Mama

Moeder of vriendin…..

Van de week werd ik geconfronteerd met de gedachte van iemand dat je niet zomaar iemands moeder kon worden als de biologische moeder nog in leven is. Een interessante opmerking waar ik dan over na ga denken, en aan de hand van de bijbel en mijn hart ga onderzoeken of dit ook werkelijk zo is.

Ik heb 5 zonen gebaard en ze zijn prachtig en 1 kindje zal ik later zien als ik in de hemel ben, stiekum denk ik dat dit een meisje is;). Daarnaast heb ik een dochter ontvangen om voor te zorgen en haar mama te zijn, zolang ze dit nodig zal hebben. Zij is uit mijn hart geboren, zeg ik altijd. Dan heb ik nog bonuskinderen, en ook zij zijn me diep dierbaar.

Al mijn kinderen zitten in mijn hart en ik ben hun mama, moeder of moeke. Mijn kinderen hebben zo hun eigen koosnaampjes voor mij en ik vind dat leuk. Ook heb ik intussen een paar geweldige schoondochters in mijn hart binnengelaten, en wat een zegen zijn ze.

In de loop van de jaren zijn er veel kinderen bij ons over de vloer geweest en ik heb de meeste daarvan in mijn hart gesloten. Soms blijft er zelfs nog eentje hangen. Ik heb namelijk een groot hart.
Kinderen die allemaal een biologische moeder hadden, die zo goed als zo kwaad hun stinkende best deden om moeder te zijn in handel en wandel. Echter de meeste kinderen komen niet zomaar in een pleeggezin terecht en dus is er gaandeweg iets misgegaan.

Deze persoon, die me zei dat ik de moeder niet kon vervangen zei er ook bij dat ik uiteraard wel een goede vriendin kon zijn. Ik begrijp het standpunt en ik bagataliseer ook helemaal niet de pijn en het verdriet wat de ouders meemaken, maar als ik me even in het kind verdiep zie ik toch een heel ander beeld.

De meeste kinderen die hier binnenkomen, hebben behoefte aan een mama, en laat ik nou eens een mama zijn. Ik ben al bijna 28 jaar mama en heb dus wel wat ervaring op dit gebied. Het is niet zo ingewikkeld hoor. Je hebt ze gewoon lief en sluit ze in je hart en geeft ze waar nodig eten en drinken en een goede verzorging. Oja en je verdiept je in het kind, dat is ook een belangrijke. Ik heb altijd mijn best gedaan dit zo goed mogelijk te doen, en fouten heb ik gemaakt, heel veel.

Bijna alle kinderen die hier gewoond hebben, noemden me mama, en ik vond en vind dat ok. Willen ze hiermee zeggen dat ze hun eigen mama aan de kant zetten, of dat ik hun plaats inneem? Nee!!!! Ik ben een aanvulling op de leegte die ze op dat moment ervaren en voelen diep in hun hart. En is dit aan leeftijd gebonden? Nee ik geloof het niet, ik denk juist ook al ben ik voor mijn volwassen bonuskinderen gewoon alma, dat ik mama voor ze mag zijn en dat ze zich zolang ze dat nodig hebben zich veilig bij me mogen voelen. Ik zal ze dan ook behandelen als mijn eigen kinderen en doen wat mijn hart ingeeft.

Helaas snapt niet iedereen dit en vinden ze het zielig voor de biologische moeder. Maar wat als de biologische moeder keuzes maakt die destructief voor het het kind zijn? Moet ik ze dan onthouden dat ik een mama voor ze mag zijn? Moet ik tegen mijn 13 jarige dochter zeggen, wiens moeder niet traceerbaar is, dat ik een goede vriendin voor haar ben, terwijl ze hunkert naar moederliefde?
Nee ik denk het niet, en ik ga het ook niet doen.
Ik heb respect voor de biologische ouders, maar respecteer ook hun keuzes. En elke keuze heeft een gevolg.

Ik heb dus meerdere kinderen. Ik ben zelfs zoals mijn bonusdochter me bonusmoeder noemt, bonusoma. En ik geef ze wat ze nodig hebben, en dat is onvoorwaardelijke liefde. En ook mijn (pleeg) dochter zal deze liefde altijd van me krijgen. En mocht haar biologische mama weer in staat zijn iets te betekenen in haar leven, zal ik de eerste zijn die mijn hart openstelt. Tot die tijd zal ik haar beschermen en onderscheiden wat goed voor haar is samen met God. En dit geldt ook voor mijn volwassen kinderen.

Ik denk dat we moeten onderscheiden dat je moeder in naam kunt zijn en moeder in daden. Ik hecht niet zoveel waarde aan de naam, ik volg nogmaals mijn hart, en soms ben ik mama en soms ben ik vriendin, voor mijn volwassen kinderen dan. We kunnen nog veel leren van de Afrikaanse cultuur waar een kind meerdere moeders heeft, en dus meerdere opvoeders. Zij zijn niet zo kortzichtig als wij vaak zijn, maar zien het voordeel hiervan in, gedeelde verantwoording, hartstikke slim en goed voor de kinderen denk ik. Verloochenen ze hier dan hun biologische moeder? No Way. Alleen niet iedereen heeft dezelfde kwaliteiten.

Mooi hoe Jezus hierin een voorbeeld is.

Mattheus 12
47 En iemand zeide tot Hem: Zie, Uw moeder en Uw broeders staan [daar] buiten, zoekende U te spreken.
48 Maar Hij, antwoordende, zeide tot dengene die Hem [dat] zeide: Wie is Mijn moeder, en wie zijn Mijn broeders?
49 En Zijn hand uitstrekkende over Zijn discipelen, zeide Hij: Ziet, Mijn moeder en Mijn broeders.
50 Want zo wie den wil Mijns Vaders doet, Die in de hemelen is, dezelve is Mijn broeder, en zuster, en moeder.

Dus: familie is erg belangrijk. Ben heel dankbaar voor mijn vader en moeder. Maar het houdt niet op voor mij bij de bloedband. En zo sta ik ook naar al die kinderen groot en klein die God op mijn pad plaatst, waar ik voor korte of lange tijd mama mag zijn. Ik luister hierin niet naar de meningen van mensen maar kijk samen met God wat ik mag doen.

Dylan van 7 komt net binnen en zegt: jij bent de allerbeste moeder van de hele wereld. Daar sluit ik mee af en ik weet dat als hij zijn ” echte mama knuffelt hij dit ook tegen haar zegt. Dit geldt echter niet voor iedereen. En daarom laten we niet meteen oordelen op wat we zien, maar naar Gods Geest luisteren en de harten van kinderen serieus nemen.

« »

© 2018 hartboek.