Mijn reis

Een tijd geleden dat ik een blog schreef en soms heb je van die perioden in je leven dat het lijkt of je in een soort woestijn leeft waar dingen niet goed tot je door lijken te dringen, maar waar zeker wel overwinningen behaald worden. In de stilte spreekt God zeg ik altijd en zo ervaar ik het ook.
Stilte wat ben ik er van gaan houden. Waar ik er vroeger zo angstig voor was, zo ben ik nu soms hunkerend op zoek naar die plek waar ik weer kan ademen, waar ik Gods stem hoor en waar ik weer hoop krijg en visie en passie voor mijn leven.
Veel denk ik na over mijn leven, nu ik 52 jaar ben en over de helft ben en ik moet concluderen dat het leven soms echt niet makkelijk is. Het is vol hobbels en gevaren, vol van moeiten, verdriet en pijn.
Lang heb ik dingen weggepoetst met een christelijk sausje en om maar niet te hoeven voelen ging ik maar door in het circus van de christelijke wereld. Echter dit gaf me slechts een tijdelijke kik en ik werd er ten diepste niet gelukkig van. Eer van mensen ontving ik wel, dat dan wel weer, maar ook dit is een tijdelijke bevrediging en heeft me de les geleerd dat mensen je zomaar kunnen laten vallen.
Wat achter blijft is jij en je kleine wereld om je heen, je geliefden, en je God, Die je nooit zal verlaten.
Deze harde wijze les heeft me rust gebracht maar tevens ook in een bepaald rouwproces, want dromen die geen dromen bleken te zijn moest ik loslaten en er moest ruimte komen voor nieuwe dromen, want mijn grote angst was te sterven zonder dromen verwezenlijkt te hebben. Wat een worsteling en wat een strijd heeft me dit gegeven. Ik moet toch IETS betekenen voor deze wereld? Mijn leven is toch niet zomaar een afspiegeling van zomaar een mens wat leeft op deze aarde…. Er moet meer zijn? In mijn zoektocht naar vrede kwam ik erachter dat er maar een ding belangrijk is en dat is relatie hebben met de God van abram izak en jakob Die deze hemel en aarde en mij dus geschapen heeft.
Vanuit het charismagische wereldje heb ik geleerd dat je God altijd moet voelen en ook dit was een strijd waar ik doorheen moest, want ik voelde meer niet dan wel. En wat was er dus mis met mij?
Door de wirwar van meningen vocht ik voor waarheid en voor helderheid, de chaos in mijn hoofd was soms niet te dragen, en me terugtrekken was mijn enige optie.
Een aantal jaren heb ik dit volgehouden en heb ook geen kerk meer bezocht. Ook preken van bekende predikers konden me niet meer bekoren. Was ik verbitterd? Nee totaal niet, ik was in de war. In de war van alles wat ik geleerd had en gezien en gevoeld had en ik wilde weg uit die kluwe van gedachten en meningen die niet de mijne waren, maar wat waren mijn gedachten en gevoelens en mening dan? Ingewikkeld en eigenlijk heel simpel. Want door dit proces ontdekte ik dat ik maar een escape had en dat was terug naar Jezus. Hij snapt dit leven, wat ik leid, Hij ziet mijn pijn en frustratie, Hij kent me echt en Hij rekent me niet af op mijn fouten. Bij Hem mag ik alma zijn, en ontdekken wie alma werkelijk is. Bij Hem vind ik rust en vrede en bij Hem mag ik leren. Ik wil op Hem lijken en vanuit relatie met Hem deze wereld hoop brengen. Niet vanuit streven of vanuit manipulatie, maar vanuit pure relatie gebaseerd op echte liefde die alleen God zelf kan geven.
Dit besluit heeft me ertoe gebracht om ook weer te gaan schrijven. De inspiratie komt van Gods Geest en ik heb zo n vertrouwen en zin in de toekomst.
Ik heb ook besloten dat ik authentiek en kwetsbaar wil zijn en blijven. Trappen mensen op mijn hart dan doen ze dit maar en begrijpen ze met niet, dan is dit ok. Ik wil de rest mijn van leven invullen door met Jezus te wandelen en met Hem mijn beslissingen te nemen. Mijn dromen aan Hem voor te leggen en uit te stappen zonder angst en vrees. Geen opsmuk, geen spelletjes maar zijn wie ik ben. Met alles erop en eraan. Wat een vrijheid is dit. Ik hoef geen eer van mensen maar eer van Hem die me maakte.
De komende tijd gaat mijn reis verder en ga ik op zoek naar mijn levenspad wat Hij voor me klaar heeft. Geen eigen bedenksels meer maar Goddelijk inzicht en hoop voor mijn leven.
Ik zal bergen beklimmen en ik zal in dalen verblijven, ik zal genieten van zon en ik zal schuilen voor regen, maar in dit proces zal ik echt zijn, en aan het einde van mijn reis wil ik dat Hij tegen me kan zeggen: goed gedaan alma, ben trots op je, jij hebt dit leven gesnapt.
Zoveel tijd is voorbij gegaan met zaken die niet belangrijk waren, die mijn dromen geroofd hebben en die me lamgelegd hebben en ik weet waar dit vandaan kwam.
Mijn focus zal zijn: Christus in mij de hoop der glorie!
Haleluja, ik ben een dankbaar en kostbaar mens en ben zo blij dat ik op deze aarde mag wandelen.
Wordt vervolgd…………..

« »

© 2018 hartboek.