geloof er helemaal in.  Ik hoop alleen  dat mijn zoon Sjoerd dit niet leest want hij zei al mam als je gaat verhuizen en je spullen wegdoet kom ik eerst kijken;), hmm zou het erfelijk zijn? Gelukkig is hij getrouwd met een georganiseerde lieve vrouw die wel minimalistisch kan leven.

 

SMALL STRAWS IN A SOFT WIND by MARSHA BURNS:
Don’t give up when things become difficult. Push through; press through; get through. You can do this, and you are the only one who can do this. Know that I will guide you and give you direction when you feel you have lost your way or your momentum. Changes are taking place, but there is no need to fear. You are moving to higher ground spiritually, and I am with you, says the Lord. Psalms 32:8 I will instruct you and teach you in the way you should go; I will guide you with My eye.
image

Rust waar ben je?

Voor lange tijd is het onderwerp rust een item in mijn leven waar ik veel mee bezig ben. Laat ik het zo zeggen, ik jaagde erna en ik verlangde er naar. Het leek soms een station wat ik nooit zou bereiken. Er wordt een aanval gedaan op de rust en vrede van mensen om me heen en dus ook op die van mij. Ik ging er van alles over lezen en zocht het ultieme recept om rust te creëeren, maar het leverde me niets op, enkel en alleen frustratie.

Als ik zou willen zou ik 24 per dag bezig kunnen zijn met zaken die misschien ook nog wel legitiem te noemen zijn, zaken die met mensen te maken hebben, of met gedachten of met gewoon  bezig zijn. Als ik een telefoontje naar pleegzorg zou doen, zou ik vandaag nog een kind in huis kunnen hebben om voor te zorgen en hoe mooi is dat, zorgen voor een kind in nood. Ik zou wekelijks gevangenen kunnen bezoeken, bij zieke mensen op bezoek kunnen, mijn dagen kunnen vullen met social media en ga zo maar door. Maar diep van binnen is er een stem en die zegt: Kom bij Mij en Ik geef je rust. Een stem die niet opdringerig is, die geen beroep doet op mijn emoties of die me door dingen te doen mijn waarde doet bepalen. Nee die stem is stil en steeds weer hoor ik Hem. Hij zakt ook weer weg, wanneer ik opgeslokt word door belangrijke dingen die om me heen gebeuren, maar op momenten dat ik even in de rust ben is Hij er weer.

Ik geloof dat we in een tijd leven waarin we opgejaagd worden en voortgedreven worden om maar zoveel mogelijk bezig te zijn. En als je dan ook nog christen bent, dan heb je zeker de plicht om je leven in te zetten voor die ander. Tot het moment dat je niet meer kunt, dat je een burnout krijgt of dat je lichaam kwalen gaat krijgen en langzaam onder druk en stress bezwijkt.

Ik heb besloten om te gaan luisteren naar die Stem, die me roept en die tijd met mij door wil brengen. Omdat Hij me zo goed kent en weet wat ik nodig heb. Ik heb weer gekozen om een stapje terug te doen en niet meer onmisbaar te willen zijn, maar in de tegenwoordigheid van God te gaan, waar ik weer nieuwe energie en inspiratie krijg. Ik heb dat zo nodig. Ik heb Jezus zo nodig. Dit zal me iets kosten, maar het zal me zoveel meer opleveren. In Zijn aanwezigheid vind ik rust en kan ik mijn zorgen neerleggen, kunnen mijn gedachten stoppen en weet ik me veilig. Ik kan er nu al naar uit zien. God heeft ons alles gegeven, we hoeven het alleen maar aan te nemen

Ik zal waarschijnlijk nog vaker over dit onderwerp imageschrijven, omdat het iets is wat me enorm bezighoud.

Jezus zei: Kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijn en Ik geef je rust. Mattheüs  11 : 28-30