Jij bent lief

 
Vanmorgen tijdens het bijbellezen had ik gezellig een kaarsje aangestoken en op het potje stond: jij bent lief. Wow die kwam binnen, opeens pakte ik het en voelde ik het in mijn hart. Voor het eerst in jaren drong dit door en kwamen er allerlei gedachtenspinsels in mijn hoofd. Maar er kwam ook rust.
Veel mensen hebben tegen me gezegd dat ik lief ben, met name mijn man en kinderen, soms wel meerdere keren per dag, vooral als ik ze weer eens verwend had maar ook spontaan komen ze naar me toe en zeggen dit tegen me. Ik accepteer het en het voelt goed, maar doordringen deed het niet echt. Vaak heb ik mezelf veroordeeld dat ik vooral niet lief was of deed en na de zoveelste domme aktie of impulsief woord pakte ik mezelf bijeen en maakte het in orde, maar diep van binnen kon ik het niet goed aanvaarden  dat de mensen die tegen me zeiden dat ik lief was het ook echt meenden.
Hierdoor ben ik in de loop der jaren allerlei patronen gaan ontwikkelen waardoor ik lief gevonden zou worden. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen, we hebben ons huis opengezet voor pleegzorg, ik deed werkelijk alles voor mijn kinderen op natuurlijk en financieel vlak. Ik luisterde altijd naar ze als ze weer hun ei kwijt moesten, en ik deed dit ook vol overgave, maar vaak wel ten koste van mezelf, Ik bracht ze naar de bus, terwijl ze eigenlijk best konden fietsen, ik leende mijn auto uit kocht voor ieder kind dat lekkers wat ze zo graag lustten. Ik kocht kleding, wat later ongedragen naar het leger des Heils ging, ik vroeg hen namelijk niet of ze het wilden nam het gewoon mee, en ga zo maar door. Dit alles deed ik toen ze al volwassen waren en zo nu en dan hier bivakkeerden. In mijn gedachten en handelingen was ik altijd bezig met het zorgen voor en pleasen, want dat is het, van die ander. Ik probeerde steeds weer lief te zijn, zodat ze mij ook daadwerkelijk lief zouden vinden. En wat werd ik er moe van. Want ik hoefde dit helemaal niet te doen, want mijn kinderen houden toch wel van me, wat ik ook doe of geef. Daarbij komt dat ik steeds dingen voor hen oploste, want zo moet je toch handelen als ‘lieve ‘ moeder, ze hadden vaak zelfs geen keus want ik drong het ze op. Een van mijn zonen attendeerde me er laatst op en zei, mam ik vind je heel lief, maar je lost al dingen voor me op voordat ik de kans krijg ze zelf op te lossen, au die kwam aan, maar wat had hij gelijk, dit moest stoppen. Ik had allerlei manieren en gewoonten die ik mezelf had aangeleerd om maar lief gevonden te worden, geen rekening houden met de ander of ze dit ook echt wel op prijs stelden. Ik heb hier spijt van en wil me ervan bekeren. Dus tijd om oude patronen af te leggen en in vrijheid te gaan genieten van wie ik ben. Ik ben namelijk lief, ik doe niet altijd lief maar ik ben het wel. Ik ben zo enorm geliefd ook en dat voelde ik opeens heel diep.
God heeft mij zo lief, ik weet dat maar ervaar dit niet altijd. Ik ben een emotiekip en heb het af en toe nodig om dingen te ervaren, God weet dit, want Hij maakte me en daarom vind ik het zo ontzettend lief van Hem dat Hij me dit af en toe zo bewust laat voelen. Vaak heb ik gehoord, in God moet je geloven en niet willen voelen, nou mijn kinderen vinden het heerlijk een knuffel of een bemoedigend woord van hun vader te krijgen, dus zou het met God anders zijn? Ik geloof het niet. Hij wil ons juist Zijn liefde en aandacht laten voelen, en ik geloof in Hem met heel mijn hart, ook al voel ik het niet altijd. Hoe heerlijk is dit.
Ik ben lief en dit betekent dat ik ook wat liever voor mezelf mag zijn. Ik mag luisteren naar die stille Stem in mij Die me roept en aanwijzingen geeft, en ik mag wat minder rennen om lief gevonden te worden, dit is niet nodig. Wat heerlijk eigenlijk. En ik weet als ik dit los kan laten er weer ruimte gaat komen voor nieuwe dingen, misschien wel die dingen waar ik werkelijk voor bestemd ben, maar waar ik nooit genoeg tijd voor had om erbij stil te staan. Zo was ik bijvoorbeeld altijd maar aan het rennen en vliegen om goed te zijn en te doen, want dan ben ik een goed christen, wow wat een verspilling.
Psalm 84 vers 11 raakt me en inspireert me: Één dag in Uw huis is me beter dan duizend waar dan ook.
Dat is wat ik wil!
In Zijn aanwezigheid krijg ik kracht en inspiratie en visie en liefde voor de mensen en de wereld om me heen, ik draaide het altijd om, maar gelukkig ben ik nooit te oud om te leren en zie ik uit wat God voor me heeft. Zijn liefde is constant, ik weet me zo geliefd, ik ben Zijn dochter en Hij kneed en vormt mij, en ik geloof echt dat ik dan nog liever ga worden 😉

« »

© 2018 hartboek.