een nieuw begin

Een nieuw jaar, 2019 alweer en wat vliegt de tijd. Terugziend op afgelopen jaar kan ik alleen maar constateren dat ik dankbaar ben voor alle processen en gebeurtenissen die de revue gepasseerd zijn. De een lastiger en pijnlijker dan de andere, maar steeds weer zie ik achteraf dat het me geholpen heeft in mijn zoektocht naar vrede. 

Het was het jaar dat ik na ruim 30 jaar mocht aanvaarden dat het opvoeden van kinderen niet meer mijn taak was. Dit te kunnen loslaten ging niet zomaar. Het kostte me mijn trots, mijn faalangst, mijn zwakheid en nog veel meer. 

Maar op zulke momenten ben ik zo dankbaar voor Jezus in mijn leven. Hij heeft me voorzichtig klaargestoomd om los te laten wat ik krampachtig vasthield. 

En toen ik eindelijk het vertrouwen had gevonden om mijn verantwoording aan anderen toe te vertrouwen gebeurde er iets met me wat ik nooit verwacht had, of misschien wel.

Mijn lichaam was op oftewel: burnout……

Ik viel in oktober van de trap en liep daarbij een flinke hersenschudding op. Na revalidatie ging ik toch maar weer naar de huisarts en samen kwamen we tot de conclusie dat ik een burnout had. Lichamelijk opgebrand van het intensieve geven en nemen en soms overleven maar steeds weer met gepassioneerde liefde en ziende op een hoopvolle toekomst. 

Grenzen was niet zo mijn ding en daarom ging ik er ook geregeld overheen en luisterde ik meer naar gevoelens dan naar mijn lichaam. En die prijs moest ik dan nu betalen. Tja en dan kom je weer bij overgave. Ik stelde mezelf de vraag: ga ik me hieraan overgeven of ga ik ertegen vechten, zoals ik mijn hele leven al gedaan had. 

Ik koos voor het eerste en besloot mijn lichaam de kans te geven te herstellen en weer te gaan functioneren zoals het gemaakt is. Wow wat een uitdaging en wat een opgave tegelijkertijd voor iemand die bang is dingen los te laten. 

Toch heb ik het gedaan en ik ben nu bijna 2 maanden verder en langzaam begint het tot me door te dringen dat ik nu echt in een andere fase beland ben in mijn leven en dat ik de balans op mag maken en dat ik best trots op mezelf mag zijn en vooral dankbaar voor de momenten dat God me droeg in dit proces. 

Een nieuw seizoen en ik moet eerlijk zeggen, ik ben eraan toe. Van binnen bruist er iets, iets wat eruit moet alleen nog niet weet hoe. En dat mag ik de komende tijd naast het tot rust komen uit gaan vinden. Het voelt als een soort excitement en ik zie uit naar wat komt.

Daarbij komt ook nog dat we een andere plek om te wonen moeten gaan zoeken en dus keuzes moeten maken, iets wat niet mijn sterkste punt is. 

Tijdens deze tocht wil ik wat ik meemaak aan het papier toevertrouwen en ik weet dat dit proces me een mooier mens zal maken. 

Wordt vervolgd. 

Een gedachte over “een nieuw begin”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.