Nieuw seizoen

Een nieuw tijdperk breekt aan en ik kijk reikhalzend uit naar wat gaat komen.
Een jaar geleden belandde ik in een burnout en nu na een jaar verder te zijn kan ik met heel mijn hart zeggen dat ik zo dankbaar ben dat ik in deze burnout terecht gekomen ben. Het heeft mij letterlijk stilgezet en me bewust gemaakt van het leven waarin ik als een muis in een tredmolen mijn kunstje deed en het me uitputte.
Was het een makkelijk jaar? Nou nee. Het was erg vermoeiend en soms verwarrend, maar omdat ik altijd weer doorzet heeft het me zoveel inzichten gegeven over mijn leven wat ik geleid heb.

Deze periode kreeg ik de kans om vanaf een afstandje te kijken en de balans op te maken van wat ik doorleefd had, van de keuzes die ik steeds maakte en de patronen die zo diep ingesleten waren dat het gewoonten waren geworden.
Gewoonten die soms destructief waren en wat me iets opleverde en dat was stress.
Jarenlang heb ik onder stress geleefd en eens moest de bom barsten en dat gebeurde oktober vorig jaar.
Ik werd toen letterlijk stilgezet en kon niks meer. Mijn geest echter wilde zoveel dingen doen want er waren leuke dingen die er aankwamen zoals een verhuizing naar friesland.

We gingen verhuizen van een groot huis met 11 slaapkamers naar een huis met 4 slaapkamers en een van mijn niet sterke kanten is keuzes maken en daarom kreeg ik nog meer stress want ik moest ontspullen en dingen loslaten waarvan ik dacht dat ik er aan gehecht was. Weer een nieuw proces waar ik energie in moest steken, energie die ik eigenlijk niet had, dus hortend en stotend heb ik me erdoorheen geworsteld met als resultaat dat ik vele malen naar de kringloop en de stort ben gereden en zo goed en zo kwaad de boel ontspult heb.

Met nog teveel spullen zijn we uiteindelijk vertrokken naar friesland waar vele dozen stilletjes op zolder wachten tot ik zover ben om me daar ook nog van te ontdoen. Maar goed, ze kijken me niet aan en heb er geen last van.
Ook mijn proces van het ontdoen van vele gedachten werd in gang gezet want mijn gedachtenwereld was ook toe aan vereenvoudiging, echter dit was een grotere klus want hoe verander je je denken? De enige mogelijkheid was voor mij dit samen met Jezus te doen, want wie kent me nu beter dan Hij.

Samen met een geweldige lieve coach ben ik het proces met mezelf aangegaan. Ik die al tig therapieën en sessies achter de rug had, echter iets in mijn geest zei dat dit het eind was van een tijdperk wat ik glorieus mocht afsluiten en waar ik een nieuw tijdperk zou mogen inluiden.
En het was waar, want wat heb ik een hoop mogen leren het afgelopen jaar. Ik maakte kennis met mijn grenzen, en dat was geen makkelijke want een mensenpleaser als ik was, had niet veel met grenzen, terwijl mijn lichaam erom schreeuwde. Doordat ik mijn eigen gedrag begon te begrijpen veranderde er ook van binnen iets en merkte ik dat de stress afnam. Wow wat een openbaring en wat een bevrijding. Er kwam een ruimte in mezelf die ik soms best eng vond maar wat me ook zoveel vrijheid gaf en die ik nog niet goed durfde in te vullen. Dus ik zette er een bankje in en ging gewoon zitten genieten van de leegte die me eigenlijk heel goed paste. Het inrichten van de ruimte is nog in proces, en het mooie is dat ik ontdek dat ik een eigen smaak heb en dat ik mag bepalen hoe ik de ruimte aankleed. Ik heb hiervoor geen goedkeuring van anderen nodig, alleen mijn man peter is deel van dit proces en hij mag af en toe in mijn ruimte komen om samen met mij op het bankje te vertoeven en te genieten.
Dankbaar ben ik dus voor dit proces. Ik ben er nog lang niet maar ik ben op de goede weg.

Gisteren was ik bij de huisarts en vroeg hem voorzichtig hoelang deze burnout nog zou duren. Toen hij hoorde dat ik 30 jaar onder stress had geleefd glimlachte hij en keek hij me aan en zei: neem de tijd. En dat is wat ik doe. Ik neem de tijd en ik geniet en leef het leven wat me gegeven is, iedere dag, stap voor stap.
Ik zie uit naar de hoopvolle toekomst die God voor me heeft en maak mijn eigen keuzes. Ik bouw langzaam aan mijn eigen ruimte en zit niet langer gevangen in de kooi die ik bouwde met de bouwmaterialen die anderen me opdrongen of aangaven.
Ik ben vrij en vrede is mijn vriend. Dank U Vader voor deze periode in mijn leven. Ik had het niet willen missen.

Een gedachte over “Nieuw seizoen”

  1. Heel mooi Alma.dat wat Hij in je heeft gedaan en natuurlijk blijft doen.Zelf zit ik nog in de burn out.aan het eind van de tunnel is er licht en daar zie ik naar uit
    Gods zegen en blijven genieten van de kleine dingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.