Alle berichten van alma

een nieuw begin

Een nieuw jaar, 2019 alweer en wat vliegt de tijd. Terugziend op afgelopen jaar kan ik alleen maar constateren dat ik dankbaar ben voor alle processen en gebeurtenissen die de revue gepasseerd zijn. De een lastiger en pijnlijker dan de andere, maar steeds weer zie ik achteraf dat het me geholpen heeft in mijn zoektocht naar vrede. 

Het was het jaar dat ik na ruim 30 jaar mocht aanvaarden dat het opvoeden van kinderen niet meer mijn taak was. Dit te kunnen loslaten ging niet zomaar. Het kostte me mijn trots, mijn faalangst, mijn zwakheid en nog veel meer. 

Maar op zulke momenten ben ik zo dankbaar voor Jezus in mijn leven. Hij heeft me voorzichtig klaargestoomd om los te laten wat ik krampachtig vasthield. 

En toen ik eindelijk het vertrouwen had gevonden om mijn verantwoording aan anderen toe te vertrouwen gebeurde er iets met me wat ik nooit verwacht had, of misschien wel.

Mijn lichaam was op oftewel: burnout……

Ik viel in oktober van de trap en liep daarbij een flinke hersenschudding op. Na revalidatie ging ik toch maar weer naar de huisarts en samen kwamen we tot de conclusie dat ik een burnout had. Lichamelijk opgebrand van het intensieve geven en nemen en soms overleven maar steeds weer met gepassioneerde liefde en ziende op een hoopvolle toekomst. 

Grenzen was niet zo mijn ding en daarom ging ik er ook geregeld overheen en luisterde ik meer naar gevoelens dan naar mijn lichaam. En die prijs moest ik dan nu betalen. Tja en dan kom je weer bij overgave. Ik stelde mezelf de vraag: ga ik me hieraan overgeven of ga ik ertegen vechten, zoals ik mijn hele leven al gedaan had. 

Ik koos voor het eerste en besloot mijn lichaam de kans te geven te herstellen en weer te gaan functioneren zoals het gemaakt is. Wow wat een uitdaging en wat een opgave tegelijkertijd voor iemand die bang is dingen los te laten. 

Toch heb ik het gedaan en ik ben nu bijna 2 maanden verder en langzaam begint het tot me door te dringen dat ik nu echt in een andere fase beland ben in mijn leven en dat ik de balans op mag maken en dat ik best trots op mezelf mag zijn en vooral dankbaar voor de momenten dat God me droeg in dit proces. 

Een nieuw seizoen en ik moet eerlijk zeggen, ik ben eraan toe. Van binnen bruist er iets, iets wat eruit moet alleen nog niet weet hoe. En dat mag ik de komende tijd naast het tot rust komen uit gaan vinden. Het voelt als een soort excitement en ik zie uit naar wat komt.

Daarbij komt ook nog dat we een andere plek om te wonen moeten gaan zoeken en dus keuzes moeten maken, iets wat niet mijn sterkste punt is. 

Tijdens deze tocht wil ik wat ik meemaak aan het papier toevertrouwen en ik weet dat dit proces me een mooier mens zal maken. 

Wordt vervolgd. 

De beste stuurlui

De beste stuurlui staan aan wal.
Ze hebben nog nooit een zee gezien maar weten alles van de wind en het tij.
Niet beseffend dat er ervaring voor nodig is om een schip te kunnen besturen.
Veel zogenaamde stuurlui kunnen je leven flink ontregelen want of je wilt of niet een ieder is gevoelig voor wat een ander denkt. We worden haast gedwongen om enigszins na te denken over de kromming van geesten die ons aanvliegen via schreeuwende multimedia.
En tussen al die wirwar van gedachten moeten we ons eigen gevoel en enigszins vaste mening zien te ontrafelen zonder oordeel. Haast onmogelijk. Ook voor mij, als hoog sensitief persoon voor wie de wereld al zo overweldigend is en waar prikkels soms schreeuwend om me heen als vlammen oplaaien.
De beste plek voor mij is dan de zee van stilte op te zoeken waar de stem van mijn hart fluistert en waar ik bij machte ben me enigszins te focussen op wat er werkelijk toe doet en waar hoofzaken weer bijzaken worden en waar hetgeen wat waarde heeft voor mij uitgefilterd wordt en ik voorzichtig durf te voelen wat er diep in mijn hart zit.

Deze processen maken dat ik een stapje dichter kom bij mijn passie en dromen die gestolen leken te zijn.
Ik pak ze langzaam weer op en stof ze af en kijk ernaar en glimlach als ik in de ogen van een kind kijk die vroeger ongeremd durfde te verwachten en geloven dat het leven fantastisch was. Dit was voordat het kind gebutst en geknakt werd en geslagen door de teleurstelling het bijltje er bij neer gooide. Ik wil terug naar dit kind dat een rotsvast vertrouwen had in een Vader die alles kan. Een God die betrouwbaar is en Die je nooit laat vallen.

Op de zee kan ik ook weer de vergezichten zien die voor sommigen uitzichtloos lijken maar voor mij de ultieme uitdaging om in mijn ziel te keren en Jezus te ontmoeten. Jezus de Bron van mijn leven, zonder oordeel altijd vol liefde. Ik verlang naar Hem, om met Hem te praten en mijn hart voor te leggen. Ik verlang naar die momenten van intieme vreugde waarin ik weer hoop krijg voor de toekomst. Noem me maar gek maar dit is de plek waar ik hoor en waar het leven steeds weer begint. Bij Jezus mag ik mezelf zijn, hoef ik geen truukjes te doen of mensen te pleasen maar mag ik huilen om het stille verdriet dat ik met me meedraag en wat ik wegstop, hopend dat de pijn ervan zal verdwijnen. Bij Hem mag ik boos zijn en ontredderd en zeggen dat ik het niet meer trek, zonder dat er meteen oplossingen voor mij gezocht worden en dat ik bestempeld word als labiel.
Jezus brengt me bij de Vader Die me sturimg geeft en zegt: Mijn kind het is genoeg, laat maar los en geef het maar aan Mij.
En voor degenen die denken dat dit makkelijk is wil ik zeggen: je denkt maar, ik weet hoe het voelt en hoe het me soms verscheurt om los te laten wat ik niet kan veranderen en waar ik zo in heb geinvesteerd en waar ik nu moet zeggen: Heer ik geef het over en ik vertrouw U volledig en laat het los.

Pas dan zal ik ervaren dat ikzelf ook losgelaten word en kan ik tijd nemen te herstellen en de balans op te gaan maken van mijn leven waar ik verantwoording heb gekregen. Het leven wat mooi is en zo de moeite waard.

Vertrouwen

Vertrouwen

Één van mijn mooie kanten is denk ik dat ik altijd geloof in mensen. Ik zie de potentie en zie dat er mooie dingen te vinden zijn en tussen de rotte vruchten vind ik steeds weer een eetbaar stukje. Echter door de loop van de tijd is dit ook mijn valkuil gebleken en moest ik steeds weer mijn neus stoten en soms zelfs mijn hart een stukje laten breken om te leren dat niemand te vertrouwen is. Nu maak ik het wel heel groot maar ten diepste is alleen God te vertrouwen en kan ik niet eens mezelf vertrouwen.
De afgelopen jaren heb ik mogen leren dat mijn hart alleen voor genodigden is en dan ook voor exclusieve genodigden. Één van mijn lieve zonen zei eens: mam ik heb veel kennissen en weinig vrienden, er zijn er maar een paar die mijn inner circle in mogen.
Wat vind ik dit lastig maar wat is het waar. Zo vaak heb ik aan de lijve moge ondervinden dat na jarenlange opbouw van relaties je zomaar gedumpt kan worden. Dit gaat zo tegen mijn natuur in, vandaar dat ik dit steeds moet leren. Doordat we al jaren pleegkinderen opvangen heb ik gezien dat veel dingen scheef kunnen groeien in de verbinding met mensen. Mijn genade voor deze kinderen is enorm en ik geef ze steeds weer het voordeel van de twijfel, maar ook hier mocht ik leren nuchter en waakzaam te worden. Je word vaak belazerd waar je bijstaat en nu kan ik daar gelukkig om lachen maar wat heeft me dit een moeite gekost. Ik kon en wilde niet geloven dat mensen of kinderen zo konden liegen en bedriegen. Toch blijf ik bij mezelf en heb ik ze lief met de liefde die Jezus me voordoet, met al mijn gebreken want liefhebben zoals Jezus lijkt soms onhaalbaar.
Echter wat volwassenen aangaat wil ik leren te onderscheiden en de bijbel zegt in 1 johannes 4:1 Lieve broeders en zusters, geloof niet zomaar iedereen. Ga bij iedereen na of zijn boodschap wel echt van God komt. Want er lopen heel veel bedriegers op de wereld rond.
Tja en dat blijft zo moeilijk. Mèn wat is dit een strijd. Doordat ik zo van mensen houd ben ik steeds geneigd als ze vriendelijk zijn mijn hart te openen en hen een klein stukje in mijn tuin te laten maar misschien is het wijzer ze eerst te laten aanbellen voor ze mijn mooie perkje aan gort trappen.
Mensen die ik hoog achtte en tot mijn boezemvrienden behoorden hebben een deel van mijn tuin geruiineerd en het herstel van de tuin is nog steeds in gang, heb alleen nu gekozen voor sterkere meerjarige planten ipv de eendagsbloemen die zo fragiel zijn.

Ik denk dat Jezus heel veel van mensen houd maar slechts een aantal waren in zijn vriendenkring en slechts één was zijn boezemvriend. In de wereld van faceboek en instagram en allerlei andere sites is het belangrijk te leren onderscheiden en goed te luisteren naar de Heilige Geest.
Leuk om tijdens deze vakantie te oefenen want wat kom ik een hoop mensen tegen deze weken. Aardige mensen, norse mensen, verlegen mensen en zelfs nare mensen maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en juist die laatste groep blijf ik vriendelijk benaderen en na een volhoudende vriendelijke blik blijken ze vaak te zwichten en openen ze voorzichtig en kan ik met ze communiceren.
Gelukkig ben ik niet verbitterd maar ben ik door deze processen sterker geworden en gek genoeg neemt mijn liefde voor mensen nog steeds toe. En ik geniet met volle teugen van de geliefden om me heen waar ik mezelf mag en kan zijn en die me lief hebben en me nemen zoals ik ben, en waar ik fouten mag maken. Het leven is boeiend en mensen nog boeiender. Mijn reis in dit leven zit vol uitdagingen en ik probeer balans te vinden in vertrouwen en bescherming van mijn hart, een hele toer, maar zo de moeite waard want mensen zijn mooi en ten diepste hebben ze God zo nodig en kan ik Jezus laten zien al struikelend.
En doordat ik op God vertrouw heb ik genade voor de mens die fouten maakt en heb ik dus ook genade voor mezelf.

Troost de treurenden

Troost de treurenden….
Het leven met Jezus is voor mij iedere dag weer een avontuur en zo ook vandaag weer een bijzondere ontmoeting. Naast ons staat een camper uit schotland met een man die grotten beklimt en zoekt. Zijn vrouw zit de hele dag in de camper en ik vond dat bijzonder. Gisterenavond kwamen we erachter waarom…. afgelopen mei hadden ze hun eniggeboren zoon verloren in een dramatisch ongeluk in engeland, terwijl zij samen in slovenië waren op vakantie. Het verhaal was dat hun zoon ernstig mishandeld werd door zijn vrouw en een einde aan zijn leven had gemaakt.
Ik kon er niet van slapen en bad: God geef me een opening om deze vrouw te mogen bemoedigen. Ik worstelde de nacht door en vanmorgen tijdens mijn tijd met God besloot ik een briefje aan haar te schrijven vanuit mijn hart. Het moment dat ik dit ging geven liet ik aan de Heilige Geest over. Ik ging voor de camper zitten en de man ging weg op zoek naar nieuwe grotten. De vrouw bleef in de camper, ik had haar tot dat moment nog niet ontmoet. Ik bad Heer: nu? De Heilige Geest sprak: wacht maar.
Ik begon aan mijn les spaans en opeens na een half uurtje hoorde ik muziek uit de camper komen en zag ik de vrouw zitten. Ze had haar handen om haar gezicht en huilde hartverscheurend. Dit is het moment dat je mag gaan sprak de Geest. Ik raapte mijn moed bij elkaar en klopte op de camper en vroeg of ik binnen mocht komen om haar een hug te geven. Twijfelend deed ze open en viel snikkend in mijn armen, en ik huilde met haar mee. Om het verdriet van haar zoon wat bijna haar doormidden scheurde. Ik bad: Heer geef me wijsheid en ik besloot te luisteren naar haar verhaal. 1,5 uur sprak ze en luchtte ze al snikkend haar hart en ik deed niets dan alleen haar handen vasthouden en meehuilen.
Het verhaal was te dramatisch om hier neer te zetten, maar kort samengevat was haar zoon misschien wel vermoord door haar schoondochter, of hij had een einde aan zijn leven gemaakt, ze wist het niet. Deze vrouw die zoveel pijn te verduren had gehad in haar leven was altijd pleegmoeder geweest en had haar pleegdochter vorig jaar verloren aan een erge ziekte, haar moeder haatte haar en had haar nog nooit een hug gegeven en de pijn van het gemis van haar zoon was zo zwaar. Jarenlang misbruik maakte dat de zoon in voortdurende angst leefde en als hij weg zou gaan bij de schoondochter, dreigde ze zijn ouders te vermoorden. Ik was stomgeslagen en tegelijk dacht ik aan Jezus die al die verhalen kent van de mensen die zoveel verdriet hebben dat ze het amper kunnen dragen.
Na 1,5 uur verliet ik de camper met als belofte dat ik voor haar en haar man zou bidden en dat ik geloofde in haar veerkracht en haar grote mooie hart en dat God haar zou vasthouden. Ze knikte en bedankte me en weer hielden we elkaar vast al huilend……

Hoe bijzonder dat God zomaar mensen op je pad brengt als je hierom vraagt en dat ik even de handen en voeten van Hem mocht zijn……

Alle eer en lof is voor God, de Vader van onze Here Jezus Christus en de bron van alle liefdevolle hulp. Hij troost ons en geeft ons nieuwe moed in alle ontberingen en beproevingen. Hij doet dat, opdat wij anderen kunnen troosten en bemoedigen.’
‭‭2 Korinthiërs‬ ‭1:3-4‬ ‭HTB‬

Er zou meer erkenning moeten komen voor mannen die door hun vrouw mishandeld worden….

Mijn reis

Een tijd geleden dat ik een blog schreef en soms heb je van die perioden in je leven dat het lijkt of je in een soort woestijn leeft waar dingen niet goed tot je door lijken te dringen, maar waar zeker wel overwinningen behaald worden. In de stilte spreekt God zeg ik altijd en zo ervaar ik het ook.
Stilte wat ben ik er van gaan houden. Waar ik er vroeger zo angstig voor was, zo ben ik nu soms hunkerend op zoek naar die plek waar ik weer kan ademen, waar ik Gods stem hoor en waar ik weer hoop krijg en visie en passie voor mijn leven.
Veel denk ik na over mijn leven, nu ik 52 jaar ben en over de helft ben en ik moet concluderen dat het leven soms echt niet makkelijk is. Het is vol hobbels en gevaren, vol van moeiten, verdriet en pijn.
Lang heb ik dingen weggepoetst met een christelijk sausje en om maar niet te hoeven voelen ging ik maar door in het circus van de christelijke wereld. Echter dit gaf me slechts een tijdelijke kik en ik werd er ten diepste niet gelukkig van. Eer van mensen ontving ik wel, dat dan wel weer, maar ook dit is een tijdelijke bevrediging en heeft me de les geleerd dat mensen je zomaar kunnen laten vallen.
Wat achter blijft is jij en je kleine wereld om je heen, je geliefden, en je God, Die je nooit zal verlaten.
Deze harde wijze les heeft me rust gebracht maar tevens ook in een bepaald rouwproces, want dromen die geen dromen bleken te zijn moest ik loslaten en er moest ruimte komen voor nieuwe dromen, want mijn grote angst was te sterven zonder dromen verwezenlijkt te hebben. Wat een worsteling en wat een strijd heeft me dit gegeven. Ik moet toch IETS betekenen voor deze wereld? Mijn leven is toch niet zomaar een afspiegeling van zomaar een mens wat leeft op deze aarde…. Er moet meer zijn? In mijn zoektocht naar vrede kwam ik erachter dat er maar een ding belangrijk is en dat is relatie hebben met de God van abram izak en jakob Die deze hemel en aarde en mij dus geschapen heeft.
Vanuit het charismagische wereldje heb ik geleerd dat je God altijd moet voelen en ook dit was een strijd waar ik doorheen moest, want ik voelde meer niet dan wel. En wat was er dus mis met mij?
Door de wirwar van meningen vocht ik voor waarheid en voor helderheid, de chaos in mijn hoofd was soms niet te dragen, en me terugtrekken was mijn enige optie.
Een aantal jaren heb ik dit volgehouden en heb ook geen kerk meer bezocht. Ook preken van bekende predikers konden me niet meer bekoren. Was ik verbitterd? Nee totaal niet, ik was in de war. In de war van alles wat ik geleerd had en gezien en gevoeld had en ik wilde weg uit die kluwe van gedachten en meningen die niet de mijne waren, maar wat waren mijn gedachten en gevoelens en mening dan? Ingewikkeld en eigenlijk heel simpel. Want door dit proces ontdekte ik dat ik maar een escape had en dat was terug naar Jezus. Hij snapt dit leven, wat ik leid, Hij ziet mijn pijn en frustratie, Hij kent me echt en Hij rekent me niet af op mijn fouten. Bij Hem mag ik alma zijn, en ontdekken wie alma werkelijk is. Bij Hem vind ik rust en vrede en bij Hem mag ik leren. Ik wil op Hem lijken en vanuit relatie met Hem deze wereld hoop brengen. Niet vanuit streven of vanuit manipulatie, maar vanuit pure relatie gebaseerd op echte liefde die alleen God zelf kan geven.
Dit besluit heeft me ertoe gebracht om ook weer te gaan schrijven. De inspiratie komt van Gods Geest en ik heb zo n vertrouwen en zin in de toekomst.
Ik heb ook besloten dat ik authentiek en kwetsbaar wil zijn en blijven. Trappen mensen op mijn hart dan doen ze dit maar en begrijpen ze met niet, dan is dit ok. Ik wil de rest mijn van leven invullen door met Jezus te wandelen en met Hem mijn beslissingen te nemen. Mijn dromen aan Hem voor te leggen en uit te stappen zonder angst en vrees. Geen opsmuk, geen spelletjes maar zijn wie ik ben. Met alles erop en eraan. Wat een vrijheid is dit. Ik hoef geen eer van mensen maar eer van Hem die me maakte.
De komende tijd gaat mijn reis verder en ga ik op zoek naar mijn levenspad wat Hij voor me klaar heeft. Geen eigen bedenksels meer maar Goddelijk inzicht en hoop voor mijn leven.
Ik zal bergen beklimmen en ik zal in dalen verblijven, ik zal genieten van zon en ik zal schuilen voor regen, maar in dit proces zal ik echt zijn, en aan het einde van mijn reis wil ik dat Hij tegen me kan zeggen: goed gedaan alma, ben trots op je, jij hebt dit leven gesnapt.
Zoveel tijd is voorbij gegaan met zaken die niet belangrijk waren, die mijn dromen geroofd hebben en die me lamgelegd hebben en ik weet waar dit vandaan kwam.
Mijn focus zal zijn: Christus in mij de hoop der glorie!
Haleluja, ik ben een dankbaar en kostbaar mens en ben zo blij dat ik op deze aarde mag wandelen.
Wordt vervolgd…………..

Focus op Jezus

image

Het is alweer een poosje geleden dat ik een blog heb geschreven over mijn zoektocht naar vrede, over the journey of my heart en dat heeft met verschillende dingen te maken. Allereerst ben ik iemand die echt moet processen over dingen die mijn leven passeren en het ene kost me meer tijd dan het andere. En sommige dingen zijn te precair om te delen met de wereld om me heen.
Mijn mind is soms koppig en kan dingen moeilijk loslaten, en dat op zich is al een proces. Maar gelukkig weet ik dan weer rust te vinden en me over te geven aan Jezus, Die me de weg naar het hart van God wijst.
Voor buitenstaanders misschien abracadabra maar voor mij een way of life een overgave die ik zo nodig heb in deze tijd van woelige wateren en soms diepe momenten van overdenking.

Het leven gaat snel en voor je het weet is er weer een dag voorbij. Een dag waarin je misschien keuzes had kunnen maken, die je niet maakte, en waar je je dan vervolgens rot over voelt, of een dag waarin productiviteit het hoogtepunt van je dag is en waar je voldoening uit gehaald hebt.
Toch zegt de bijbel, heeft iedere dag genoeg aan zijn eigen kwaad.
Het klinkt zo negatief en als je God niet kent, dan zou je kunnen suggereren dat de God die ik dien er een van duisternis is. Maar niets is minder waar. Mijn God heeft heel goed door waar de gedachtenspinsels van mij vandaan komen en wat ze teweeg brengen en Hij wil me zo graag beschermen en bewaren voor dingen die niet goed voor me zijn. Echter heb ik een eigen wil gekregen en maak ik zelf keuzes die niet altijd even goed voor me zijn. Ik ga dan gigantisch op mijn plaat en dan kijk ik omhoog en zie de liefdevolle ogen van Jezus Die me optilt en zegt: kom maar, Ik hou van je en samen redden we het wel.
Wat een rijkdom, wat een voorrecht en wat een inspiratie geeft me dat telkens weer.

Tijdens mijn zoektocht kom ik erachter dat ik veel meegelift heb op allerlei bewegingen waarvan ik wist dat er iets niet jofel was. Echter mijn zelfbeeld en mijn identiteit waren dusdanig instabiel dat ik niet durfde er überhaupt over na te denken of dingen wel klopten of niet. Ook was er een berg oordeel in mijn hart en als ik erachter kwam dat iets fout was, werd persoon en beweging gigantisch afgemaakt, vaak in mijn gedachten maar soms ook naar anderen toe. Wat een energie heeft me dit gekost, en wat heb ik hiervan veel geleerd. Dit alles zorgde er ook voor dat ik mijn identiteit opnieuw moest opbouwen, en dit keer wilde ik het goed doen, namelijk samen met Jezus.
Nou ik kan je vertellen, als je die keuze maakt om het volledig over te geven, dan ga je het niet makkelijk krijgen. Want dan komen de proeftuintjes en word je getest. En tijden die testen kwam ik erachter dat er nog veel oud leven in mij aanwezig was en dat ik de keuze had hieraan te sterven. Soms deed ik dat en soms had ik er wat langer tijd voor nodig. Maar terug kijkend heb ik een groei mogen doormaken waar ik zo dankbaar voor ben en wat me zoveel rust gegeven heeft, en wat me heeft losgekoppeld van mensen, en van meningen, en me bovenal heeft vrijgemaakt van oordeel.

Ik zie veel om me heen gebeuren, en uiteraard heb ik er mijn gedachten over. Veel evangelie wat verkondigd wordt is ik- gericht en dit kostte mij ook bijna de kop, het maakte dat ik verward raakte en mijn focus op Jezus kwijtraakte. Toen ik dit ontdekte, wilde ik eigenlijk dit van de daken schreeuwen, echter alleen heb ik mogen leren alles wat ik hoor eerst te toetsen aan Gods woord en het te overleggen met mijn Hemelse Vader, en als ik dit doe word ik stil en heb ik totaal geen behoefte meer om te schreeuwen, maar verlang ik meer en meer me terug te trekken bij Jezus. Meer en meer kom ik tot het besef dat het tussen ons mensen persoonlijk en tussen God gaat. Niets meer en niets minder. Van mij mogen ze roepen en beweren wat ze willen, ik heb het woord en het woord is leven. En ik hoef mensen niet te veranderen en kan dit ook niet. Ik spreek wanneer ik moet spreken, maar meestal zwijg ik.

Ik vind het leven interessant, maar zeker niet makkelijk. En iedereen die dit wel beweerd, tja ……. Mijn leven is in ieder geval niet makkelijk en ik heb besloten om geen tjakka kuren meer uit te halen en positieve trucjes te verzinnen zodat ik me op deze diepte momenten beter ga voelen. Het lijkt op dat moment te werken, maar de diepere wortel wordt er niet door uitgeroeid, waarvan ik dacht dat dit ermee te maken had.
Maar gedurende mijn zoektocht kwam ik erachter dat er strijd is, soms veel soms weinig. Maar het is er en ik heb besloten het niet meer te ontkennen maar er eerlijk over te zijn, in ieder geval naar mezelf. Soms laat ik dingen even bestaan en besluit ik intens te voelen, en laat ik me niet misleiden door afleiding en suggestie. En wat geeft dit een rust en vrede. het zorgt er meteen voor dat ik ren naar Hem die de oplossing heeft voor ieder probleem in mijn leven, Jezus. Het is een wisselwerking geworden, een samenspel van vertrouwen en geloof waarin ik geleerd heb niet meer naar mensen te rennen zodra er iets gebeurt in mijn leven maar mijn hoop op God te richten. Ook maakt het me eigenlijk niet zoveel meer uit wat mensen van me vinden, omdat ik me geworteld weet in Hem. (dit had ik jaren geleden nooit gedacht dat ik dit punt zou bereiken, halleluja ). Mijn focus is geen strijd, maar mijn focus is Jezus, en daarom ben ik iedere dag dankbaar en blijmoedig. De vreugde des Heren is mijn kracht.

Deze kostbare schat, want zo noem ik het , maakt dat ik weer hoop gekregen heb voor de toekomst, dat ik weer mag dromen, mag verlangen, mag leven in ontspanning en in vrede.
Ik ben niet meer als de golven van de zee, die heen en weer geslingerd worden door iedere wind die voorbij komt. Ik ben wat heen en weer geklotst maar gelukkig heeft mijn bootje geleerd te zeilen over de woelige wateren en mag ik het stuur aan Jezus overlaten.

Een wijze les die ik de laatste weken heb geleerd is dat mijn focus zolang op het verkeerde lag, namelijk de wereld. Ik dacht dat ik de wereld kon veranderen, door mijn mening en geschreeuw en sterker nog ik dacht dat dit mijn opdracht was. Maar ik heb mogen ontdekken dat andere dingen veel belangrijker zijn in dit leven. De wereld gaat niet kiezen voor Jezus als ik mijn mening kenbaar maak. Nee maar ik hoop wel dat mensen geraakt worden door mijn manier van leven. Door mijn manier van spreken, door het omgaan met mijn kinderen en kleinkinderen en andere geliefden. Ik hoop dat ze daar iets van Jezus in zien en dat ze nieuwsgierig gaan worden naar hun Maker. Dat is wat telt. Mijn bewogenheid voor mijn broers en zussen, de mensen in nood, doen wat Jezus deed. Hij was met ontferming bewogen. Hij schreeuwde niet van de daken, Hij bewoog tussen de mensen en sprak als Hij dit moest doen. Wat een voorbeeld. Jezus wist dat familie heel belangrijk was, en dan bedoel ik Zijn geestelijke familie. Hij wist dat mensen domme keuzes maken en dat ze soms een handje nodig hadden om weer op het rechte pad te komen, en Hij veroordeelde niet. Wat kan ik nog veel van Hem leren en wat ben ik blij dat ik het stuur aan Hem gegeven heb.

Mensen doen domme dingen, zeggen domme dingen en vooral christenen. Soms draai ik me even om en zucht Heer help, maar tevens kijk ik in de spiegel en zie dat ik geen haar beter ben. Echter ik ben me bewust dat ik mag leren en dat ik me mag laten onderwijzen door Gods woord waarin de meest wijze kostbare levenslessen staan die nog nooit in boeken geschreven zijn. Ongelofelijk toch.
Daar ben ik de komende tijd nog wel zoet mee om meer en meer te ontdekken van Zijn schatten. En ondertussen ga ik verder op mijn zoektocht naar vrede, en kom ik erachter dat ik die vrede eigenlijk al gevonden heb, in Jezus. Terwijl er strijd is zal ik mijn vrede niet laten roven, maar zal mijn geloof en vertrouwen gebouwd worden, onwankelbaar en stevig gegrondvest in Zijn liefde en ben ik bereid de prijs te betalen voor het leven met God, me verheugend uitstrekken en verwachtend uitzien naar Zijn komst.

Mijn zoektocht naar vrede: ontmoeting in de oase

Soms kom je ze tegen, mensen die als oases zijn. Midden in de woestijn, waar je even kan uitrusten onder de schaduw van de bomen, zonder dat je weer opgejaagd wordt door de hitte en zoekend naar water probeert te overleven. Nee deze mensen zijn uniek heb ik ontdekt. In mijn zoektocht en reis door mijn leven ben ik veel mensen tegen gekomen. Mensen waarmee ik verschillende lagen van relatie mee aanging, de één wat dieper dan de ander. Er waren zelfs hechte vriendschappen bij, waarin ik jarenlang mijn energie stopte, in de hoop dat het van eeuwigheidswaarde was. Echter ik kwam bedrogen en teleurgesteld terug in mijn woestijn en slenterde verder op zoek naar vrede. Afgepeigerd en dorstig stortte ik me dan maar weer op een nieuwe opening waarin erkenning mijn doel was. Erkenning en acceptatie voor de persoon die ik echt was. Slechts enkelen waren bereid mijn hart te zoeken en het goud in mij te zien. Nu wil ik niet zielig overkomen, want dat ben ik niet, maar tijdens de laatste jaren van mijn reis zijn mijn ogen open gegaan en heb ik ontdekt dat het menselijk bestaan hier op aarde ten diepste een eenzaam bestaan is. Mensen willen vaak tot op zekere hoogte relatie met je aangaan, tot het moment je het niet met ze eens bent of hen confronteert of zelf geconfronteerd wordt. Dan stoppen relaties abrupt en beland je weer in de eenzame woestijn.

Maar deze woestijn, is mijn grootste vriend geworden, want dit was de plek waar ik eindelijk bereid was me volledig over te geven aan God. Daar ontmoette ik mijn Schepper, mijn Jezus en zei Hij: kom maar bij Mij, Ik geef je rust.

Wat een zegen, wat een verademing, en wat een rust. Ik had eindelijk ontdekt dat de woestijn geen bittere vreselijke plek was, waar alleen de dood regeerde, maar ik zag tussen al het stof de kleine plaatsen waar leven steeds sterker was en overwon.

De woestijn is de plek waar ik mag zijn wie ik ben, waar ik geen kunstjes hoef te doen, of moet voldoen aan de maatstaven van mensen die het altijd beter weten. In de woestijn kom ik geen mensen tegen die me onderuit willen halen of erger nog het slechte voor me wensen, nee die vind ik er niet.

En dan opeens in mijn woestijn, kom ik dan in die oase en ontmoet een mens, wat bereid is samen met me te zitten onder de boom en zonder iets te willen me laat weten, je bent ok. Wow wat een verademing en wat een zegen. Vanmorgen was weer zo’n moment en bracht ik tijd door met een bijzonder mens dat me liet zien dat leven met Jezus niet makkelijk is maar wel relaxed. Dat niet iedereen geneest en dat de wereld gebroken is. En dat in die gebrokenheid Jezus er is en dat Hij alles, ja werkelijk alles heeft volbracht en heeft gedragen. En dat het grootste probleem van onze wereld is dat we oordeel toelaten in ons leven. Oordeel over anderen maar ook oordeel over onszelf. We kunnen keihard zijn. We hebben overal een mening over. En dan bedoel ik niet het oordelen waar de bijbel het over heeft, maar het vleselijke zielse oordeel.

Door deze ontmoeting ben ik me weer bewust dat ik samen met God mijn leven kan leven in rust en vrede en in verbondenheid met anderen. Niet met iedereen, maar ook dat is ok. Ikzelf mag kiezen welk pad ik bewandel en als er mensen mee willen lopen samen met mij dan ben ik vrij om dit te willen, ja of nee. Wat een verademing.
Geen juk wat drukt, maar een juk wat alleen Jezus kan geven wat zacht en licht is. Alleen dat kan ik dragen. En dan zal ik mijn reis in vreugde en dankbaarheid vervolgen. Waarheen? Ik weet het niet, maar het maakt ook niet uit, want God gaat met me mee.

Dank je wel lief mens, dat je er bent, en je weet niet half hoe je me vandaag hebt bemoedigd, door samen met me te zitten onder de boom, waar we samen het leven mochten delen en mochten doorgeven, aan elkaar, met Jezus.

mijn zoektocht naar vrede: loslaten

In mijn zoektocht naar vrede kom ik veel dingen tegen die best wel confronterend zijn. Zo kom ik erachter dat ik als moeder, het lastig vind mijn kinderen los te laten. Jarenlang was ik nodig, ik dacht zelfs onmisbaar en was mijn identiteit het opvoeden en grootbrengen van mijn kinderen.
De jongste van de 5 zonen wordt over een paar weken 18 jaar en dan houdt officieel het zorgen voor op. (behalve voor lucy uiteraard :)) Ten minste, dan begint het losmakingsproces voor mij pas goed.
In theorie kan ik mijn mannen goed loslaten, ook omdat ik een aantal van hen heb kunnen overgeven aan een stel prachtige vrouwen. Maar om helemaal los te komen en me dus ook geen zorgen te maken over hen, dat is toch lastiger dan ik dacht.

Mijn ziel is zo verknocht en verbonden aan deze mannen, en wat wil ik als moeder graag het beste voor hen allemaal.
Echter wat ik het beste vind, hoeft niet het beste te zijn. Ik geloof dat ik af en toe best verstikkend kan zijn, en misschien wel wat bemoeizuchtig, vanuit uiteraard de beste bedoelingen maar niet altijd vanuit zuivere motieven.
Het hart is arglistig en zo ook het mijne kwam ik achter.

Waarom vind ik het lastig als mijn kinderen andere keuzes maken dan dat ik zou doen, of als ze een pad bewandelen wat ik niet uitgestippeld zou hebben? Heb ik dan nog zoveel controle, ik dacht dat ik daaraan al gestorven was, maar niet helemaal dus. Of zou er een andere wortel nog venijnig steken en wachten op volledige uitroeiing. Nou kom maar op dan. En zo onderzocht ik mijn hart maar weer en kwam er achter dat ik het lastig vind mijn mannen los te laten, omdat ik dan het gevoel krijg gefaald te hebben. Huh hoe kan dit nou dan? Nou toen ik kinderen kreeg had ik allerlei utopische verwachtingen gecreëerd die niet op hen maar op mezelf gericht waren. Onder het mom van christelijke waarden en normen heb ik een beeld gevormd over hoe mijn mannen zouden moeten worden.

In ieder geval moesten ze allemaal van Jezus gaan houden en rein en heilig en voorbeeldig door het leven gaan, eigenlijk zonder fouten, als een soort supermensen dus. Even een spiegel voorhoudend aan mezelf kom ik erachter dat mijn leven helemaal niet zo rein en heilig was, maar goed, voor mijn kinderen niets dan het beste. Echter de laatste tijd laat God me zien hoe waardevol het is als mensen, en dus ook mijn kinderen zelf keuzes maken, zonder dat ze gemanipuleerd worden of belast worden door een bemoeizuchtige, goedbedoelende moeder, in mijn geval, die krampachtig wil voorkomen dat haar kinderen fouten maken. Want wanneer zij fouten maken, dan voel ik dat ik gefaald heb, vreemd eigenlijk…. Pff wat een ballast en wat een verantwoording, dat kan ik helemaal niet handelen. Beseffende dat mijn gedrag hen alleen maar kan belemmeren en ook mezelf maakte ik een keuze: Dit moest stoppen.

En dus ben ik er maar weer mee naar God gegaan en gevraagd: Heer verander mij. Leer me los te laten wat me lief is, en leer me te accepteren wat ik niet kan veranderen, en leer me om niet te veroordelen, maar om gewoon lief te hebben.
Dit bracht me weer verder in mijn reis op zoek naar vrede.
Zoals ik al zei, best confronterend, maar ook heel bevrijdend, te beseffen dat ik niets kan veranderen en dat ik anderen mag vrijlaten in de keuzes die ze maken, ongeacht wat ik denk of voel of vind. Het is een proces. En ik heb genade voor mezelf, want God heeft dit ook voor mij. En ik weet dat mijn kinderen deze genade ook voor mij hebben. Ik zal het leren, loslaten.

Waarom? omdat ik hen vertrouw, stuk voor stuk zijn het geweldige stabiele mannen en ik weet dat er jaren gezaaid is met liefde en toewijding en bewogenheid. En ik weet dat er Iemand is die veel beter voor hen kan zorgen dan ik. Iemand die niet beklemt of benauwt maar Die in vrijheid gewoon liefheeft. Daar kan ik nog best veel van leren.
Ik zie uit naar wat komt, naar de toekomst van deze prachtige mannen, zo getalenteerd en mooie waardevolle mensen met hun hart op de goede plek, en vol van Jezus en heel goed in staat hun eigen keuzes te maken. Waar maak ik me eigenlijk druk over, vraag ik me af………
Trouwens waarschijnlijk moet ik nog veel meer gaan loslaten, daarom reis ik te voet, dan kan ik goed om me heenkijken waar de obstakels op de weg liggen. En het mooie is dat er ruimte komt en tijd voor nieuwe dingen, nieuwe ontdekkingen op mijn reis naar vrede.

My journey

Hoog tijd voor een nieuwe blog. Maar er zit zoveel in mijn hart en in mijn hoofd en soms is het allemaal zo lastig te ontrafelen. Er gebeurt veel in mijn leven de laatste tijd, en ik heb ontdekt dat schrijven een manier voor mij is om te processen. Er zit echter een gevaar in als je zoals ik een open persoon bent, en dingen opschrijft die kwetsbaar zijn. Er zijn altijd mensen die er niet mee om kunnen gaan of je veroordelen, en de vraag is, wil ik dat, en kan ik dat handelen ?
Ik heb besloten dat ik dit kan, omdat ik weet dat het mij ten diepste gaat om de goedkeuring van God, en Hij vindt me méér dan ok. Bij Hem kom ik steeds terug als ik weer eens mijn neus gestoten heb, als ik weer eens ongehoorzaam was en mijn eigen zin deed.

Ruim een jaar geleden sprak God tot me en zei, Ik wil dat je een jaar apart zet en je gaat verdiepen in Mijn woord en de stilte gaat opzoeken. Ik heb niet vaak dat ik zo direct Gods stem hoor, en het bleef in mijn hart resoneren.
Ik dacht ok Heer dat ga ik doen. Eigenlijk verlangde ik hier ook zo naar en wist dat dat het belangrijkste was in mijn leven, relatie hebben en zijn bij Jezus en vanuit daar bewegen.

Maar nog geen week later werd ik door iemand gebeld met de vraag of ik mee wilde werken met een nieuwe organisatie en ik voelde me gevleid, temeer omdat ik deze persoon hoog had staan, en dacht, ik word niet voor niets gevraagd, en ik zal dat andere wel niet goed verstaan hebben. Echter diep in mijn hart wist ik dat dit niet de juiste keuze was, maar ik duwde die gedachte weg.

Na een half jaar meegewerkt te hebben, en waarin veel processen in mijn leven volgden, besloot ik te stoppen en zei ik: ok Heer ik ga het doen. Inmiddels had ik ook al ja gezegd tegen een jongetje wat dringend opvang nodig had, en dit terwijl ik bij pleegzorg had aangegeven een jaar rust te nemen. Om een lang verhaal kort te maken, ik was ongehoorzaam en had niet geluisterd naar Gods stem en daarom besluit ik om per september een sabbatsjaar te nemen. Hoe dit eruit gaat zien weet ik niet, maar één ding weet ik wel, ik ga alles loslaten, en leren vanuit de basis. Een lieve wijze vrouw heeft me hierin zo geïnspireerd en haar keuze om alles los te laten wat haar meegegeven was, in allerlei kerken en organisaties en terug te gaan naar Jezus. Toen ik dat las dacht ik yes dat wil ik ook.

Ik ben in de war geraakt de afgelopen jaren door al die stromingen en meningen en dogma’s en religieuze wetten en regels, door de dominante leiders, de liefdevolle genadestromingen, de traditionele leer en noem zo maar op. Ik wil niet meer meeliften met andermans bedieningen, waar ik soms mijn twijfels over heb, ik wil me niet langer laten beïnvloeden door emotionele uitingen, die van de “Geest” zijn, maar waar ik totaal niets bij voel, ik deed er zelfs aan mee, om er maar bij te horen. Ik wil geen dingen meer geloven, omdat het me is aangeleerd door goedwillende mensen, die ervan overtuigt zijn dat het waarheid is. Ik wil geen gecreëerde God dienen, door christenen gevormd, waar ik me niet veilig bij kan voelen. Ik wil terug naar Jezus, naar Zijn hart. Ik wil terug naar Gods woord, wat onfeilbaar is voor mij, en waar ik nog zoveel uit mag leren. Ik ben moe, moe van het strijden en streven om maar te voldoen, en om als een kameleon mee te bewegen en steeds weer mezelf aan te passen om erbij te horen.

Nee genoeg is genoeg, ik laat alles los, behalve God. Ik ben zelfs bereid om mensen los te laten, omdat ze niet goed voor me zijn. Ik doe niet langer mee aan het circus, maar kies ervoor om te leven en om mezelf te zijn, wie dat dat ook is, want dat zal ook deel zijn van mijn zoektocht. Ik schud alle stickertje, op me geplakt en zelf opgeplakt van me af en richt mijn ogen op naar God, mijn journey begint, en ik zal je op de hoogte houden, je bent vrij om het te lezen, maar ik ga door en verwacht en ontvang en bovenal laat ik los en verbind me aan Hem Die me heeft gemaakt en Die me tijdens mijn zoektocht zal tonen wat mijn weg is. Vol vertrouwen, vol verwachting zet ik mijn eerste stappen…….op weg naar echte vrijheid.

Mama

Moeder of vriendin…..

Van de week werd ik geconfronteerd met de gedachte van iemand dat je niet zomaar iemands moeder kon worden als de biologische moeder nog in leven is. Een interessante opmerking waar ik dan over na ga denken, en aan de hand van de bijbel en mijn hart ga onderzoeken of dit ook werkelijk zo is.

Ik heb 5 zonen gebaard en ze zijn prachtig en 1 kindje zal ik later zien als ik in de hemel ben, stiekum denk ik dat dit een meisje is;). Daarnaast heb ik een dochter ontvangen om voor te zorgen en haar mama te zijn, zolang ze dit nodig zal hebben. Zij is uit mijn hart geboren, zeg ik altijd. Dan heb ik nog bonuskinderen, en ook zij zijn me diep dierbaar.

Al mijn kinderen zitten in mijn hart en ik ben hun mama, moeder of moeke. Mijn kinderen hebben zo hun eigen koosnaampjes voor mij en ik vind dat leuk. Ook heb ik intussen een paar geweldige schoondochters in mijn hart binnengelaten, en wat een zegen zijn ze.

In de loop van de jaren zijn er veel kinderen bij ons over de vloer geweest en ik heb de meeste daarvan in mijn hart gesloten. Soms blijft er zelfs nog eentje hangen. Ik heb namelijk een groot hart.
Kinderen die allemaal een biologische moeder hadden, die zo goed als zo kwaad hun stinkende best deden om moeder te zijn in handel en wandel. Echter de meeste kinderen komen niet zomaar in een pleeggezin terecht en dus is er gaandeweg iets misgegaan.

Deze persoon, die me zei dat ik de moeder niet kon vervangen zei er ook bij dat ik uiteraard wel een goede vriendin kon zijn. Ik begrijp het standpunt en ik bagataliseer ook helemaal niet de pijn en het verdriet wat de ouders meemaken, maar als ik me even in het kind verdiep zie ik toch een heel ander beeld.

De meeste kinderen die hier binnenkomen, hebben behoefte aan een mama, en laat ik nou eens een mama zijn. Ik ben al bijna 28 jaar mama en heb dus wel wat ervaring op dit gebied. Het is niet zo ingewikkeld hoor. Je hebt ze gewoon lief en sluit ze in je hart en geeft ze waar nodig eten en drinken en een goede verzorging. Oja en je verdiept je in het kind, dat is ook een belangrijke. Ik heb altijd mijn best gedaan dit zo goed mogelijk te doen, en fouten heb ik gemaakt, heel veel.

Bijna alle kinderen die hier gewoond hebben, noemden me mama, en ik vond en vind dat ok. Willen ze hiermee zeggen dat ze hun eigen mama aan de kant zetten, of dat ik hun plaats inneem? Nee!!!! Ik ben een aanvulling op de leegte die ze op dat moment ervaren en voelen diep in hun hart. En is dit aan leeftijd gebonden? Nee ik geloof het niet, ik denk juist ook al ben ik voor mijn volwassen bonuskinderen gewoon alma, dat ik mama voor ze mag zijn en dat ze zich zolang ze dat nodig hebben zich veilig bij me mogen voelen. Ik zal ze dan ook behandelen als mijn eigen kinderen en doen wat mijn hart ingeeft.

Helaas snapt niet iedereen dit en vinden ze het zielig voor de biologische moeder. Maar wat als de biologische moeder keuzes maakt die destructief voor het het kind zijn? Moet ik ze dan onthouden dat ik een mama voor ze mag zijn? Moet ik tegen mijn 13 jarige dochter zeggen, wiens moeder niet traceerbaar is, dat ik een goede vriendin voor haar ben, terwijl ze hunkert naar moederliefde?
Nee ik denk het niet, en ik ga het ook niet doen.
Ik heb respect voor de biologische ouders, maar respecteer ook hun keuzes. En elke keuze heeft een gevolg.

Ik heb dus meerdere kinderen. Ik ben zelfs zoals mijn bonusdochter me bonusmoeder noemt, bonusoma. En ik geef ze wat ze nodig hebben, en dat is onvoorwaardelijke liefde. En ook mijn (pleeg) dochter zal deze liefde altijd van me krijgen. En mocht haar biologische mama weer in staat zijn iets te betekenen in haar leven, zal ik de eerste zijn die mijn hart openstelt. Tot die tijd zal ik haar beschermen en onderscheiden wat goed voor haar is samen met God. En dit geldt ook voor mijn volwassen kinderen.

Ik denk dat we moeten onderscheiden dat je moeder in naam kunt zijn en moeder in daden. Ik hecht niet zoveel waarde aan de naam, ik volg nogmaals mijn hart, en soms ben ik mama en soms ben ik vriendin, voor mijn volwassen kinderen dan. We kunnen nog veel leren van de Afrikaanse cultuur waar een kind meerdere moeders heeft, en dus meerdere opvoeders. Zij zijn niet zo kortzichtig als wij vaak zijn, maar zien het voordeel hiervan in, gedeelde verantwoording, hartstikke slim en goed voor de kinderen denk ik. Verloochenen ze hier dan hun biologische moeder? No Way. Alleen niet iedereen heeft dezelfde kwaliteiten.

Mooi hoe Jezus hierin een voorbeeld is.

Mattheus 12
47 En iemand zeide tot Hem: Zie, Uw moeder en Uw broeders staan [daar] buiten, zoekende U te spreken.
48 Maar Hij, antwoordende, zeide tot dengene die Hem [dat] zeide: Wie is Mijn moeder, en wie zijn Mijn broeders?
49 En Zijn hand uitstrekkende over Zijn discipelen, zeide Hij: Ziet, Mijn moeder en Mijn broeders.
50 Want zo wie den wil Mijns Vaders doet, Die in de hemelen is, dezelve is Mijn broeder, en zuster, en moeder.

Dus: familie is erg belangrijk. Ben heel dankbaar voor mijn vader en moeder. Maar het houdt niet op voor mij bij de bloedband. En zo sta ik ook naar al die kinderen groot en klein die God op mijn pad plaatst, waar ik voor korte of lange tijd mama mag zijn. Ik luister hierin niet naar de meningen van mensen maar kijk samen met God wat ik mag doen.

Dylan van 7 komt net binnen en zegt: jij bent de allerbeste moeder van de hele wereld. Daar sluit ik mee af en ik weet dat als hij zijn ” echte mama knuffelt hij dit ook tegen haar zegt. Dit geldt echter niet voor iedereen. En daarom laten we niet meteen oordelen op wat we zien, maar naar Gods Geest luisteren en de harten van kinderen serieus nemen.