Soms

Soms is het leven gewoon even te overweldigend. Ik merk dat ik in een periode van mijn leven zit waar zoveel gebeurt en waar het soms  als een soort tornado raast in mijn hart. Af en toe kan ik me even vasthouden aan een voorbij komende boom die goed geworteld is maar tussendoor word ik heen en weer geslingerd en zijn er dagen dat ik gewoonweg overleef. Dit is gelukkig soms. 

Toen ik de keuze maakte om te breken met controle en manipulatie en dat ik durfde te kijken in de spiegel van mijn ziel kwamen er best woeste golven op me af. Soms dacht ik zelfs bijna te verdrinken. Oude overlevingsstrategieen die ik vaarwel gezegd had leken niet meer te werken. En ik had niets om er tegenover te gebruiken dus leek het soms alsof ik viel in de diepte die oneindig leek. 

Nu schets ik het een beetje zwaar, maar weet je als ik eerlijk ben zijn sommige dagen ook gewoon zwaar en raak ik soms bijna in paniek. Maar gelukkig heb ik een heerlijke nuchtere man die me helpt de zaken weer even te ordenen. 

Ook heb ik een tijd geleden besloten niet meer te vechten tegen adhd. Ik ben namelijk iedere dag heel druk met name in mijn hoofd. Het is er vaak oorlog en ik moet dan ook geregeld optreden als een soort generaal die de gelederen weer even bijeen roept. Gedachten die denken te kunnen freestylen door mijn mind en me de kop haast gek kunnen maken. Duh echt niet. Ik sta dit niet meer toe. Soms even, maar dan pak ik mezelf weer even beet en zoek ik naar hulplijnen die me weer op die plek van vrede kunnen brengen waar ik mijn rust en vrede weer in lijfelijke aanwezigheid ontmoet, daar waar Jezus is, mijn Rots en Vriend. 

Want wat kan ik er zelf een puinhoop van maken, wat ben ik goed in mezelf naar beneden halen en mezelf betitelen als nietsnut, als zie je wel dat je het niet kan, soms dan want gelukkig zijn dit nog maar enkele momenten, maar ze zijn er wel. 

En daar blijf ik eerlijk over want ik ben zo moe van het perfecte plaatje voor te houden wat er helemaal niet is.

Vroeger had ik trucjes om te vermijden en niet te voelen, bijvoorbeeld door te automutileren en te dissocieren. Als ik daaraan denk was dat wel veilig maar zo destructief, echter een overleving voor mij en het had een functie. En ik kan er dan ook op terugkijken met een liefdevolle bewogenheid naar een meisje wat pijn had en zo graag gezien en geliefd wilde worden. 

Het automutileren doe ik soms trouwens nog en het is een teken voor mij dat ik weer even aandacht aan mezelf mag besteden, dat er plekken zijn die aandacht nodig hebben. Wel handig dat ik er zo naar kan kijken want het helpt me om niet over de grens te gaan en mijn energie te levelen. 

Gelukkig is het nu vaak zo anders. Ik mag de stevige grond onder mijn voeten iedere dag ervaren en naar mezelf kijken op een liefdevolle manier (nog niet altijd hoor haha) maar ik weet met mijn mind dat ik waardevol ben en kostbaar en die zekerheid helpt me steeds terug te gaan naar die plek. 

Mijn journey is zo leuk en interessant en af en toe best pittig, maar zo de moeite waard. God is zo lief voor mij dat Hij me begeleidt hierin en ben dan ook iedere dag dankbaar voor mijn leven, met mijn ups en downs. 

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik weet dat er veel mensen zijn voor wie het leven overweldigend is, voor wie de maskers te zwaar zijn om steeds weer op te zetten en voor hen die zo op zoek zijn naar rust en vrede. Mijn zoektocht naar vrede is nog niet ten einde maar is wel tot een punt gekomen dat ik snap hoe ik steeds weer op die plek kan komen van vrede en wat er voor nodig is. 

Zo is vandaag ook weer zo’n dag dat alles me overweldigd en ik denk te verdrinken maar gelukkig weet ik dat het niet zo is, en dat mijn gevoel weer even tot rust gebracht mag worden en ik mag zeggen: het komt goed lieverd, je hebt voor hetere vuren gestaan. Jij kan dit. Er is hoop!!!!

En die hoop daar wil ik over blijven spreken, daar wil ik over blijven jubelen, ik wil het uitschreeuwen want die hoop hebben we zo enorm nodig in deze tijd, van hopelooosheid, angst, en uitzichtloosheid, waarop de leugen regeert. 

Hoop die zich uit in liefde en een weten dat er een God is Die voor me zorgt, Die me kent en Die me steeds weer bemoedigt en me zegt: samen gaan we dit doen, of eigenlijk zegt Hij: jij hoeft nikst te doen, jij mag bij Mij schuilen, laat alles maar los. 

En dat loslaten was een van de moeilijkste dingen in mijn leven. Ik moest eerst in een dikke burnout geraken voordat ik dit kon en nog vind ik het soms lastig maar ik weet dat dit mijn enige escape is om te leven in volle vrijheid. 

Dus ook vandaag kies ik weer om alles los te laten en tijd met God door te brengen, me te laten vullen met Zijn aanwezigheid, met te verblijden over alles wat ik heb, mijn zegeningen te tellen en de liefde van Jezus in te drinken. En dan……..

Dan gaat de zon weer schijnen, dan zie ik de dingen weer door een roze bril en bruist er weer energie op plekken die ik niet kende, voel ik het bloed weer stromen door mijn aderen en leg ik mijn hoofd neer en geniet ik en strek ik mijn handen naar de hemel en pluk ik de dag. 

Nieuw seizoen

Een nieuw tijdperk breekt aan en ik kijk reikhalzend uit naar wat gaat komen.
Een jaar geleden belandde ik in een burnout en nu na een jaar verder te zijn kan ik met heel mijn hart zeggen dat ik zo dankbaar ben dat ik in deze burnout terecht gekomen ben. Het heeft mij letterlijk stilgezet en me bewust gemaakt van het leven waarin ik als een muis in een tredmolen mijn kunstje deed en het me uitputte.
Was het een makkelijk jaar? Nou nee. Het was erg vermoeiend en soms verwarrend, maar omdat ik altijd weer doorzet heeft het me zoveel inzichten gegeven over mijn leven wat ik geleid heb.

Deze periode kreeg ik de kans om vanaf een afstandje te kijken en de balans op te maken van wat ik doorleefd had, van de keuzes die ik steeds maakte en de patronen die zo diep ingesleten waren dat het gewoonten waren geworden.
Gewoonten die soms destructief waren en wat me iets opleverde en dat was stress.
Jarenlang heb ik onder stress geleefd en eens moest de bom barsten en dat gebeurde oktober vorig jaar.
Ik werd toen letterlijk stilgezet en kon niks meer. Mijn geest echter wilde zoveel dingen doen want er waren leuke dingen die er aankwamen zoals een verhuizing naar friesland.

We gingen verhuizen van een groot huis met 11 slaapkamers naar een huis met 4 slaapkamers en een van mijn niet sterke kanten is keuzes maken en daarom kreeg ik nog meer stress want ik moest ontspullen en dingen loslaten waarvan ik dacht dat ik er aan gehecht was. Weer een nieuw proces waar ik energie in moest steken, energie die ik eigenlijk niet had, dus hortend en stotend heb ik me erdoorheen geworsteld met als resultaat dat ik vele malen naar de kringloop en de stort ben gereden en zo goed en zo kwaad de boel ontspult heb.

Met nog teveel spullen zijn we uiteindelijk vertrokken naar friesland waar vele dozen stilletjes op zolder wachten tot ik zover ben om me daar ook nog van te ontdoen. Maar goed, ze kijken me niet aan en heb er geen last van.
Ook mijn proces van het ontdoen van vele gedachten werd in gang gezet want mijn gedachtenwereld was ook toe aan vereenvoudiging, echter dit was een grotere klus want hoe verander je je denken? De enige mogelijkheid was voor mij dit samen met Jezus te doen, want wie kent me nu beter dan Hij.

Samen met een geweldige lieve coach ben ik het proces met mezelf aangegaan. Ik die al tig therapieën en sessies achter de rug had, echter iets in mijn geest zei dat dit het eind was van een tijdperk wat ik glorieus mocht afsluiten en waar ik een nieuw tijdperk zou mogen inluiden.
En het was waar, want wat heb ik een hoop mogen leren het afgelopen jaar. Ik maakte kennis met mijn grenzen, en dat was geen makkelijke want een mensenpleaser als ik was, had niet veel met grenzen, terwijl mijn lichaam erom schreeuwde. Doordat ik mijn eigen gedrag begon te begrijpen veranderde er ook van binnen iets en merkte ik dat de stress afnam. Wow wat een openbaring en wat een bevrijding. Er kwam een ruimte in mezelf die ik soms best eng vond maar wat me ook zoveel vrijheid gaf en die ik nog niet goed durfde in te vullen. Dus ik zette er een bankje in en ging gewoon zitten genieten van de leegte die me eigenlijk heel goed paste. Het inrichten van de ruimte is nog in proces, en het mooie is dat ik ontdek dat ik een eigen smaak heb en dat ik mag bepalen hoe ik de ruimte aankleed. Ik heb hiervoor geen goedkeuring van anderen nodig, alleen mijn man peter is deel van dit proces en hij mag af en toe in mijn ruimte komen om samen met mij op het bankje te vertoeven en te genieten.
Dankbaar ben ik dus voor dit proces. Ik ben er nog lang niet maar ik ben op de goede weg.

Gisteren was ik bij de huisarts en vroeg hem voorzichtig hoelang deze burnout nog zou duren. Toen hij hoorde dat ik 30 jaar onder stress had geleefd glimlachte hij en keek hij me aan en zei: neem de tijd. En dat is wat ik doe. Ik neem de tijd en ik geniet en leef het leven wat me gegeven is, iedere dag, stap voor stap.
Ik zie uit naar de hoopvolle toekomst die God voor me heeft en maak mijn eigen keuzes. Ik bouw langzaam aan mijn eigen ruimte en zit niet langer gevangen in de kooi die ik bouwde met de bouwmaterialen die anderen me opdrongen of aangaven.
Ik ben vrij en vrede is mijn vriend. Dank U Vader voor deze periode in mijn leven. Ik had het niet willen missen.

een nieuw seizoen

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik geschreven heb op mijn blog en dit heeft een reden. Doordat ik door een burnout ga en pas verhuisd ben had ik de energie gewoonweg niet om mijn laptop te openen en te schrijven wat me bezighoudt.

Er zijn veel processen die plaatsvinden in mijn leven op dit moment en ik ben excited over de tijd waarin ik leef. Het is voor mij als een nieuw seizoen waar ik inzit. Het klinkt misschien raar maar ik ben zo dankbaar voor deze burnout. Het heeft me letterlijk stil doen staan en me in mijn kraag gepakt om van een afstandje te bekijken wat ik nu allemaal aan het doen ben. En dit was confronterend en pijnlijk maar ook bevrijdend.

defenitie burnout: een dramatische afsluiting van een levensfase, gekenmerkt door een jarenlang volgehouden levensstrategie in een steeds ongezondere situatie. De burnout kan in gang gezet worden door een enkele gebeurtenis of een samenloop van omstandigheden.

Jarenlang doorgaan heeft geresulteerd dat mijn lichaam stop zei en ik ben nu verantwoordelijk hoe ik mijn lichaam ga behandelen. Echter het is niet zomaar een optelsommetje wat ik op moet lossen maar het zijn processen waar ik doorga die me bewust maken van mijn gedrag van de afgelopen decennia. Ik ben nu 54 en mijn leven heeft veel hoogte gekend maar er waren ook diepe dalen en patronen zijn ingesleten en hebber ervoor gezorgd dat ik dingen doe die ik doe. Overlevingsmechanismen die ik me wel bewust was maar waar ik niet overheen kon stappen, maar die uitgepeld moeten worden en bekeken moeten worden onder een loep zodat ze niet weer kunnen gaan nestelen, en zodat ik ander gedrag kan integreren.

Ik ben iemand die altijd hoop heeft en zo ook voor mijn eigen leven. Ik heb hoop voor de toekomst en een van mijn lievelingsteksten uit de bijbel is:

Want ik weet welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord des Heren, gedachten van vrede en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven. Jeremia 29:11.

Wow dit is God Die dit over mij, alma, zegt. Dus nu wordt het tijd dat ik deze dingen ook ga geloven en het ga toepassen in mijn eigen leven. Ik ben vol goede moed en dankbaar dat deze reis die ik al begonnen was, nu een andere betere wending heeft gekregen en ervoor gaat zorgen dat de vrede die ik nu ervaar blijvend is en niet slechts een zachte bries die af en toe over me waait. Nee ik wil voelen en beleven wat het is om geworteld te zijn in Gods liefde en vrede en vanuit deze relatie te leven en te genieten.

Ik wil weer visie krijgen en ontdekken wat de essenties van mijn leven zijn. Waar ik blij van word, waar ik goed in ben, waar ik van geniet en wat ik vanuit daar voor de mensheid kan betekenen. Niet meer andersom, want daar raakte ik dus burnout van.

Oja en de burnout waar ik nu doorheen ga heeft geen einddatum. Mensen vragen me soms of het al over is en dan moet ik het antwoord geven: nee. En deze vraag maakte me onrustig maar nu heb ik een berusting gevonden en besloten dat het is zoals het is en dat iedere dag dat ik leef een zegen is waarin ik dingen leer en relatie mag hebben met mijn Heer en waarin ik toevallig nu een beetje opgebrand ben. Maar ik weet dat de vlam weer zal gaan branden en dat het vuur van God weer op zal laaien en de passie ongekend zal zijn. Kom maar op leven. Ik ben er klaar voor.

Geef mij de kracht te veranderen wat ik kan veranderen Geef mij de kalmte en rust om te accepteren wat ik niet kan veranderen En geef me de wijsheid om het onderscheid te maken.

Too much…


Heb je dat soms ook dat alles je teveel wordt. Dat je het nieuws niet meer kan verdragen, de heftige horrorvoorspellimgen niet meer kan horen en de regeringskwesties niet meer kan velen. Dat je het liefst je oren dicht wil doen voor al die ellende, gewoon omdat het teveel is. Dat je door alle herrie de vogeltjes niet meer hoort fluiten. Nou ik heb dat geregeld.

Het is een intensieve en heftige tijd waarin ik me nu bevind. Een tijd die eigenlijk leuk had moeten zijn maar waar me de energie ontbreekt om iedere dag mijn vreugde te vinden en te behouden.
Sinds oktober zit ik in een lichamelijke burnout die na een flinke val van de trap met als gevolg een hersenschudding naar boven kwam. Een geluk bij een ongeluk, anders had ik nooit gestopt met het jachtige leven waarin ik me bevond.
Maar nu komt het: we hebben een nieuw huis gevonden in het mooie friesland en over 3,5 maand is het zover. Alle reden tot paniek omdat mijn energielevel haast nul is.

Echter ik gebruik deze turbulente toestand om iets moois te creeren, zowel geestelijk als lichamelijk en daarom is dit wel een interessante tijd.

Menselijk gezien zou ik nu onder de slaappillen en netflix kijkend mijn dagen door moeten komen, in bed uitrustend en hijsend van de ene dag naar de andere.
En soms heb ik die neiging en geef ik toe aan mijn vlees. Maar gelukkig dien ik een God Die door mijn zwakheid iets geweldigs kan formeren en ontvang ik genade voor iedere dag.

Nu is het zo dat deze verhuizing niet zomaar een klus is, maar een rigoreuze verandering van lifestijl en denkpatroon. We wonen namelijk in een gigantisch huis met 11 slaapkamers en iedere kamer was en is vol met spullen. Interessant is hoe die spullen er gekomen zijn maar nog belangrijker is hoe krijg ik ze in vredesnaam weg. Ons nieuwe huis is namelijk ( gelukkig) veel kleiner dan dit huis.

Spullen waren jarenlang mijn veiligheid en misschien wel een stukje identiteit. Ik stroopte rommelmarkten af om de mooiste dingen te bemachtigen en de goedkoopste koopjes te vinden. Iets in mij had een hekel aan die drang maar ik ontkende en ontweek het aan alle kanten. Ik had de ruimte en ach het zijn maar spullen.

In de loop der jaren ging ik er last van krijgen en vermoeide het me enorm. Ik denk in plaatjes en die plaatjes moeten kloppen. Maar steeds zoveel spullen in die plaatjes maakte me moe en uitgeput. En door mijn chaotische denken kreeg ik het niet voor elkaar om dingen te dumpen, ook omdat ik bij ieder ding een emotie heb, heel vermoeiend.

Soms hoopte ik dat de boel zou afbranden zodat alles in één keer opgelost zou zijn maar dan waren ook mijn mooie herinneringen weg dus duwde ik die gedachte gauw weg.
Het probleem bleef tot het moment dat ik er zo zat van was en zo moe en dat ik zei: genoeg is genoeg. Ik ben niet meer een vergaarbak van spullen waar iedereen altijd van alles kan dumpen omdat ik het kan gebruiken, ik ben meer dan dat en ik wil dit niet meer. En toen kwam het plan te verhuizen en zag ik dit als een prachtige gelegendheid om te dumpen. En ik had het allemaal mooi geregeld totdat ik van de trap viel en alles in duigen viel.

Met mijn rug tegen de muur en mijn handen naar de hemel riep ik: Heer U moet me helpen, ik kan het niet. En toen kwam er rust en vrede en zei God: laat maar los lieverd, Ik regel het wel.

En nu ben ik al van een heleboel spullen af, kan ik ze met een gerust hart loslaten of wegdoen en hangt de emotie niet langer aan wat ik heb maar aan wie ik ben.
En ik weet dat dit proces, verhuizen in een burnout me iets heel kostbaars gaat opleveren.

En als ik het even niet meer zie of trek ga ik naar die plek waar ik samen met Jezus op het bankje ga zitten genieten en alles loslaat en nieuwe energie opdoe voor de volgende dag.
Ik ben zo dankbaar Hem te mogen kennen en me te laten helpen door Hem die me zo goed kent.

Dus verhuizing kom maar op. Ik hoef het niet alleen te doen, heb prachtige sterke kinderen ( die zeggen allemaal verhinderd te zijn op de dag van de verhuizing haha). Ik heb geleerd hulp te vragen en ik kies ervoor om van dit proces van vernieuwing en een nieuwe start optimaal te gaan genieten, samen met mijn tekortkomingen. Friesland here we come. En ik ben dankbaar dat God iedere stap bevestigt en leidt.

een nieuw begin

Een nieuw jaar, 2019 alweer en wat vliegt de tijd. Terugziend op afgelopen jaar kan ik alleen maar constateren dat ik dankbaar ben voor alle processen en gebeurtenissen die de revue gepasseerd zijn. De een lastiger en pijnlijker dan de andere, maar steeds weer zie ik achteraf dat het me geholpen heeft in mijn zoektocht naar vrede. 

Het was het jaar dat ik na ruim 30 jaar mocht aanvaarden dat het opvoeden van kinderen niet meer mijn taak was. Dit te kunnen loslaten ging niet zomaar. Het kostte me mijn trots, mijn faalangst, mijn zwakheid en nog veel meer. 

Maar op zulke momenten ben ik zo dankbaar voor Jezus in mijn leven. Hij heeft me voorzichtig klaargestoomd om los te laten wat ik krampachtig vasthield. 

En toen ik eindelijk het vertrouwen had gevonden om mijn verantwoording aan anderen toe te vertrouwen gebeurde er iets met me wat ik nooit verwacht had, of misschien wel.

Mijn lichaam was op oftewel: burnout……

Ik viel in oktober van de trap en liep daarbij een flinke hersenschudding op. Na revalidatie ging ik toch maar weer naar de huisarts en samen kwamen we tot de conclusie dat ik een burnout had. Lichamelijk opgebrand van het intensieve geven en nemen en soms overleven maar steeds weer met gepassioneerde liefde en ziende op een hoopvolle toekomst. 

Grenzen was niet zo mijn ding en daarom ging ik er ook geregeld overheen en luisterde ik meer naar gevoelens dan naar mijn lichaam. En die prijs moest ik dan nu betalen. Tja en dan kom je weer bij overgave. Ik stelde mezelf de vraag: ga ik me hieraan overgeven of ga ik ertegen vechten, zoals ik mijn hele leven al gedaan had. 

Ik koos voor het eerste en besloot mijn lichaam de kans te geven te herstellen en weer te gaan functioneren zoals het gemaakt is. Wow wat een uitdaging en wat een opgave tegelijkertijd voor iemand die bang is dingen los te laten. 

Toch heb ik het gedaan en ik ben nu bijna 2 maanden verder en langzaam begint het tot me door te dringen dat ik nu echt in een andere fase beland ben in mijn leven en dat ik de balans op mag maken en dat ik best trots op mezelf mag zijn en vooral dankbaar voor de momenten dat God me droeg in dit proces. 

Een nieuw seizoen en ik moet eerlijk zeggen, ik ben eraan toe. Van binnen bruist er iets, iets wat eruit moet alleen nog niet weet hoe. En dat mag ik de komende tijd naast het tot rust komen uit gaan vinden. Het voelt als een soort excitement en ik zie uit naar wat komt.

Daarbij komt ook nog dat we een andere plek om te wonen moeten gaan zoeken en dus keuzes moeten maken, iets wat niet mijn sterkste punt is. 

Tijdens deze tocht wil ik wat ik meemaak aan het papier toevertrouwen en ik weet dat dit proces me een mooier mens zal maken. 

Wordt vervolgd. 

De beste stuurlui

De beste stuurlui staan aan wal.
Ze hebben nog nooit een zee gezien maar weten alles van de wind en het tij.
Niet beseffend dat er ervaring voor nodig is om een schip te kunnen besturen.
Veel zogenaamde stuurlui kunnen je leven flink ontregelen want of je wilt of niet een ieder is gevoelig voor wat een ander denkt. We worden haast gedwongen om enigszins na te denken over de kromming van geesten die ons aanvliegen via schreeuwende multimedia.
En tussen al die wirwar van gedachten moeten we ons eigen gevoel en enigszins vaste mening zien te ontrafelen zonder oordeel. Haast onmogelijk. Ook voor mij, als hoog sensitief persoon voor wie de wereld al zo overweldigend is en waar prikkels soms schreeuwend om me heen als vlammen oplaaien.
De beste plek voor mij is dan de zee van stilte op te zoeken waar de stem van mijn hart fluistert en waar ik bij machte ben me enigszins te focussen op wat er werkelijk toe doet en waar hoofzaken weer bijzaken worden en waar hetgeen wat waarde heeft voor mij uitgefilterd wordt en ik voorzichtig durf te voelen wat er diep in mijn hart zit.

Deze processen maken dat ik een stapje dichter kom bij mijn passie en dromen die gestolen leken te zijn.
Ik pak ze langzaam weer op en stof ze af en kijk ernaar en glimlach als ik in de ogen van een kind kijk die vroeger ongeremd durfde te verwachten en geloven dat het leven fantastisch was. Dit was voordat het kind gebutst en geknakt werd en geslagen door de teleurstelling het bijltje er bij neer gooide. Ik wil terug naar dit kind dat een rotsvast vertrouwen had in een Vader die alles kan. Een God die betrouwbaar is en Die je nooit laat vallen.

Op de zee kan ik ook weer de vergezichten zien die voor sommigen uitzichtloos lijken maar voor mij de ultieme uitdaging om in mijn ziel te keren en Jezus te ontmoeten. Jezus de Bron van mijn leven, zonder oordeel altijd vol liefde. Ik verlang naar Hem, om met Hem te praten en mijn hart voor te leggen. Ik verlang naar die momenten van intieme vreugde waarin ik weer hoop krijg voor de toekomst. Noem me maar gek maar dit is de plek waar ik hoor en waar het leven steeds weer begint. Bij Jezus mag ik mezelf zijn, hoef ik geen truukjes te doen of mensen te pleasen maar mag ik huilen om het stille verdriet dat ik met me meedraag en wat ik wegstop, hopend dat de pijn ervan zal verdwijnen. Bij Hem mag ik boos zijn en ontredderd en zeggen dat ik het niet meer trek, zonder dat er meteen oplossingen voor mij gezocht worden en dat ik bestempeld word als labiel.
Jezus brengt me bij de Vader Die me sturimg geeft en zegt: Mijn kind het is genoeg, laat maar los en geef het maar aan Mij.
En voor degenen die denken dat dit makkelijk is wil ik zeggen: je denkt maar, ik weet hoe het voelt en hoe het me soms verscheurt om los te laten wat ik niet kan veranderen en waar ik zo in heb geinvesteerd en waar ik nu moet zeggen: Heer ik geef het over en ik vertrouw U volledig en laat het los.

Pas dan zal ik ervaren dat ikzelf ook losgelaten word en kan ik tijd nemen te herstellen en de balans op te gaan maken van mijn leven waar ik verantwoording heb gekregen. Het leven wat mooi is en zo de moeite waard.

Vertrouwen

Vertrouwen

Één van mijn mooie kanten is denk ik dat ik altijd geloof in mensen. Ik zie de potentie en zie dat er mooie dingen te vinden zijn en tussen de rotte vruchten vind ik steeds weer een eetbaar stukje. Echter door de loop van de tijd is dit ook mijn valkuil gebleken en moest ik steeds weer mijn neus stoten en soms zelfs mijn hart een stukje laten breken om te leren dat niemand te vertrouwen is. Nu maak ik het wel heel groot maar ten diepste is alleen God te vertrouwen en kan ik niet eens mezelf vertrouwen.
De afgelopen jaren heb ik mogen leren dat mijn hart alleen voor genodigden is en dan ook voor exclusieve genodigden. Één van mijn lieve zonen zei eens: mam ik heb veel kennissen en weinig vrienden, er zijn er maar een paar die mijn inner circle in mogen.
Wat vind ik dit lastig maar wat is het waar. Zo vaak heb ik aan de lijve moge ondervinden dat na jarenlange opbouw van relaties je zomaar gedumpt kan worden. Dit gaat zo tegen mijn natuur in, vandaar dat ik dit steeds moet leren. Doordat we al jaren pleegkinderen opvangen heb ik gezien dat veel dingen scheef kunnen groeien in de verbinding met mensen. Mijn genade voor deze kinderen is enorm en ik geef ze steeds weer het voordeel van de twijfel, maar ook hier mocht ik leren nuchter en waakzaam te worden. Je word vaak belazerd waar je bijstaat en nu kan ik daar gelukkig om lachen maar wat heeft me dit een moeite gekost. Ik kon en wilde niet geloven dat mensen of kinderen zo konden liegen en bedriegen. Toch blijf ik bij mezelf en heb ik ze lief met de liefde die Jezus me voordoet, met al mijn gebreken want liefhebben zoals Jezus lijkt soms onhaalbaar.
Echter wat volwassenen aangaat wil ik leren te onderscheiden en de bijbel zegt in 1 johannes 4:1 Lieve broeders en zusters, geloof niet zomaar iedereen. Ga bij iedereen na of zijn boodschap wel echt van God komt. Want er lopen heel veel bedriegers op de wereld rond.
Tja en dat blijft zo moeilijk. Mèn wat is dit een strijd. Doordat ik zo van mensen houd ben ik steeds geneigd als ze vriendelijk zijn mijn hart te openen en hen een klein stukje in mijn tuin te laten maar misschien is het wijzer ze eerst te laten aanbellen voor ze mijn mooie perkje aan gort trappen.
Mensen die ik hoog achtte en tot mijn boezemvrienden behoorden hebben een deel van mijn tuin geruiineerd en het herstel van de tuin is nog steeds in gang, heb alleen nu gekozen voor sterkere meerjarige planten ipv de eendagsbloemen die zo fragiel zijn.

Ik denk dat Jezus heel veel van mensen houd maar slechts een aantal waren in zijn vriendenkring en slechts één was zijn boezemvriend. In de wereld van faceboek en instagram en allerlei andere sites is het belangrijk te leren onderscheiden en goed te luisteren naar de Heilige Geest.
Leuk om tijdens deze vakantie te oefenen want wat kom ik een hoop mensen tegen deze weken. Aardige mensen, norse mensen, verlegen mensen en zelfs nare mensen maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en juist die laatste groep blijf ik vriendelijk benaderen en na een volhoudende vriendelijke blik blijken ze vaak te zwichten en openen ze voorzichtig en kan ik met ze communiceren.
Gelukkig ben ik niet verbitterd maar ben ik door deze processen sterker geworden en gek genoeg neemt mijn liefde voor mensen nog steeds toe. En ik geniet met volle teugen van de geliefden om me heen waar ik mezelf mag en kan zijn en die me lief hebben en me nemen zoals ik ben, en waar ik fouten mag maken. Het leven is boeiend en mensen nog boeiender. Mijn reis in dit leven zit vol uitdagingen en ik probeer balans te vinden in vertrouwen en bescherming van mijn hart, een hele toer, maar zo de moeite waard want mensen zijn mooi en ten diepste hebben ze God zo nodig en kan ik Jezus laten zien al struikelend.
En doordat ik op God vertrouw heb ik genade voor de mens die fouten maakt en heb ik dus ook genade voor mezelf.

Troost de treurenden

Troost de treurenden….
Het leven met Jezus is voor mij iedere dag weer een avontuur en zo ook vandaag weer een bijzondere ontmoeting. Naast ons staat een camper uit schotland met een man die grotten beklimt en zoekt. Zijn vrouw zit de hele dag in de camper en ik vond dat bijzonder. Gisterenavond kwamen we erachter waarom…. afgelopen mei hadden ze hun eniggeboren zoon verloren in een dramatisch ongeluk in engeland, terwijl zij samen in slovenië waren op vakantie. Het verhaal was dat hun zoon ernstig mishandeld werd door zijn vrouw en een einde aan zijn leven had gemaakt.
Ik kon er niet van slapen en bad: God geef me een opening om deze vrouw te mogen bemoedigen. Ik worstelde de nacht door en vanmorgen tijdens mijn tijd met God besloot ik een briefje aan haar te schrijven vanuit mijn hart. Het moment dat ik dit ging geven liet ik aan de Heilige Geest over. Ik ging voor de camper zitten en de man ging weg op zoek naar nieuwe grotten. De vrouw bleef in de camper, ik had haar tot dat moment nog niet ontmoet. Ik bad Heer: nu? De Heilige Geest sprak: wacht maar.
Ik begon aan mijn les spaans en opeens na een half uurtje hoorde ik muziek uit de camper komen en zag ik de vrouw zitten. Ze had haar handen om haar gezicht en huilde hartverscheurend. Dit is het moment dat je mag gaan sprak de Geest. Ik raapte mijn moed bij elkaar en klopte op de camper en vroeg of ik binnen mocht komen om haar een hug te geven. Twijfelend deed ze open en viel snikkend in mijn armen, en ik huilde met haar mee. Om het verdriet van haar zoon wat bijna haar doormidden scheurde. Ik bad: Heer geef me wijsheid en ik besloot te luisteren naar haar verhaal. 1,5 uur sprak ze en luchtte ze al snikkend haar hart en ik deed niets dan alleen haar handen vasthouden en meehuilen.
Het verhaal was te dramatisch om hier neer te zetten, maar kort samengevat was haar zoon misschien wel vermoord door haar schoondochter, of hij had een einde aan zijn leven gemaakt, ze wist het niet. Deze vrouw die zoveel pijn te verduren had gehad in haar leven was altijd pleegmoeder geweest en had haar pleegdochter vorig jaar verloren aan een erge ziekte, haar moeder haatte haar en had haar nog nooit een hug gegeven en de pijn van het gemis van haar zoon was zo zwaar. Jarenlang misbruik maakte dat de zoon in voortdurende angst leefde en als hij weg zou gaan bij de schoondochter, dreigde ze zijn ouders te vermoorden. Ik was stomgeslagen en tegelijk dacht ik aan Jezus die al die verhalen kent van de mensen die zoveel verdriet hebben dat ze het amper kunnen dragen.
Na 1,5 uur verliet ik de camper met als belofte dat ik voor haar en haar man zou bidden en dat ik geloofde in haar veerkracht en haar grote mooie hart en dat God haar zou vasthouden. Ze knikte en bedankte me en weer hielden we elkaar vast al huilend……

Hoe bijzonder dat God zomaar mensen op je pad brengt als je hierom vraagt en dat ik even de handen en voeten van Hem mocht zijn……

Alle eer en lof is voor God, de Vader van onze Here Jezus Christus en de bron van alle liefdevolle hulp. Hij troost ons en geeft ons nieuwe moed in alle ontberingen en beproevingen. Hij doet dat, opdat wij anderen kunnen troosten en bemoedigen.’
‭‭2 Korinthiërs‬ ‭1:3-4‬ ‭HTB‬

Er zou meer erkenning moeten komen voor mannen die door hun vrouw mishandeld worden….

Mijn reis

Een tijd geleden dat ik een blog schreef en soms heb je van die perioden in je leven dat het lijkt of je in een soort woestijn leeft waar dingen niet goed tot je door lijken te dringen, maar waar zeker wel overwinningen behaald worden. In de stilte spreekt God zeg ik altijd en zo ervaar ik het ook.
Stilte wat ben ik er van gaan houden. Waar ik er vroeger zo angstig voor was, zo ben ik nu soms hunkerend op zoek naar die plek waar ik weer kan ademen, waar ik Gods stem hoor en waar ik weer hoop krijg en visie en passie voor mijn leven.
Veel denk ik na over mijn leven, nu ik 52 jaar ben en over de helft ben en ik moet concluderen dat het leven soms echt niet makkelijk is. Het is vol hobbels en gevaren, vol van moeiten, verdriet en pijn.
Lang heb ik dingen weggepoetst met een christelijk sausje en om maar niet te hoeven voelen ging ik maar door in het circus van de christelijke wereld. Echter dit gaf me slechts een tijdelijke kik en ik werd er ten diepste niet gelukkig van. Eer van mensen ontving ik wel, dat dan wel weer, maar ook dit is een tijdelijke bevrediging en heeft me de les geleerd dat mensen je zomaar kunnen laten vallen.
Wat achter blijft is jij en je kleine wereld om je heen, je geliefden, en je God, Die je nooit zal verlaten.
Deze harde wijze les heeft me rust gebracht maar tevens ook in een bepaald rouwproces, want dromen die geen dromen bleken te zijn moest ik loslaten en er moest ruimte komen voor nieuwe dromen, want mijn grote angst was te sterven zonder dromen verwezenlijkt te hebben. Wat een worsteling en wat een strijd heeft me dit gegeven. Ik moet toch IETS betekenen voor deze wereld? Mijn leven is toch niet zomaar een afspiegeling van zomaar een mens wat leeft op deze aarde…. Er moet meer zijn? In mijn zoektocht naar vrede kwam ik erachter dat er maar een ding belangrijk is en dat is relatie hebben met de God van abram izak en jakob Die deze hemel en aarde en mij dus geschapen heeft.
Vanuit het charismagische wereldje heb ik geleerd dat je God altijd moet voelen en ook dit was een strijd waar ik doorheen moest, want ik voelde meer niet dan wel. En wat was er dus mis met mij?
Door de wirwar van meningen vocht ik voor waarheid en voor helderheid, de chaos in mijn hoofd was soms niet te dragen, en me terugtrekken was mijn enige optie.
Een aantal jaren heb ik dit volgehouden en heb ook geen kerk meer bezocht. Ook preken van bekende predikers konden me niet meer bekoren. Was ik verbitterd? Nee totaal niet, ik was in de war. In de war van alles wat ik geleerd had en gezien en gevoeld had en ik wilde weg uit die kluwe van gedachten en meningen die niet de mijne waren, maar wat waren mijn gedachten en gevoelens en mening dan? Ingewikkeld en eigenlijk heel simpel. Want door dit proces ontdekte ik dat ik maar een escape had en dat was terug naar Jezus. Hij snapt dit leven, wat ik leid, Hij ziet mijn pijn en frustratie, Hij kent me echt en Hij rekent me niet af op mijn fouten. Bij Hem mag ik alma zijn, en ontdekken wie alma werkelijk is. Bij Hem vind ik rust en vrede en bij Hem mag ik leren. Ik wil op Hem lijken en vanuit relatie met Hem deze wereld hoop brengen. Niet vanuit streven of vanuit manipulatie, maar vanuit pure relatie gebaseerd op echte liefde die alleen God zelf kan geven.
Dit besluit heeft me ertoe gebracht om ook weer te gaan schrijven. De inspiratie komt van Gods Geest en ik heb zo n vertrouwen en zin in de toekomst.
Ik heb ook besloten dat ik authentiek en kwetsbaar wil zijn en blijven. Trappen mensen op mijn hart dan doen ze dit maar en begrijpen ze met niet, dan is dit ok. Ik wil de rest mijn van leven invullen door met Jezus te wandelen en met Hem mijn beslissingen te nemen. Mijn dromen aan Hem voor te leggen en uit te stappen zonder angst en vrees. Geen opsmuk, geen spelletjes maar zijn wie ik ben. Met alles erop en eraan. Wat een vrijheid is dit. Ik hoef geen eer van mensen maar eer van Hem die me maakte.
De komende tijd gaat mijn reis verder en ga ik op zoek naar mijn levenspad wat Hij voor me klaar heeft. Geen eigen bedenksels meer maar Goddelijk inzicht en hoop voor mijn leven.
Ik zal bergen beklimmen en ik zal in dalen verblijven, ik zal genieten van zon en ik zal schuilen voor regen, maar in dit proces zal ik echt zijn, en aan het einde van mijn reis wil ik dat Hij tegen me kan zeggen: goed gedaan alma, ben trots op je, jij hebt dit leven gesnapt.
Zoveel tijd is voorbij gegaan met zaken die niet belangrijk waren, die mijn dromen geroofd hebben en die me lamgelegd hebben en ik weet waar dit vandaan kwam.
Mijn focus zal zijn: Christus in mij de hoop der glorie!
Haleluja, ik ben een dankbaar en kostbaar mens en ben zo blij dat ik op deze aarde mag wandelen.
Wordt vervolgd…………..