Alle berichten van alma

Mijn zoektocht naar vrede: ontmoeting in de oase

Soms kom je ze tegen, mensen die als oases zijn. Midden in de woestijn, waar je even kan uitrusten onder de schaduw van de bomen, zonder dat je weer opgejaagd wordt door de hitte en zoekend naar water probeert te overleven. Nee deze mensen zijn uniek heb ik ontdekt. In mijn zoektocht en reis door mijn leven ben ik veel mensen tegen gekomen. Mensen waarmee ik verschillende lagen van relatie mee aanging, de één wat dieper dan de ander. Er waren zelfs hechte vriendschappen bij, waarin ik jarenlang mijn energie stopte, in de hoop dat het van eeuwigheidswaarde was. Echter ik kwam bedrogen en teleurgesteld terug in mijn woestijn en slenterde verder op zoek naar vrede. Afgepeigerd en dorstig stortte ik me dan maar weer op een nieuwe opening waarin erkenning mijn doel was. Erkenning en acceptatie voor de persoon die ik echt was. Slechts enkelen waren bereid mijn hart te zoeken en het goud in mij te zien. Nu wil ik niet zielig overkomen, want dat ben ik niet, maar tijdens de laatste jaren van mijn reis zijn mijn ogen open gegaan en heb ik ontdekt dat het menselijk bestaan hier op aarde ten diepste een eenzaam bestaan is. Mensen willen vaak tot op zekere hoogte relatie met je aangaan, tot het moment je het niet met ze eens bent of hen confronteert of zelf geconfronteerd wordt. Dan stoppen relaties abrupt en beland je weer in de eenzame woestijn.

Maar deze woestijn, is mijn grootste vriend geworden, want dit was de plek waar ik eindelijk bereid was me volledig over te geven aan God. Daar ontmoette ik mijn Schepper, mijn Jezus en zei Hij: kom maar bij Mij, Ik geef je rust.

Wat een zegen, wat een verademing, en wat een rust. Ik had eindelijk ontdekt dat de woestijn geen bittere vreselijke plek was, waar alleen de dood regeerde, maar ik zag tussen al het stof de kleine plaatsen waar leven steeds sterker was en overwon.

De woestijn is de plek waar ik mag zijn wie ik ben, waar ik geen kunstjes hoef te doen, of moet voldoen aan de maatstaven van mensen die het altijd beter weten. In de woestijn kom ik geen mensen tegen die me onderuit willen halen of erger nog het slechte voor me wensen, nee die vind ik er niet.

En dan opeens in mijn woestijn, kom ik dan in die oase en ontmoet een mens, wat bereid is samen met me te zitten onder de boom en zonder iets te willen me laat weten, je bent ok. Wow wat een verademing en wat een zegen. Vanmorgen was weer zo’n moment en bracht ik tijd door met een bijzonder mens dat me liet zien dat leven met Jezus niet makkelijk is maar wel relaxed. Dat niet iedereen geneest en dat de wereld gebroken is. En dat in die gebrokenheid Jezus er is en dat Hij alles, ja werkelijk alles heeft volbracht en heeft gedragen. En dat het grootste probleem van onze wereld is dat we oordeel toelaten in ons leven. Oordeel over anderen maar ook oordeel over onszelf. We kunnen keihard zijn. We hebben overal een mening over. En dan bedoel ik niet het oordelen waar de bijbel het over heeft, maar het vleselijke zielse oordeel.

Door deze ontmoeting ben ik me weer bewust dat ik samen met God mijn leven kan leven in rust en vrede en in verbondenheid met anderen. Niet met iedereen, maar ook dat is ok. Ikzelf mag kiezen welk pad ik bewandel en als er mensen mee willen lopen samen met mij dan ben ik vrij om dit te willen, ja of nee. Wat een verademing.
Geen juk wat drukt, maar een juk wat alleen Jezus kan geven wat zacht en licht is. Alleen dat kan ik dragen. En dan zal ik mijn reis in vreugde en dankbaarheid vervolgen. Waarheen? Ik weet het niet, maar het maakt ook niet uit, want God gaat met me mee.

Dank je wel lief mens, dat je er bent, en je weet niet half hoe je me vandaag hebt bemoedigd, door samen met me te zitten onder de boom, waar we samen het leven mochten delen en mochten doorgeven, aan elkaar, met Jezus.

mijn zoektocht naar vrede: loslaten

In mijn zoektocht naar vrede kom ik veel dingen tegen die best wel confronterend zijn. Zo kom ik erachter dat ik als moeder, het lastig vind mijn kinderen los te laten. Jarenlang was ik nodig, ik dacht zelfs onmisbaar en was mijn identiteit het opvoeden en grootbrengen van mijn kinderen.
De jongste van de 5 zonen wordt over een paar weken 18 jaar en dan houdt officieel het zorgen voor op. (behalve voor lucy uiteraard :)) Ten minste, dan begint het losmakingsproces voor mij pas goed.
In theorie kan ik mijn mannen goed loslaten, ook omdat ik een aantal van hen heb kunnen overgeven aan een stel prachtige vrouwen. Maar om helemaal los te komen en me dus ook geen zorgen te maken over hen, dat is toch lastiger dan ik dacht.

Mijn ziel is zo verknocht en verbonden aan deze mannen, en wat wil ik als moeder graag het beste voor hen allemaal.
Echter wat ik het beste vind, hoeft niet het beste te zijn. Ik geloof dat ik af en toe best verstikkend kan zijn, en misschien wel wat bemoeizuchtig, vanuit uiteraard de beste bedoelingen maar niet altijd vanuit zuivere motieven.
Het hart is arglistig en zo ook het mijne kwam ik achter.

Waarom vind ik het lastig als mijn kinderen andere keuzes maken dan dat ik zou doen, of als ze een pad bewandelen wat ik niet uitgestippeld zou hebben? Heb ik dan nog zoveel controle, ik dacht dat ik daaraan al gestorven was, maar niet helemaal dus. Of zou er een andere wortel nog venijnig steken en wachten op volledige uitroeiing. Nou kom maar op dan. En zo onderzocht ik mijn hart maar weer en kwam er achter dat ik het lastig vind mijn mannen los te laten, omdat ik dan het gevoel krijg gefaald te hebben. Huh hoe kan dit nou dan? Nou toen ik kinderen kreeg had ik allerlei utopische verwachtingen gecreëerd die niet op hen maar op mezelf gericht waren. Onder het mom van christelijke waarden en normen heb ik een beeld gevormd over hoe mijn mannen zouden moeten worden.

In ieder geval moesten ze allemaal van Jezus gaan houden en rein en heilig en voorbeeldig door het leven gaan, eigenlijk zonder fouten, als een soort supermensen dus. Even een spiegel voorhoudend aan mezelf kom ik erachter dat mijn leven helemaal niet zo rein en heilig was, maar goed, voor mijn kinderen niets dan het beste. Echter de laatste tijd laat God me zien hoe waardevol het is als mensen, en dus ook mijn kinderen zelf keuzes maken, zonder dat ze gemanipuleerd worden of belast worden door een bemoeizuchtige, goedbedoelende moeder, in mijn geval, die krampachtig wil voorkomen dat haar kinderen fouten maken. Want wanneer zij fouten maken, dan voel ik dat ik gefaald heb, vreemd eigenlijk…. Pff wat een ballast en wat een verantwoording, dat kan ik helemaal niet handelen. Beseffende dat mijn gedrag hen alleen maar kan belemmeren en ook mezelf maakte ik een keuze: Dit moest stoppen.

En dus ben ik er maar weer mee naar God gegaan en gevraagd: Heer verander mij. Leer me los te laten wat me lief is, en leer me te accepteren wat ik niet kan veranderen, en leer me om niet te veroordelen, maar om gewoon lief te hebben.
Dit bracht me weer verder in mijn reis op zoek naar vrede.
Zoals ik al zei, best confronterend, maar ook heel bevrijdend, te beseffen dat ik niets kan veranderen en dat ik anderen mag vrijlaten in de keuzes die ze maken, ongeacht wat ik denk of voel of vind. Het is een proces. En ik heb genade voor mezelf, want God heeft dit ook voor mij. En ik weet dat mijn kinderen deze genade ook voor mij hebben. Ik zal het leren, loslaten.

Waarom? omdat ik hen vertrouw, stuk voor stuk zijn het geweldige stabiele mannen en ik weet dat er jaren gezaaid is met liefde en toewijding en bewogenheid. En ik weet dat er Iemand is die veel beter voor hen kan zorgen dan ik. Iemand die niet beklemt of benauwt maar Die in vrijheid gewoon liefheeft. Daar kan ik nog best veel van leren.
Ik zie uit naar wat komt, naar de toekomst van deze prachtige mannen, zo getalenteerd en mooie waardevolle mensen met hun hart op de goede plek, en vol van Jezus en heel goed in staat hun eigen keuzes te maken. Waar maak ik me eigenlijk druk over, vraag ik me af………
Trouwens waarschijnlijk moet ik nog veel meer gaan loslaten, daarom reis ik te voet, dan kan ik goed om me heenkijken waar de obstakels op de weg liggen. En het mooie is dat er ruimte komt en tijd voor nieuwe dingen, nieuwe ontdekkingen op mijn reis naar vrede.

My journey

Hoog tijd voor een nieuwe blog. Maar er zit zoveel in mijn hart en in mijn hoofd en soms is het allemaal zo lastig te ontrafelen. Er gebeurt veel in mijn leven de laatste tijd, en ik heb ontdekt dat schrijven een manier voor mij is om te processen. Er zit echter een gevaar in als je zoals ik een open persoon bent, en dingen opschrijft die kwetsbaar zijn. Er zijn altijd mensen die er niet mee om kunnen gaan of je veroordelen, en de vraag is, wil ik dat, en kan ik dat handelen ?
Ik heb besloten dat ik dit kan, omdat ik weet dat het mij ten diepste gaat om de goedkeuring van God, en Hij vindt me méér dan ok. Bij Hem kom ik steeds terug als ik weer eens mijn neus gestoten heb, als ik weer eens ongehoorzaam was en mijn eigen zin deed.

Ruim een jaar geleden sprak God tot me en zei, Ik wil dat je een jaar apart zet en je gaat verdiepen in Mijn woord en de stilte gaat opzoeken. Ik heb niet vaak dat ik zo direct Gods stem hoor, en het bleef in mijn hart resoneren.
Ik dacht ok Heer dat ga ik doen. Eigenlijk verlangde ik hier ook zo naar en wist dat dat het belangrijkste was in mijn leven, relatie hebben en zijn bij Jezus en vanuit daar bewegen.

Maar nog geen week later werd ik door iemand gebeld met de vraag of ik mee wilde werken met een nieuwe organisatie en ik voelde me gevleid, temeer omdat ik deze persoon hoog had staan, en dacht, ik word niet voor niets gevraagd, en ik zal dat andere wel niet goed verstaan hebben. Echter diep in mijn hart wist ik dat dit niet de juiste keuze was, maar ik duwde die gedachte weg.

Na een half jaar meegewerkt te hebben, en waarin veel processen in mijn leven volgden, besloot ik te stoppen en zei ik: ok Heer ik ga het doen. Inmiddels had ik ook al ja gezegd tegen een jongetje wat dringend opvang nodig had, en dit terwijl ik bij pleegzorg had aangegeven een jaar rust te nemen. Om een lang verhaal kort te maken, ik was ongehoorzaam en had niet geluisterd naar Gods stem en daarom besluit ik om per september een sabbatsjaar te nemen. Hoe dit eruit gaat zien weet ik niet, maar één ding weet ik wel, ik ga alles loslaten, en leren vanuit de basis. Een lieve wijze vrouw heeft me hierin zo geïnspireerd en haar keuze om alles los te laten wat haar meegegeven was, in allerlei kerken en organisaties en terug te gaan naar Jezus. Toen ik dat las dacht ik yes dat wil ik ook.

Ik ben in de war geraakt de afgelopen jaren door al die stromingen en meningen en dogma’s en religieuze wetten en regels, door de dominante leiders, de liefdevolle genadestromingen, de traditionele leer en noem zo maar op. Ik wil niet meer meeliften met andermans bedieningen, waar ik soms mijn twijfels over heb, ik wil me niet langer laten beïnvloeden door emotionele uitingen, die van de “Geest” zijn, maar waar ik totaal niets bij voel, ik deed er zelfs aan mee, om er maar bij te horen. Ik wil geen dingen meer geloven, omdat het me is aangeleerd door goedwillende mensen, die ervan overtuigt zijn dat het waarheid is. Ik wil geen gecreëerde God dienen, door christenen gevormd, waar ik me niet veilig bij kan voelen. Ik wil terug naar Jezus, naar Zijn hart. Ik wil terug naar Gods woord, wat onfeilbaar is voor mij, en waar ik nog zoveel uit mag leren. Ik ben moe, moe van het strijden en streven om maar te voldoen, en om als een kameleon mee te bewegen en steeds weer mezelf aan te passen om erbij te horen.

Nee genoeg is genoeg, ik laat alles los, behalve God. Ik ben zelfs bereid om mensen los te laten, omdat ze niet goed voor me zijn. Ik doe niet langer mee aan het circus, maar kies ervoor om te leven en om mezelf te zijn, wie dat dat ook is, want dat zal ook deel zijn van mijn zoektocht. Ik schud alle stickertje, op me geplakt en zelf opgeplakt van me af en richt mijn ogen op naar God, mijn journey begint, en ik zal je op de hoogte houden, je bent vrij om het te lezen, maar ik ga door en verwacht en ontvang en bovenal laat ik los en verbind me aan Hem Die me heeft gemaakt en Die me tijdens mijn zoektocht zal tonen wat mijn weg is. Vol vertrouwen, vol verwachting zet ik mijn eerste stappen…….op weg naar echte vrijheid.

Mama

Moeder of vriendin…..

Van de week werd ik geconfronteerd met de gedachte van iemand dat je niet zomaar iemands moeder kon worden als de biologische moeder nog in leven is. Een interessante opmerking waar ik dan over na ga denken, en aan de hand van de bijbel en mijn hart ga onderzoeken of dit ook werkelijk zo is.

Ik heb 5 zonen gebaard en ze zijn prachtig en 1 kindje zal ik later zien als ik in de hemel ben, stiekum denk ik dat dit een meisje is;). Daarnaast heb ik een dochter ontvangen om voor te zorgen en haar mama te zijn, zolang ze dit nodig zal hebben. Zij is uit mijn hart geboren, zeg ik altijd. Dan heb ik nog bonuskinderen, en ook zij zijn me diep dierbaar.

Al mijn kinderen zitten in mijn hart en ik ben hun mama, moeder of moeke. Mijn kinderen hebben zo hun eigen koosnaampjes voor mij en ik vind dat leuk. Ook heb ik intussen een paar geweldige schoondochters in mijn hart binnengelaten, en wat een zegen zijn ze.

In de loop van de jaren zijn er veel kinderen bij ons over de vloer geweest en ik heb de meeste daarvan in mijn hart gesloten. Soms blijft er zelfs nog eentje hangen. Ik heb namelijk een groot hart.
Kinderen die allemaal een biologische moeder hadden, die zo goed als zo kwaad hun stinkende best deden om moeder te zijn in handel en wandel. Echter de meeste kinderen komen niet zomaar in een pleeggezin terecht en dus is er gaandeweg iets misgegaan.

Deze persoon, die me zei dat ik de moeder niet kon vervangen zei er ook bij dat ik uiteraard wel een goede vriendin kon zijn. Ik begrijp het standpunt en ik bagataliseer ook helemaal niet de pijn en het verdriet wat de ouders meemaken, maar als ik me even in het kind verdiep zie ik toch een heel ander beeld.

De meeste kinderen die hier binnenkomen, hebben behoefte aan een mama, en laat ik nou eens een mama zijn. Ik ben al bijna 28 jaar mama en heb dus wel wat ervaring op dit gebied. Het is niet zo ingewikkeld hoor. Je hebt ze gewoon lief en sluit ze in je hart en geeft ze waar nodig eten en drinken en een goede verzorging. Oja en je verdiept je in het kind, dat is ook een belangrijke. Ik heb altijd mijn best gedaan dit zo goed mogelijk te doen, en fouten heb ik gemaakt, heel veel.

Bijna alle kinderen die hier gewoond hebben, noemden me mama, en ik vond en vind dat ok. Willen ze hiermee zeggen dat ze hun eigen mama aan de kant zetten, of dat ik hun plaats inneem? Nee!!!! Ik ben een aanvulling op de leegte die ze op dat moment ervaren en voelen diep in hun hart. En is dit aan leeftijd gebonden? Nee ik geloof het niet, ik denk juist ook al ben ik voor mijn volwassen bonuskinderen gewoon alma, dat ik mama voor ze mag zijn en dat ze zich zolang ze dat nodig hebben zich veilig bij me mogen voelen. Ik zal ze dan ook behandelen als mijn eigen kinderen en doen wat mijn hart ingeeft.

Helaas snapt niet iedereen dit en vinden ze het zielig voor de biologische moeder. Maar wat als de biologische moeder keuzes maakt die destructief voor het het kind zijn? Moet ik ze dan onthouden dat ik een mama voor ze mag zijn? Moet ik tegen mijn 13 jarige dochter zeggen, wiens moeder niet traceerbaar is, dat ik een goede vriendin voor haar ben, terwijl ze hunkert naar moederliefde?
Nee ik denk het niet, en ik ga het ook niet doen.
Ik heb respect voor de biologische ouders, maar respecteer ook hun keuzes. En elke keuze heeft een gevolg.

Ik heb dus meerdere kinderen. Ik ben zelfs zoals mijn bonusdochter me bonusmoeder noemt, bonusoma. En ik geef ze wat ze nodig hebben, en dat is onvoorwaardelijke liefde. En ook mijn (pleeg) dochter zal deze liefde altijd van me krijgen. En mocht haar biologische mama weer in staat zijn iets te betekenen in haar leven, zal ik de eerste zijn die mijn hart openstelt. Tot die tijd zal ik haar beschermen en onderscheiden wat goed voor haar is samen met God. En dit geldt ook voor mijn volwassen kinderen.

Ik denk dat we moeten onderscheiden dat je moeder in naam kunt zijn en moeder in daden. Ik hecht niet zoveel waarde aan de naam, ik volg nogmaals mijn hart, en soms ben ik mama en soms ben ik vriendin, voor mijn volwassen kinderen dan. We kunnen nog veel leren van de Afrikaanse cultuur waar een kind meerdere moeders heeft, en dus meerdere opvoeders. Zij zijn niet zo kortzichtig als wij vaak zijn, maar zien het voordeel hiervan in, gedeelde verantwoording, hartstikke slim en goed voor de kinderen denk ik. Verloochenen ze hier dan hun biologische moeder? No Way. Alleen niet iedereen heeft dezelfde kwaliteiten.

Mooi hoe Jezus hierin een voorbeeld is.

Mattheus 12
47 En iemand zeide tot Hem: Zie, Uw moeder en Uw broeders staan [daar] buiten, zoekende U te spreken.
48 Maar Hij, antwoordende, zeide tot dengene die Hem [dat] zeide: Wie is Mijn moeder, en wie zijn Mijn broeders?
49 En Zijn hand uitstrekkende over Zijn discipelen, zeide Hij: Ziet, Mijn moeder en Mijn broeders.
50 Want zo wie den wil Mijns Vaders doet, Die in de hemelen is, dezelve is Mijn broeder, en zuster, en moeder.

Dus: familie is erg belangrijk. Ben heel dankbaar voor mijn vader en moeder. Maar het houdt niet op voor mij bij de bloedband. En zo sta ik ook naar al die kinderen groot en klein die God op mijn pad plaatst, waar ik voor korte of lange tijd mama mag zijn. Ik luister hierin niet naar de meningen van mensen maar kijk samen met God wat ik mag doen.

Dylan van 7 komt net binnen en zegt: jij bent de allerbeste moeder van de hele wereld. Daar sluit ik mee af en ik weet dat als hij zijn ” echte mama knuffelt hij dit ook tegen haar zegt. Dit geldt echter niet voor iedereen. En daarom laten we niet meteen oordelen op wat we zien, maar naar Gods Geest luisteren en de harten van kinderen serieus nemen.

Eerlijk is eerlijk…….

Mattheus 5: 8 : het echte geluk is voor mensen die eerlijk zijn. Want zij zullen God zien. (Bijbel in gewone taal)

Dit las ik en het raakt me. Waarom raakt dit me zo? Misschien wel omdat het een onderwerp is dat in mijn leven altijd een grote rol speelt en heeft gespeeld.
Eerlijkheid, wat is het eigenlijk, en wie is er nog echt eerlijk.
Het woordenboek weet wat het is, namelijk: de waarheid zeggend, oprecht, niet vals, zuiver, ongeveinsd, rechtuit, fair. Enz.
Dat is nogal wat en ik geloof dat veel mensen er heden ten dage niet eens bij stil staan of ze wel eerlijk zijn. Want eerlijk is eerlijk, zolang er geen problemen zijn, we geen conflicten hebben, ons leven goed gaat zijn we toch eerlijk?

Ik weet het zo net niet. Eerlijk kan met anderen te maken hebben, maar ook met jezelf. Naar anderen toe zijn we “eerlijk”, we zeggen niet alles, laten niet het achterste van onze tong zien, maar dat hoeft ook niet, we zijn aardig transparant. Dus zijn we eerlijk. Zolang mensen geen problemen met ons hebben, we de ander liefhebben komen we er toch mee weg.

Waarom zegt God dan zo expliciet, het echte geluk is voor mensen die eerlijk zijn, want zij zullen God zien.
Als ik naar mijn eigen leven kijk, denk ik dat ik altijd geprobeerd heb om eerlijk te zijn. Dit was niet altijd even handig, want ik klapte er ook van alles uit, want ik mocht toch ” eerlijk” zijn? Ik had echter de les fijngevoeligheid nog niet geleerd en was verbaasd als mensen niet konden handelen wat ik zei. En het kwam nog uit een goed hart ook met de beste bedoelingen. Op een dag zei mijn zoon Sjoerd tegen mij, tja hitler had ook goede bedoelingen…… Slik, die hakte erin, hoe kun je dat nou zeggen, dacht ik nog maar ik ging naar mijn binnenkamer en onderzocht mijn hart en ik moest toegeven dat Sjoerd gelijk had. Waarom zou ik anders zijn?…als mijn hart arglistig is en als ik mijn tong niet in bedwang kon houden, wat zou dit dan voor gevolgen kunnen hebben? …..Was ik dan een haar beter dan welke zondaar dan ook?

Het is nog niet zolang geleden, dat ik allerlei muurtjes om mijn hart had heen gebouwd om maar te zorgen dat mensen niet te diep binnen konden komen en me misschien wel pijn konden doen. Hierdoor heb ik jarenlang gemanipuleerd en probeerde ik mezelf en anderen te controleren. Sinds ik hiervan bevrijd ben merk ik dat het heerlijk is om een mens zonder geheimen te zijn, en om eerlijk te zijn naar mezelf en naar anderen. Dit is trouwens niet makkelijk, geloof me, want geregeld heb ik gesprekken met mensen die ik vertrouw en die me durven zeggen wat er nog geschaafd mag worden aan mijn leven. Ik heb dan steeds een keuze, ga ik eerlijk zijn, of ontken ik en verhard ik mezelf. Tot nu toe kies ik steeds om er doorheen te gaan en wat geeft dit een vrijheid, en ruimte. Ook naar anderen toe leer ik steeds meer om ” eerlijk” te zijn, ipv hen te pleasen, en hen naar de mond te praten. Laatst merkte ik dat ik niet eens wist hoe dat moest, want het please-gedrag was zo “eigen” geworden, dat ik echt even tijd moest nemen en mijn hart moest onderzoeken, wat IK nu werkelijk wilde en dacht. Een lastig proces, want pleasen is toch veel makkelijker? Maar niet eerlijk……..Misschien gaan mensen wel een andere kant van me zien, en moeten ze eraan wennen, maar don’ t worry, want mijn verlangen is om meer op Jezus te lijken, maar een beetje genade in dit proces zou wel welkom zijn;)

Ik heb ook door schade en schande ontdekt dat ik anderen niet kan veranderen. Wat is dit soms frustrerend wanneer je weer mensen tegenkomt, waarvan je weet dat ze niet eerlijk zijn. Het zijn vaak mensen met veel maskers en bezigheden en God geeft me steeds weer liefde en genade om hen door Zijn ogen te blijven zien. Steeds weer mag ik kiezen, niet ik maar Christus leeft in mij.
Ik kan alleen mijn leven leven, en als mensen er naar vragen, zal ik ze uitleggen, wat mij bezig houd.

Zou jij het aandurven, aan een ander te vragen, hé vind je dat ik eerlijk ben? Zijn er misschien dingen die niet prettig zijn, waar jij tegen aanloopt? Vind je dat er dingen anders kunnen in mijn leven? Vind je dat ik goed met mijn kinderen en man of vrouw omga? Vind je dat ik goed kan luisteren? Irriteer je je wel eens aan mij? Of vul maar in, er zijn vast vragen zat die je een ander zou willen stellen, maar om de lieve vrede niet doet, of misschien durf je gewoon niet.
Wat een klimaat van veiligheid zouden we dan kunnen creëeren met elkaar.

Of willen we alleen maar over onze bol geaaid worden, en horen dat we het zo goed doen. Ik ben daar wel een beetje klaar mee als ik eerlijk ben. Ik geloof dat het voor een fase heel goed is, steeds bevestiging te krijgen dat je het goed doet, maar dat het daarnaast ook heel gezond is dat er mensen op gaan staan, die eerlijk durven zijn, en de blinde vlekken durven aan te wijzen, zonder jou af te wijzen. Wat zou er dan veel veranderen als we dit zouden toestaan.

Eerlijk gezegd, heb ik er nog een hard hoofd in, als ik bijv zie op Facebook hoe er met elkaar om wordt gegaan, of we maken elkaar af, vaak niet open en eerlijk, maar via insinuaties en vrome woorden , of we spreken zalvende woorden over elkaar en vinden het wel ok wat die ander doet, vooral niet mee bemoeien toch? We voelen ons zo snel persoonlijk aangesproken en aangevallen…..

Een enkeling kent de kunst en gave van wijsheid en dus valt er nog veel te leren. En dan wijs ik eerst naar mezelf, ik mag nog heel veel leren, en wil dat heel graag. Ik blijf hopen, en blijf eerlijk naar mezelf en anderen. Ik verlang oprecht naar “eerlijke” relaties met mensen waarmee ik de diepte in kan, waar ik mezelf mag zijn en waar ik kan en mag groeien en fouten mag maken. Niks heb ik te verliezen, zoals ik vaker zeg, alleen te winnen, namelijk dat ik meer en meer op Jezus mag lijken, en minder van alma zichtbaar is. Nog genoeg werk aan de winkel, maar ik houd van uitdagingen, dus dit komt goed. En mocht ik op een dag aan je vragen, wat je van me vind, mag je “eerlijk” antwoord geven;)

Gefeliciteerd dappere held

Vandaag word je 7. Klein mannetje. Vorig jaar met je verjaardag was je ook bij ons met je broertje, met als vooruitzicht dat er na ons eindelijk een gezin was waar je groot mocht worden. Eindelijk rust zoals je dat steeds zei. Je ging bij ons weg met je hele leven bijeen gepakt in een aantal dozen en tassen en vol goede moed. Je had er zin in. Een nieuwe start, een nieuw gezin, waar jij belangrijk was en waar je toekomst voorlopig lag.

Het mocht niet zo zijn, want een aantal weken geleden kregen we een telefoontje van pleegzorg dat het niet langer ging in het gezin. Ik ben totaal verbaasd, hoe kan het nou dat jij niet past binnen het gezin, zo’n vrolijk lief mannetje. Het spijt me zo voor je, ik had het je zo gegund.
Maar ja, daar sta je dan, het was inmiddels je 5 e plaatsing in je jonge leventje als 6 jarige, en nu kwam je weer bij ons, om even “bij te tanken”. We hebben snel je oude kamer weer in orde gemaakt, om het zo vertrouwd mogelijk voor je te maken. En ik zie dat het je goed doet.

Het is verwarrend voor je, eerst was ik mama, en nu is alma toch het beste vind je, en dat is ok. Ik knuffel je en geniet meteen van je, want wat ben je een lief mannetje. Ik ben enorm onder de indruk van je slimheid en helderheid en je geloof in Jezus wat je ondanks dat je bijna een jaar in een ander gezin was, niet bent kwijtgeraakt. Je zegt als ik ernaar vraag of Jezus nog in je leven is: jazeker, als je ergens aan begint moet je ook volhouden hė. Het raakt me, en ik zie dat het je steun heeft gegeven het afgelopen jaar, en het bemoedigt me dat het zaad dat we mochten zaaien in jouw jonge leventje en wat je biddende grootouders gezaaid hebben, sterk genoeg is om jouw rotsvaste geloof in God vast te houden.

Je verbaast me steeds weer. Je bent altijd vrolijk, ondanks de voor jou zo onzekere situatie waarin je je bevindt, en je geniet ogenschijnlijk van ons gezin. Steeds kom je even naar me toe en vraagt, mag ik nog wel even bij je blijven alma, ik heb het zo fijn hier. Ik trek je dan tegen me aan en zeg, ja hoor lieverd, zolang het nodig is, en stil bid ik dat er een gezin gevonden mag worden waar jij de veiligheid en liefde zal ervaren die je zo nodig hebt.

En vandaag ben je jarig, 7 jaar ben je geworden. We hebben de kamer uitbundig versierd en cadeautjes gekocht die jij mooi vindt. Gisteren kon je niet slapen. Niet zoals andere kinderen vanwege de spanning, maar je was intens verdrietig omdat er waarschijnlijk niemand van je echte familie op je verjaardag zou komen. Alweer niet. Ik huil zachtjes met je mee en troost je met de woorden dat we er een mooie dag van gaan maken. Vanmorgen wilde je meteen je cadeautjes naar boven brengen, en toen ik zei, ze mogen de hele dag beneden staan hoor, antwoordde je: maar er komt toch niemand om ze te bekijken. Ik slik weer een traan weg en ben nog vastberadener. Jij zal in het zonnetje staan en ik ga proberen even jouw verdriet en eenzaamheid naar de achtergrond te bewegen, zodat jij mag weten dat je belangrijk bent. Want dat ben je. En je bent zo bijzonder lieve dappere vent. Ik heb diepe bewondering voor jou, hoe je steeds weer grapjes maakt en doorvecht in dit jonge leventje. Hoe je blijft vertrouwen op God en Hem als een enorme troost ervaart, en er geen twijfel is over Zijn aanwezigheid. Hoe je voor de ander zorgt, en bewogenheid hebt voor de zwakkere. Hoe wijs je bent als je je papa en mama aan de telefoon hebt, en interesse in hun levens hebt.

Jij bent mijn held en ik hoef geen enkele moeite te doen om van je te houden. Ik ben trots op je kleine man en ik bid dat er een plekje voor jou zal zijn, waar ze zullen genieten van jou, net zoals wij doen, en van je zullen houden, en waar je jij mag zijn, want je bent zo leuk.
Wij zijn een klein schakeltje in jouw leven, en hebben iets mogen geven van God aan jou, en wij hebben Jezus in huis mogen omarmen in jou en door jou en zijn ontroerd en vertrouwen dat Hij die een prachtig plan voor jouw leven heeft het ook zal voleinden.
Fijne dag lieverd! Dappere held! Ik hoop dat je ondanks alles vandaag mag genieten.

Liefde is zo simpel…..

image

Liefde is zo eenvoudig, waarom maken wij het dan zo ingewikkeld? Ik heb het niet over het woord liefde wat de wereld misbruikt heeft en gekoppeld heeft aan sex, en er iets vulgairs van heeft gemaakt, nee ik heb het over pure onzelfzuchtige liefde die zichzelf niet zoekt en geïnspireerd is door God zelf.

We laten ons zo vaak leiden door tegenstrijdige belangen en bolwerken die niet toestaan dat er maar een sprankje liefde doordringt tot ons hart, terwijl we diep van binnen zo hunkeren naar die ongrijpbare substantie, die niet te peilen is en soms zo angstaanjagend is.

Waarom durven we niet gewoon toe te geven dat we allemaal hetzelfde verlangen hebben diep van binnen, en dat is geliefd te zijn. Voor iedereen ziet dat verlangen er weer anders uit, en het hangt dan ook nauw samen met de ervaringen en herinneringen die we hebben opgebouwd omtrent liefde in ons leven.
Het kind wat van jongst af aan gezien wilde worden en probeert bij iedereen die hem aanhaalt liefde te vinden, met alle gevolgen van dien. De vrouw die zichzelf overschreeuwt en profileert maar eigenlijk roept: heb me lief. De man, die met zijn macho gedrag vrouwen probeert te imponeren, maar eigenlijk diep van binnen een klein jongetje is wat erkenning en aanhankelijkheid nodig heeft, maar dit van zijn eigen vrouw niet krijgt. Ieder mens heeft zijn of haar eigen verhaal, en ieder heeft zijn of haar eigen mechanismen om te verbloemen en te camoufleren en soms het liefst onzichtbaar te worden zodra liefde te dichtbij komt.

Ikzelf heb door de jaren heen geleerd van de liefde dat ze ongrijpbaar is en me steeds weer verrast. Steeds als ik denk dat ik haar snap, komt ze weer met een voorstel waar ik van moet zuchten en denk dat ik het niet kan,maar samen met haar kan ik steeds weer overwinnen. Zo bijzonder, zo kwetsbaar en fragiel. Het is een mysterie en toch is het zo zichtbaar. Want liefde levert iets op, het zaait op plekken waar de grond uitgeput en onvruchtbaar lijkt, maar zodra haar stralen de aarde raken, er iets geboren wordt, waardoor er nieuw leven ontstaat.

Liefde is onbegrijpelijk en toch zo simpel, het maakt los wat verward is, het heelt wat gebroken is, en geeft kracht waar uitputting nabij is. Het geeft vreugde aan rouwende situaties en herstelt relaties waar geen hoop voor leek te zijn.
Liefde kost wel wat, het kost je namelijk alles. Het kost je jezelf, en als je in staat bent volledig los te komen van jezelf en liefde toelaat, zul je het ultieme gevoel van liefde ervaren die je zal verbazen.

Steeds weer word ik geïnspireerd door Gods woorden uit 1 Korinthiërs 13 waarin God de Bedenker van de liefde heel eenvoudig uitlegt wat ervoor nodig is om liefde in haar volheid te ervaren en in te zetten, namelijk door jezelf te verliezen en de ander hoger te achten dan jezelf. Voor velen is deze passage zo tegenstrijdig en onmogelijk, want wij mensen zijn gewend te vechten voor rechtvaardigheid en opkomen voor jezelf en niet over je heen te laten lopen. Dit is wat ons geleerd wordt in deze keiharde maatschappij.
Persoonlijk luister ik liever naar mijn Schepper, Die Zijn leven uit liefde voor mij en jou gaf, door Zijn Zoon Jezus naar de aarde te sturen, zodat wij konden leven in overvloed. Dit maakt dat ik liefde steeds meer toelaat in mijn leven en vanuit liefde de ander lief kan hebben, ook al word mij onrecht aangedaan. En weet je dit geheimenis want dit is het, heeft ervoor gezorgd dat de liefde iedere dag toeneemt en dat ik mensen meer en meer ga liefhebben. Dat het niet meer belangrijk is wat ik vind of denk, maar dat de liefde mij dringt en dit geeft me zoveel vrede. Ik sterf steeds een stukje verder aan mezelf en zie Jezus meer worden in mijn hart. Hij mag me leiden en me inspireren, iedere dag weer en ik leer van Hem, van Zijn leven, van Zijn hart, wat zo puur is en zonder bijbedoelingen. Hij weet als geen ander wat het is Zichzelf op te offeren voor die ander en ik wil zo graag op Hem lijken en daarom houd ik van liefde, het maakt me wie ik ben, Zijn geliefde kind, vastberaden om deze wereld te overladen met liefde, van God door mij heen. Ik omarm haar, ik koester haar en zal haar toelaten zodat ze toe zal nemen en ik krachtig zal zijn, het als een wapen zal gebruiken, zodat muren neergehaald zullen worden en harten open gebroken en terwijl ik liefde deel, wordt de liefde in mijn hart groter, en wetende dat ik de ander alleen liefde schuldig ben, heb ik moed want ik weet dat liefde alles zal overwinnen, en weet je het wordt steeds makkelijker, want ik houd van de liefde.

Voor jou die dit leest en misschien wel nooit liefde hebt gekend, of waar liefde altijd is misbruikt, voor jou heb ik dit geschreven, om je hoop te brengen en je te zeggen dat je geliefd bent, dat er Iemand is Die ongelofelijk veel van jou houdt en je dat wil laten zien. Hoe? Roep Hem aan, Zijn naam is Jezus en Hij wil je vullen met echte liefde, Hij is te vertrouwen en Hij zal dat bewijzen als je Hem die kans geeft.

The World will be shakened and trumbled en toch kan er vrede zijn…..

Vanmorgen werd ik wakker met dit zinnetje in mijn hoofd, en vaak weet ik dat het de Heilige Geest is Die tot me spreekt en dat ik er over mag nadenken, samen met Hem. En ja, dan is er toch niets meer tegenstrijdig dan dit zinnetje, en het kerstfeest dat we vandaag mogen vieren, of niet.

Ik vind het bijzonder dat ik niet zoveel met kerst heb, ik ben uiteraard heel dankbaar dat Jezus geboren is, wow wat een wonder, en ik eer Hem ervoor, en ik word enthousiast en stil van de gedachte dat God zoveel van ons houdt dat Hij als een kind, onder ons kwam en dat zal ik altijd bewonderen. En het kerstverhaal, het verhaal van Betlehem is het mooiste verhaal wat ooit verteld is, en dat vier ik. Maar dat hele commerciële dat is me “too much”. Vroeger als kind wel, toen omarmde ik de gezelligheid en warmte, en kon ik vanuit mijn onschuldige kinderlijkheid intens genieten van de kerstdienst en chocolademelk en uiteraard het boekje en de mandarijn die we dan meekregen. Heerlijk vond ik het, en de veelkleurige lichtjes van de kerstboom, gaven me een gevoel van geborgenheid, en hoewel ik Jezus toen nog niet echt kende, genoot ik van dit geboortefeest.

In de loop van de jaren dat ik volwassen werd, heb ik verschillende fases doorgemaakt, van het radicaal tegen de kerst en het gebeuren zijn, tot het berusten van, en me te focussen op Jezus, en dit laatste geeft me enorm veel rust.

Ik heb tegenwoordig ook een kerstboom, ik vind het een lelijk ding, maar mijn dochter komt uit een gezin waar er geen plaats en geld was voor welke luxe dan ook en voor haar zet ik m neer. Voor haar is dit belangrijk en ik houd van haar. Ik hang er geen lading aan, het is een boom, niet meer en niet minder. Het kerstfeest zelf is voor mij een ultieme gelegenheid om mijn kinderen en geliefden uit te nodigen en met elkaar quality time te hebben. Elkaar te ontmoeten en in elkaar te investeren en op te bouwen.

Maar waarom dat zinnetje. En juist op het kerstfeest? Ik weet niet of God Zich überhaupt zorgen kan maken, want Hij is volmaakt, maar als Hij het kan, denk ik dat Hij het nu doet. Ik denk dat God zo verlangt om relatie met de mensheid te hebben en dat de meeste mensen Hem niet willen aannemen, omdat ze het allemaal goed voor elkaar hebben en heerlijk achter het kerstdiner duiken, en even de ellende en misère vergeten, en al helemaal niet aan God denken. Maar we zijn geschapen naar Zijn beeld, en Hij wil niets liever dan relatie met ons hebben, ook op het kerstfeest. Maar velen durven en willen niet eens na te denken of God bestaat, laat staan dat ze Hem zullen gaan zoeken.

Ik dacht altijd dat ik het ze dan maar moet gaan vertellen, maar de laatste tijd heb ik een nieuwe dimensie met Jezus ontdekt, waarin mijn leven zoveel rust en vrede geeft, dat ik echt alleen nog dingen doe, als ik weet dat ik het moet doen.

Onze lieve vriend uit Wales, Tony schreef iets wat me enorm raakte: “Jezus volgde de menigte niet, het was de menigte die Hem volgde. Hij ging niet op pad om mensen te zoeken die genezen konden worden, op opgewekt konden worden uit de dood. In plaats daarvan deed Hij heel eenvoudig de wil van de Vader, geleid door de Heilige Geest. Er zijn gelovigen die ijverig streven, maar er zijn er ook die eenvoudig vertrouwen op de leiding van de Heilige Geest.” Dit wil ik ook, gewoon vertrouwen dat God zal doen wat Hij wil door mij heen. Uitstappen en wandelen in autoriteit van Jezus. Ik vertrouw mijn hart en ik denk dat mijn hart mooi en transparant is, dus gaan er bijzondere dingen gebeuren.
Lang heb ik gestreefd en gewerkt en het gaf me veel stress , en ik raakte uitgeput. Dus dat wil ik niet meer, en daarom waren de woorden van Tony als een stukje waarheid in mijn hart.

De laatste week hebben we een intensieve tijd gehad, waarin mijn kinderen en vrienden nood hadden. Ik en peter hebben gewoon geluisterd naar wat de Heilige Geest van ons vroeg en je gelooft het of niet , er kwamen bijzondere doorbraken. Één van mijn kinderen zei laatst, mam ik hoef niet op een podium, ik heb liever relatie en impact op de mensen om me heen dan grote menigten die me geweldig vinden. Ja die kwam binnen, want dat wil ik eigenlijk ook. Mezelf zijn, Jezus door me heen laten zien, de Heilige Geest laten werken, die éne blijven zien die me nodig heeft, en gevoelig blijven voor de Heilige Geest. Spreken wanneer ik moet spreken en zwijgen wanneer ik mag zwijgen.

Deze wereld heeft mensen nodig die relatie willen hebben, en erin willen investeren. Geen slappe oppervlakkigheid, maar diepe doordringende transparantie en oprechtheid, met de veiligheid om fouten te mogen maken. Deze wereld, waarin de terreur dreigt, waar angst gezaaid wordt, waar dingen te gebeuren staan, dit geloof ik, maar waar ik mijn focus mag leggen op de liefde van God en de kracht van liefde die in mij leeft, ipv op de dreiging en ellende.

Ik wil dat. Ik heb alleen te winnen, en wil een veilige haven voor hen zijn, wiens schip stuurloos geworden is en waarin ik een plek van rust mag zijn, een bron van levend water, waar mensen kunnen drinken. Die bron in mij is Jezus, mijn Vriend, mijn Inspirator, mijn God, mijn identiteit. Meer wil ik niet. En al kan ik iets betekenen voor die éne, die dit nodig heeft, dan heeft mijn leven zin.

De wereld zal sidderen en beven, en geschud worden, ik weet dat, maar juist dan zal ik er zijn, voor jou, ik wil je helpen, naar je luisteren en iets van de liefde en vrede van God aan je geven, want alleen hiermee kan ik je dienen.

Ik wens jullie allemaal gezegende dagen, ik bid jullie de vrede van God toe. En hoop dat je tijdens deze dagen een moment zal nemen om je te beraden waar jouw plek is, en met wie je deze plek wilt doorbrengen. Ik kan het je aanraden om dit bij God te doen. Mėn ik zou geen seconde zonder Hem kunnen leven, Hij vult me iedere dag met nieuwe kracht en liefde, en dat heb ik hard nodig. En ik weet dat jij dit ten diepste ook verlangt, vrede en rust, vrij van angst en onzekerheid. De wereld gaat je dit niet geven, alleen Jezus brengt vrede.
God zegene je.

Challenge

image

Laatst zag ik een filmpje van Brigitte Kaandorp over spullen. Hilarisch en zo herkenbaar. Spullen. Overal spullen. Ze komen je huis binnen zo sneaky dat je er geen erg in hebt. Je zou er haast bang van worden. Ik heb dat ook.

Ik raak geïntrigeerd en geïnspireerd door websites als so chicken die blogs schrijft over minimalistisch leven. Op een of andere manier verlang ik hier ook zo naar. De mensen die me kennen zullen nu heel hard gaan lachen want ik ben iemand die alle rommelmarkten afloopt, die als er spullen zijn van mensen die ze wegdoen, al gauw zegt, kom maar op, ik weet wel een plekje. Een nobel streven maar door de loop der jaren heeft me dit enorm veel onrust gebracht.

We hebben een groot huis en dus veel ruimte en dus veel spullen. Nu ben ik een sensitief persoon en hecht aan sommige spullen ook waarde. Dit is niet altijd even handig als je juist minimalistisch wilt leven.
Ik ben zo vaak begonnen met opruimen en ik ben er ook heel trots op dat mijn huis tegenwoordig gestructureerd is. Maar er zijn nog veel teveel spullen. En daar wil ik vanaf.

Ik wil mijn energie niet verspillen aan spullen die in de kast liggen of ergens opgeslagen in het stof langzaam wegkwijnen, of waar mijn oog steeds naartoe wordt getrokken. Ik verlang naar orde in mijn hoofd en huis en daarom heb ik vandaag maar weer de keuze gemaakt, de zoveelste, om te gaan ontspullen.

Ik ben gelukkig een mens dat iedere dag opnieuw durft te beginnen en als het niet lukt voel ik mezelf totaal geen loser, en dit heb ik van God geleerd. Hij ziet het ook iedere dag weer met me zitten, ook al verbruik ik het steeds weer. Heerlijk toch. Deze mentaliteit heeft er ook voor gezorgd dat ik 25 kg afviel en steeds als ik weer bijkom begin ik gewoon weer opnieuw met gezond eten. Ik denk dat ik genade voor mezelf heb. En dit maakt dat ik het ook voor anderen heb gekregen. Maar dit terzijde, want het ging om de spullen.

Veel van deze spullen heb ik vergaard om een leegte op te vullen in mijn leven, en ik ben zelfs verslaafd geweest aan dingen kopen, want ik dacht dat ik daar gelukkig van werd. Vandaar al die spullen, want mijn genezingsproces duurde wel eventjes. 🙂

Ik wil mijn focus niet op spullen richten maar op Jezus en daarom deze challenge. Ik heb peter zo ver gekregen om mee te doen, en ik ben enthousiast.
We gaan de hele maand december iedere dag dingen wegdoen. Van klein naar groot. En het is vandaag 7 december, dus er gaan 7 dingen weg. Morgen 8 en ga zo maar door. Dit zou betekenen dat ik eind deze maand 496 spullen uit mijn huis verwijderd heb, en als peter mee blijft doen zijn dat 992 spullen in een maand, wow.

Nu moet je niet gelijk aan bankstellen denken, het kan, maar kleine dingen zoals een mes of doosje zijn ook spullen. Ik ben benieuwd, ik begin met volle moed en vraag me gerust hoe het ermee staat. Ik zal jullie tussendoor op de hoogte houden.

Nog even kijkend naar mezelf, geloof ik dat ik verslaafd was aan spullen, ik er geen afstand van kon doen door de emotionele waarde die eraan hing. Ik een kick kreeg van het verzamelen ervan, juist die goeie deal. En zo nog meer redenen, en dit wil ik allemaal afleggen. Ik ben geen slaaf maar een dochter en zo wil ik me ook gedragen. Ik ben niet ontvankelijk voor ontmoediging want ik geloof namelijk in mezelf. Ik weet dat ik alles kan door Hem die mij kracht en inzicht geeft. En dit is iets waar ik gewoon gehoorzaam in ga zijn, hoe het ook uitpakt.

Zet m op alma, je kunt het!

Lief jong mens

image

Ik hoop dat je even tijd wilt nemen om dit te lezen want ik heb een boodschap voor je. Ik wil een aantal dingen delen vanuit mijn hart omdat ik denk dat jij belangrijk bent.

Ik snap dat je leven niet altijd makkelijk is en dat er veel op je afkomt en deze boodschap gaat er dan ook niet één zijn om je terecht te wijzen, maar één om je hoop te brengen. Want weet je ik geloof in jou. Ik denk dat wij als oudere generatie op moeten gaan staan, om om jou heen te gaan staan. Want ik zie goud in jou.

Ik besef zo goed dat jij met velen het verschil gaat uitmaken in deze wereld, omdat jij goed snapt hoe het leven werkt. Jij wilt eigenlijk simpel leven en iets betekenen voor deze wereld maar het word je door ons ouderen niet makkelijk gemaakt.

Weet je wij komen uit een generatie waar niet is geleerd om over onze emoties te praten, moeilijke dingen werden weggestopt of genegeerd en dat heeft veel gevolgen gehad voor jou, want jij wilt wel praten over je gevoelens en wil je dromen en verlangens delen. Echter vaak loop je tegen een muur en heb je het gevoel dat je niet begrepen word.

Er is een kloof ontstaan tussen jou en mijn generatie en dat doet me pijn. Het spijt me echt dat we zoveel fouten hebben gemaakt door onze bekrompen manier van denken. We dachten dat we het goed deden, en we deden ons best maar er was weinig ruimte voor jou, omdat we zo druk waren met onszelf. Eigenlijk wilden we ook niet eens jouw mening horen en vonden je dan brutaal, terwijl je zoveel goede dingen te zeggen had, we stonden er niet voor open, en zo werd de kloof weer groter.

We wilden een goede baan en een mooi huis en mooie spullen, dit alles onder het mom van dat we dit voor onze kinderen deden. Maar is dit ook zo? Is dit wat jij nodig hebt? Of is er een andere roep in jouw hart diep van binnen. Een roep om erkenning, een roep om begrip en gelijkwaardigheid, een roep van wederzijdse transparantie, zodat er herstel tussen de generaties kan plaatsvinden. Eigenlijk diep van binnen vind jij al die materiële dingen helemaal niet belangrijk maar heb je honger naar echtheid.

Daarom mijn boodschap. Ik wil je hoop brengen, vandaag. Ik wil je zeggen dat God blij is met je, en met je hart. Je hebt een prachtig hart en dat hart is bestemd om uit te delen. Dat hart zit vol met potentie om het koninkrijk van God dichtbij te gaan brengen. Jij hebt van God alles gekregen om deze wereld te laten zien dat er een God van liefde is, dat Hij werkelijk bestaat. En ik hoop dat je weer gaat opstaan en gaat dromen. Dat je niet teleurgesteld blijft in de kerk die er een potje van heeft gemaakt maar dat je je passie weer gaat oppakken en je ogen omhoog richt. Jij bent belangrijk. Jij kunt een ware revolutie teweeg brengen. Een revolutie van liefde over deze verbroken wereld.

Blijf alsjeblieft geloven in jezelf, want ik doe dat ook. Blijf alsjeblieft Jezus zien in jezelf, want ik zie Hem ook. Blijf alsjeblieft transparant en vergeef ons alsjeblieft als we je pijn hebben gedaan op welke manier dan ook.

Ik bid dat jij zult opstaan en zult gaan bewegen met de Heilige Geest. Je bent zo bijzonder, zo mooi en hebt zulke toffe gaven en talenten.
Ik wil je steunen, ik bid voor je en zal je bemoedigen als het je even niet lukt. Ik zal je mijn hand reiken om je weer bij de Vader te brengen. Maar lieverd geef alsjeblieft nooit op. Er woedt een strijd en Jezus zal je voorgaan. Ik weet dat je het kunt. Ik geloof in je. Weet dat er in de naam van Jezus alle kracht ligt en jij die kan gebruiken. De naam van Jezus geneest, zet vrij, redt, bevrijdt en veel meer.

Ik hoop dat je na mijn bericht weer wat hoop hebt gekregen en dat er iets in je mag opstaan wat zegt : genoeg is genoeg, deze wereld heeft Jezus nodig.
Je kunt het, en je hoeft het niet alleen te doen, want er zijn er veel zoals jij.

Bedankt dat jij het verschil gaat zijn en dat je laat zien dat Jezus het belangrijkste in je leven is, en daar kunnen wij veel van leren. Je doet het goed, en ik bid je ongelofelijk veel zegen toe op de reis die jij gaat maken. Geniet ervan, nogmaals je kunt het, en vertrouw maar op je Leidsman, Hij zal je de weg tonen. Ik zie uit naar de wonderen en tekenen die je zullen volgen en de vele mensen die hun knieën zullen buigen voor Koning Jezus en dat omdat jij gehoorzaam bent. Ga , de velden zijn wit om te oogsten en jij zult die binnenhalen. Ik ben trots op je!
En ik ben er voor jou, ik wil voor jou vechten, want ik geloof in je.

Liefs

Alma