Eerlijk is eerlijk…….

Mattheus 5: 8 : het echte geluk is voor mensen die eerlijk zijn. Want zij zullen God zien. (Bijbel in gewone taal)

Dit las ik en het raakt me. Waarom raakt dit me zo? Misschien wel omdat het een onderwerp is dat in mijn leven altijd een grote rol speelt en heeft gespeeld.
Eerlijkheid, wat is het eigenlijk, en wie is er nog echt eerlijk.
Het woordenboek weet wat het is, namelijk: de waarheid zeggend, oprecht, niet vals, zuiver, ongeveinsd, rechtuit, fair. Enz.
Dat is nogal wat en ik geloof dat veel mensen er heden ten dage niet eens bij stil staan of ze wel eerlijk zijn. Want eerlijk is eerlijk, zolang er geen problemen zijn, we geen conflicten hebben, ons leven goed gaat zijn we toch eerlijk?

Ik weet het zo net niet. Eerlijk kan met anderen te maken hebben, maar ook met jezelf. Naar anderen toe zijn we “eerlijk”, we zeggen niet alles, laten niet het achterste van onze tong zien, maar dat hoeft ook niet, we zijn aardig transparant. Dus zijn we eerlijk. Zolang mensen geen problemen met ons hebben, we de ander liefhebben komen we er toch mee weg.

Waarom zegt God dan zo expliciet, het echte geluk is voor mensen die eerlijk zijn, want zij zullen God zien.
Als ik naar mijn eigen leven kijk, denk ik dat ik altijd geprobeerd heb om eerlijk te zijn. Dit was niet altijd even handig, want ik klapte er ook van alles uit, want ik mocht toch ” eerlijk” zijn? Ik had echter de les fijngevoeligheid nog niet geleerd en was verbaasd als mensen niet konden handelen wat ik zei. En het kwam nog uit een goed hart ook met de beste bedoelingen. Op een dag zei mijn zoon Sjoerd tegen mij, tja hitler had ook goede bedoelingen…… Slik, die hakte erin, hoe kun je dat nou zeggen, dacht ik nog maar ik ging naar mijn binnenkamer en onderzocht mijn hart en ik moest toegeven dat Sjoerd gelijk had. Waarom zou ik anders zijn?…als mijn hart arglistig is en als ik mijn tong niet in bedwang kon houden, wat zou dit dan voor gevolgen kunnen hebben? …..Was ik dan een haar beter dan welke zondaar dan ook?

Het is nog niet zolang geleden, dat ik allerlei muurtjes om mijn hart had heen gebouwd om maar te zorgen dat mensen niet te diep binnen konden komen en me misschien wel pijn konden doen. Hierdoor heb ik jarenlang gemanipuleerd en probeerde ik mezelf en anderen te controleren. Sinds ik hiervan bevrijd ben merk ik dat het heerlijk is om een mens zonder geheimen te zijn, en om eerlijk te zijn naar mezelf en naar anderen. Dit is trouwens niet makkelijk, geloof me, want geregeld heb ik gesprekken met mensen die ik vertrouw en die me durven zeggen wat er nog geschaafd mag worden aan mijn leven. Ik heb dan steeds een keuze, ga ik eerlijk zijn, of ontken ik en verhard ik mezelf. Tot nu toe kies ik steeds om er doorheen te gaan en wat geeft dit een vrijheid, en ruimte. Ook naar anderen toe leer ik steeds meer om ” eerlijk” te zijn, ipv hen te pleasen, en hen naar de mond te praten. Laatst merkte ik dat ik niet eens wist hoe dat moest, want het please-gedrag was zo “eigen” geworden, dat ik echt even tijd moest nemen en mijn hart moest onderzoeken, wat IK nu werkelijk wilde en dacht. Een lastig proces, want pleasen is toch veel makkelijker? Maar niet eerlijk……..Misschien gaan mensen wel een andere kant van me zien, en moeten ze eraan wennen, maar don’ t worry, want mijn verlangen is om meer op Jezus te lijken, maar een beetje genade in dit proces zou wel welkom zijn;)

Ik heb ook door schade en schande ontdekt dat ik anderen niet kan veranderen. Wat is dit soms frustrerend wanneer je weer mensen tegenkomt, waarvan je weet dat ze niet eerlijk zijn. Het zijn vaak mensen met veel maskers en bezigheden en God geeft me steeds weer liefde en genade om hen door Zijn ogen te blijven zien. Steeds weer mag ik kiezen, niet ik maar Christus leeft in mij.
Ik kan alleen mijn leven leven, en als mensen er naar vragen, zal ik ze uitleggen, wat mij bezig houd.

Zou jij het aandurven, aan een ander te vragen, hé vind je dat ik eerlijk ben? Zijn er misschien dingen die niet prettig zijn, waar jij tegen aanloopt? Vind je dat er dingen anders kunnen in mijn leven? Vind je dat ik goed met mijn kinderen en man of vrouw omga? Vind je dat ik goed kan luisteren? Irriteer je je wel eens aan mij? Of vul maar in, er zijn vast vragen zat die je een ander zou willen stellen, maar om de lieve vrede niet doet, of misschien durf je gewoon niet.
Wat een klimaat van veiligheid zouden we dan kunnen creëeren met elkaar.

Of willen we alleen maar over onze bol geaaid worden, en horen dat we het zo goed doen. Ik ben daar wel een beetje klaar mee als ik eerlijk ben. Ik geloof dat het voor een fase heel goed is, steeds bevestiging te krijgen dat je het goed doet, maar dat het daarnaast ook heel gezond is dat er mensen op gaan staan, die eerlijk durven zijn, en de blinde vlekken durven aan te wijzen, zonder jou af te wijzen. Wat zou er dan veel veranderen als we dit zouden toestaan.

Eerlijk gezegd, heb ik er nog een hard hoofd in, als ik bijv zie op Facebook hoe er met elkaar om wordt gegaan, of we maken elkaar af, vaak niet open en eerlijk, maar via insinuaties en vrome woorden , of we spreken zalvende woorden over elkaar en vinden het wel ok wat die ander doet, vooral niet mee bemoeien toch? We voelen ons zo snel persoonlijk aangesproken en aangevallen…..

Een enkeling kent de kunst en gave van wijsheid en dus valt er nog veel te leren. En dan wijs ik eerst naar mezelf, ik mag nog heel veel leren, en wil dat heel graag. Ik blijf hopen, en blijf eerlijk naar mezelf en anderen. Ik verlang oprecht naar “eerlijke” relaties met mensen waarmee ik de diepte in kan, waar ik mezelf mag zijn en waar ik kan en mag groeien en fouten mag maken. Niks heb ik te verliezen, zoals ik vaker zeg, alleen te winnen, namelijk dat ik meer en meer op Jezus mag lijken, en minder van alma zichtbaar is. Nog genoeg werk aan de winkel, maar ik houd van uitdagingen, dus dit komt goed. En mocht ik op een dag aan je vragen, wat je van me vind, mag je “eerlijk” antwoord geven;)

« »

© 2018 hartboek.