mijn zoektocht naar vrede: loslaten

In mijn zoektocht naar vrede kom ik veel dingen tegen die best wel confronterend zijn. Zo kom ik erachter dat ik als moeder, het lastig vind mijn kinderen los te laten. Jarenlang was ik nodig, ik dacht zelfs onmisbaar en was mijn identiteit het opvoeden en grootbrengen van mijn kinderen.
De jongste van de 5 zonen wordt over een paar weken 18 jaar en dan houdt officieel het zorgen voor op. (behalve voor lucy uiteraard :)) Ten minste, dan begint het losmakingsproces voor mij pas goed.
In theorie kan ik mijn mannen goed loslaten, ook omdat ik een aantal van hen heb kunnen overgeven aan een stel prachtige vrouwen. Maar om helemaal los te komen en me dus ook geen zorgen te maken over hen, dat is toch lastiger dan ik dacht.

Mijn ziel is zo verknocht en verbonden aan deze mannen, en wat wil ik als moeder graag het beste voor hen allemaal.
Echter wat ik het beste vind, hoeft niet het beste te zijn. Ik geloof dat ik af en toe best verstikkend kan zijn, en misschien wel wat bemoeizuchtig, vanuit uiteraard de beste bedoelingen maar niet altijd vanuit zuivere motieven.
Het hart is arglistig en zo ook het mijne kwam ik achter.

Waarom vind ik het lastig als mijn kinderen andere keuzes maken dan dat ik zou doen, of als ze een pad bewandelen wat ik niet uitgestippeld zou hebben? Heb ik dan nog zoveel controle, ik dacht dat ik daaraan al gestorven was, maar niet helemaal dus. Of zou er een andere wortel nog venijnig steken en wachten op volledige uitroeiing. Nou kom maar op dan. En zo onderzocht ik mijn hart maar weer en kwam er achter dat ik het lastig vind mijn mannen los te laten, omdat ik dan het gevoel krijg gefaald te hebben. Huh hoe kan dit nou dan? Nou toen ik kinderen kreeg had ik allerlei utopische verwachtingen gecreëerd die niet op hen maar op mezelf gericht waren. Onder het mom van christelijke waarden en normen heb ik een beeld gevormd over hoe mijn mannen zouden moeten worden.

In ieder geval moesten ze allemaal van Jezus gaan houden en rein en heilig en voorbeeldig door het leven gaan, eigenlijk zonder fouten, als een soort supermensen dus. Even een spiegel voorhoudend aan mezelf kom ik erachter dat mijn leven helemaal niet zo rein en heilig was, maar goed, voor mijn kinderen niets dan het beste. Echter de laatste tijd laat God me zien hoe waardevol het is als mensen, en dus ook mijn kinderen zelf keuzes maken, zonder dat ze gemanipuleerd worden of belast worden door een bemoeizuchtige, goedbedoelende moeder, in mijn geval, die krampachtig wil voorkomen dat haar kinderen fouten maken. Want wanneer zij fouten maken, dan voel ik dat ik gefaald heb, vreemd eigenlijk…. Pff wat een ballast en wat een verantwoording, dat kan ik helemaal niet handelen. Beseffende dat mijn gedrag hen alleen maar kan belemmeren en ook mezelf maakte ik een keuze: Dit moest stoppen.

En dus ben ik er maar weer mee naar God gegaan en gevraagd: Heer verander mij. Leer me los te laten wat me lief is, en leer me te accepteren wat ik niet kan veranderen, en leer me om niet te veroordelen, maar om gewoon lief te hebben.
Dit bracht me weer verder in mijn reis op zoek naar vrede.
Zoals ik al zei, best confronterend, maar ook heel bevrijdend, te beseffen dat ik niets kan veranderen en dat ik anderen mag vrijlaten in de keuzes die ze maken, ongeacht wat ik denk of voel of vind. Het is een proces. En ik heb genade voor mezelf, want God heeft dit ook voor mij. En ik weet dat mijn kinderen deze genade ook voor mij hebben. Ik zal het leren, loslaten.

Waarom? omdat ik hen vertrouw, stuk voor stuk zijn het geweldige stabiele mannen en ik weet dat er jaren gezaaid is met liefde en toewijding en bewogenheid. En ik weet dat er Iemand is die veel beter voor hen kan zorgen dan ik. Iemand die niet beklemt of benauwt maar Die in vrijheid gewoon liefheeft. Daar kan ik nog best veel van leren.
Ik zie uit naar wat komt, naar de toekomst van deze prachtige mannen, zo getalenteerd en mooie waardevolle mensen met hun hart op de goede plek, en vol van Jezus en heel goed in staat hun eigen keuzes te maken. Waar maak ik me eigenlijk druk over, vraag ik me af………
Trouwens waarschijnlijk moet ik nog veel meer gaan loslaten, daarom reis ik te voet, dan kan ik goed om me heenkijken waar de obstakels op de weg liggen. En het mooie is dat er ruimte komt en tijd voor nieuwe dingen, nieuwe ontdekkingen op mijn reis naar vrede.

« »

© 2018 hartboek.