image

Het is alweer een poosje geleden dat ik een blog heb geschreven over mijn zoektocht naar vrede, over the journey of my heart en dat heeft met verschillende dingen te maken. Allereerst ben ik iemand die echt moet processen over dingen die mijn leven passeren en het ene kost me meer tijd dan het andere. En sommige dingen zijn te precair om te delen met de wereld om me heen.
Mijn mind is soms koppig en kan dingen moeilijk loslaten, en dat op zich is al een proces. Maar gelukkig weet ik dan weer rust te vinden en me over te geven aan Jezus, Die me de weg naar het hart van God wijst.
Voor buitenstaanders misschien abracadabra maar voor mij een way of life een overgave die ik zo nodig heb in deze tijd van woelige wateren en soms diepe momenten van overdenking.

Het leven gaat snel en voor je het weet is er weer een dag voorbij. Een dag waarin je misschien keuzes had kunnen maken, die je niet maakte, en waar je je dan vervolgens rot over voelt, of een dag waarin productiviteit het hoogtepunt van je dag is en waar je voldoening uit gehaald hebt.
Toch zegt de bijbel, heeft iedere dag genoeg aan zijn eigen kwaad.
Het klinkt zo negatief en als je God niet kent, dan zou je kunnen suggereren dat de God die ik dien er een van duisternis is. Maar niets is minder waar. Mijn God heeft heel goed door waar de gedachtenspinsels van mij vandaan komen en wat ze teweeg brengen en Hij wil me zo graag beschermen en bewaren voor dingen die niet goed voor me zijn. Echter heb ik een eigen wil gekregen en maak ik zelf keuzes die niet altijd even goed voor me zijn. Ik ga dan gigantisch op mijn plaat en dan kijk ik omhoog en zie de liefdevolle ogen van Jezus Die me optilt en zegt: kom maar, Ik hou van je en samen redden we het wel.
Wat een rijkdom, wat een voorrecht en wat een inspiratie geeft me dat telkens weer.

Tijdens mijn zoektocht kom ik erachter dat ik veel meegelift heb op allerlei bewegingen waarvan ik wist dat er iets niet jofel was. Echter mijn zelfbeeld en mijn identiteit waren dusdanig instabiel dat ik niet durfde er überhaupt over na te denken of dingen wel klopten of niet. Ook was er een berg oordeel in mijn hart en als ik erachter kwam dat iets fout was, werd persoon en beweging gigantisch afgemaakt, vaak in mijn gedachten maar soms ook naar anderen toe. Wat een energie heeft me dit gekost, en wat heb ik hiervan veel geleerd. Dit alles zorgde er ook voor dat ik mijn identiteit opnieuw moest opbouwen, en dit keer wilde ik het goed doen, namelijk samen met Jezus.
Nou ik kan je vertellen, als je die keuze maakt om het volledig over te geven, dan ga je het niet makkelijk krijgen. Want dan komen de proeftuintjes en word je getest. En tijden die testen kwam ik erachter dat er nog veel oud leven in mij aanwezig was en dat ik de keuze had hieraan te sterven. Soms deed ik dat en soms had ik er wat langer tijd voor nodig. Maar terug kijkend heb ik een groei mogen doormaken waar ik zo dankbaar voor ben en wat me zoveel rust gegeven heeft, en wat me heeft losgekoppeld van mensen, en van meningen, en me bovenal heeft vrijgemaakt van oordeel.

Ik zie veel om me heen gebeuren, en uiteraard heb ik er mijn gedachten over. Veel evangelie wat verkondigd wordt is ik- gericht en dit kostte mij ook bijna de kop, het maakte dat ik verward raakte en mijn focus op Jezus kwijtraakte. Toen ik dit ontdekte, wilde ik eigenlijk dit van de daken schreeuwen, echter alleen heb ik mogen leren alles wat ik hoor eerst te toetsen aan Gods woord en het te overleggen met mijn Hemelse Vader, en als ik dit doe word ik stil en heb ik totaal geen behoefte meer om te schreeuwen, maar verlang ik meer en meer me terug te trekken bij Jezus. Meer en meer kom ik tot het besef dat het tussen ons mensen persoonlijk en tussen God gaat. Niets meer en niets minder. Van mij mogen ze roepen en beweren wat ze willen, ik heb het woord en het woord is leven. En ik hoef mensen niet te veranderen en kan dit ook niet. Ik spreek wanneer ik moet spreken, maar meestal zwijg ik.

Ik vind het leven interessant, maar zeker niet makkelijk. En iedereen die dit wel beweerd, tja ……. Mijn leven is in ieder geval niet makkelijk en ik heb besloten om geen tjakka kuren meer uit te halen en positieve trucjes te verzinnen zodat ik me op deze diepte momenten beter ga voelen. Het lijkt op dat moment te werken, maar de diepere wortel wordt er niet door uitgeroeid, waarvan ik dacht dat dit ermee te maken had.
Maar gedurende mijn zoektocht kwam ik erachter dat er strijd is, soms veel soms weinig. Maar het is er en ik heb besloten het niet meer te ontkennen maar er eerlijk over te zijn, in ieder geval naar mezelf. Soms laat ik dingen even bestaan en besluit ik intens te voelen, en laat ik me niet misleiden door afleiding en suggestie. En wat geeft dit een rust en vrede. het zorgt er meteen voor dat ik ren naar Hem die de oplossing heeft voor ieder probleem in mijn leven, Jezus. Het is een wisselwerking geworden, een samenspel van vertrouwen en geloof waarin ik geleerd heb niet meer naar mensen te rennen zodra er iets gebeurt in mijn leven maar mijn hoop op God te richten. Ook maakt het me eigenlijk niet zoveel meer uit wat mensen van me vinden, omdat ik me geworteld weet in Hem. (dit had ik jaren geleden nooit gedacht dat ik dit punt zou bereiken, halleluja ). Mijn focus is geen strijd, maar mijn focus is Jezus, en daarom ben ik iedere dag dankbaar en blijmoedig. De vreugde des Heren is mijn kracht.

Deze kostbare schat, want zo noem ik het , maakt dat ik weer hoop gekregen heb voor de toekomst, dat ik weer mag dromen, mag verlangen, mag leven in ontspanning en in vrede.
Ik ben niet meer als de golven van de zee, die heen en weer geslingerd worden door iedere wind die voorbij komt. Ik ben wat heen en weer geklotst maar gelukkig heeft mijn bootje geleerd te zeilen over de woelige wateren en mag ik het stuur aan Jezus overlaten.

Een wijze les die ik de laatste weken heb geleerd is dat mijn focus zolang op het verkeerde lag, namelijk de wereld. Ik dacht dat ik de wereld kon veranderen, door mijn mening en geschreeuw en sterker nog ik dacht dat dit mijn opdracht was. Maar ik heb mogen ontdekken dat andere dingen veel belangrijker zijn in dit leven. De wereld gaat niet kiezen voor Jezus als ik mijn mening kenbaar maak. Nee maar ik hoop wel dat mensen geraakt worden door mijn manier van leven. Door mijn manier van spreken, door het omgaan met mijn kinderen en kleinkinderen en andere geliefden. Ik hoop dat ze daar iets van Jezus in zien en dat ze nieuwsgierig gaan worden naar hun Maker. Dat is wat telt. Mijn bewogenheid voor mijn broers en zussen, de mensen in nood, doen wat Jezus deed. Hij was met ontferming bewogen. Hij schreeuwde niet van de daken, Hij bewoog tussen de mensen en sprak als Hij dit moest doen. Wat een voorbeeld. Jezus wist dat familie heel belangrijk was, en dan bedoel ik Zijn geestelijke familie. Hij wist dat mensen domme keuzes maken en dat ze soms een handje nodig hadden om weer op het rechte pad te komen, en Hij veroordeelde niet. Wat kan ik nog veel van Hem leren en wat ben ik blij dat ik het stuur aan Hem gegeven heb.

Mensen doen domme dingen, zeggen domme dingen en vooral christenen. Soms draai ik me even om en zucht Heer help, maar tevens kijk ik in de spiegel en zie dat ik geen haar beter ben. Echter ik ben me bewust dat ik mag leren en dat ik me mag laten onderwijzen door Gods woord waarin de meest wijze kostbare levenslessen staan die nog nooit in boeken geschreven zijn. Ongelofelijk toch.
Daar ben ik de komende tijd nog wel zoet mee om meer en meer te ontdekken van Zijn schatten. En ondertussen ga ik verder op mijn zoektocht naar vrede, en kom ik erachter dat ik die vrede eigenlijk al gevonden heb, in Jezus. Terwijl er strijd is zal ik mijn vrede niet laten roven, maar zal mijn geloof en vertrouwen gebouwd worden, onwankelbaar en stevig gegrondvest in Zijn liefde en ben ik bereid de prijs te betalen voor het leven met God, me verheugend uitstrekken en verwachtend uitzien naar Zijn komst.