De beste stuurlui

De beste stuurlui staan aan wal.
Ze hebben nog nooit een zee gezien maar weten alles van de wind en het tij.
Niet beseffend dat er ervaring voor nodig is om een schip te kunnen besturen.
Veel zogenaamde stuurlui kunnen je leven flink ontregelen want of je wilt of niet een ieder is gevoelig voor wat een ander denkt. We worden haast gedwongen om enigszins na te denken over de kromming van geesten die ons aanvliegen via schreeuwende multimedia.
En tussen al die wirwar van gedachten moeten we ons eigen gevoel en enigszins vaste mening zien te ontrafelen zonder oordeel. Haast onmogelijk. Ook voor mij, als hoog sensitief persoon voor wie de wereld al zo overweldigend is en waar prikkels soms schreeuwend om me heen als vlammen oplaaien.
De beste plek voor mij is dan de zee van stilte op te zoeken waar de stem van mijn hart fluistert en waar ik bij machte ben me enigszins te focussen op wat er werkelijk toe doet en waar hoofzaken weer bijzaken worden en waar hetgeen wat waarde heeft voor mij uitgefilterd wordt en ik voorzichtig durf te voelen wat er diep in mijn hart zit.

Deze processen maken dat ik een stapje dichter kom bij mijn passie en dromen die gestolen leken te zijn.
Ik pak ze langzaam weer op en stof ze af en kijk ernaar en glimlach als ik in de ogen van een kind kijk die vroeger ongeremd durfde te verwachten en geloven dat het leven fantastisch was. Dit was voordat het kind gebutst en geknakt werd en geslagen door de teleurstelling het bijltje er bij neer gooide. Ik wil terug naar dit kind dat een rotsvast vertrouwen had in een Vader die alles kan. Een God die betrouwbaar is en Die je nooit laat vallen.

Op de zee kan ik ook weer de vergezichten zien die voor sommigen uitzichtloos lijken maar voor mij de ultieme uitdaging om in mijn ziel te keren en Jezus te ontmoeten. Jezus de Bron van mijn leven, zonder oordeel altijd vol liefde. Ik verlang naar Hem, om met Hem te praten en mijn hart voor te leggen. Ik verlang naar die momenten van intieme vreugde waarin ik weer hoop krijg voor de toekomst. Noem me maar gek maar dit is de plek waar ik hoor en waar het leven steeds weer begint. Bij Jezus mag ik mezelf zijn, hoef ik geen truukjes te doen of mensen te pleasen maar mag ik huilen om het stille verdriet dat ik met me meedraag en wat ik wegstop, hopend dat de pijn ervan zal verdwijnen. Bij Hem mag ik boos zijn en ontredderd en zeggen dat ik het niet meer trek, zonder dat er meteen oplossingen voor mij gezocht worden en dat ik bestempeld word als labiel.
Jezus brengt me bij de Vader Die me sturimg geeft en zegt: Mijn kind het is genoeg, laat maar los en geef het maar aan Mij.
En voor degenen die denken dat dit makkelijk is wil ik zeggen: je denkt maar, ik weet hoe het voelt en hoe het me soms verscheurt om los te laten wat ik niet kan veranderen en waar ik zo in heb geinvesteerd en waar ik nu moet zeggen: Heer ik geef het over en ik vertrouw U volledig en laat het los.

Pas dan zal ik ervaren dat ikzelf ook losgelaten word en kan ik tijd nemen te herstellen en de balans op te gaan maken van mijn leven waar ik verantwoording heb gekregen. Het leven wat mooi is en zo de moeite waard.

«

© 2018 hartboek.