Mijn zoektocht naar vrede: ontmoeting in de oase

Soms kom je ze tegen, mensen die als oases zijn. Midden in de woestijn, waar je even kan uitrusten onder de schaduw van de bomen, zonder dat je weer opgejaagd wordt door de hitte en zoekend naar water probeert te overleven. Nee deze mensen zijn uniek heb ik ontdekt. In mijn zoektocht en reis door mijn leven ben ik veel mensen tegen gekomen. Mensen waarmee ik verschillende lagen van relatie mee aanging, de één wat dieper dan de ander. Er waren zelfs hechte vriendschappen bij, waarin ik jarenlang mijn energie stopte, in de hoop dat het van eeuwigheidswaarde was. Echter ik kwam bedrogen en teleurgesteld terug in mijn woestijn en slenterde verder op zoek naar vrede. Afgepeigerd en dorstig stortte ik me dan maar weer op een nieuwe opening waarin erkenning mijn doel was. Erkenning en acceptatie voor de persoon die ik echt was. Slechts enkelen waren bereid mijn hart te zoeken en het goud in mij te zien. Nu wil ik niet zielig overkomen, want dat ben ik niet, maar tijdens de laatste jaren van mijn reis zijn mijn ogen open gegaan en heb ik ontdekt dat het menselijk bestaan hier op aarde ten diepste een eenzaam bestaan is. Mensen willen vaak tot op zekere hoogte relatie met je aangaan, tot het moment je het niet met ze eens bent of hen confronteert of zelf geconfronteerd wordt. Dan stoppen relaties abrupt en beland je weer in de eenzame woestijn.

Maar deze woestijn, is mijn grootste vriend geworden, want dit was de plek waar ik eindelijk bereid was me volledig over te geven aan God. Daar ontmoette ik mijn Schepper, mijn Jezus en zei Hij: kom maar bij Mij, Ik geef je rust.

Wat een zegen, wat een verademing, en wat een rust. Ik had eindelijk ontdekt dat de woestijn geen bittere vreselijke plek was, waar alleen de dood regeerde, maar ik zag tussen al het stof de kleine plaatsen waar leven steeds sterker was en overwon.

De woestijn is de plek waar ik mag zijn wie ik ben, waar ik geen kunstjes hoef te doen, of moet voldoen aan de maatstaven van mensen die het altijd beter weten. In de woestijn kom ik geen mensen tegen die me onderuit willen halen of erger nog het slechte voor me wensen, nee die vind ik er niet.

En dan opeens in mijn woestijn, kom ik dan in die oase en ontmoet een mens, wat bereid is samen met me te zitten onder de boom en zonder iets te willen me laat weten, je bent ok. Wow wat een verademing en wat een zegen. Vanmorgen was weer zo’n moment en bracht ik tijd door met een bijzonder mens dat me liet zien dat leven met Jezus niet makkelijk is maar wel relaxed. Dat niet iedereen geneest en dat de wereld gebroken is. En dat in die gebrokenheid Jezus er is en dat Hij alles, ja werkelijk alles heeft volbracht en heeft gedragen. En dat het grootste probleem van onze wereld is dat we oordeel toelaten in ons leven. Oordeel over anderen maar ook oordeel over onszelf. We kunnen keihard zijn. We hebben overal een mening over. En dan bedoel ik niet het oordelen waar de bijbel het over heeft, maar het vleselijke zielse oordeel.

Door deze ontmoeting ben ik me weer bewust dat ik samen met God mijn leven kan leven in rust en vrede en in verbondenheid met anderen. Niet met iedereen, maar ook dat is ok. Ikzelf mag kiezen welk pad ik bewandel en als er mensen mee willen lopen samen met mij dan ben ik vrij om dit te willen, ja of nee. Wat een verademing.
Geen juk wat drukt, maar een juk wat alleen Jezus kan geven wat zacht en licht is. Alleen dat kan ik dragen. En dan zal ik mijn reis in vreugde en dankbaarheid vervolgen. Waarheen? Ik weet het niet, maar het maakt ook niet uit, want God gaat met me mee.

Dank je wel lief mens, dat je er bent, en je weet niet half hoe je me vandaag hebt bemoedigd, door samen met me te zitten onder de boom, waar we samen het leven mochten delen en mochten doorgeven, aan elkaar, met Jezus.

« »

© 2018 hartboek.